Jean Paul Y.

2011-09-18T14:29:00.000-07:00

لحظه هام مزه ی تو رو می دن

چشم هامو می بندم ، این چشم های لعنتی واقعیت رو ازم پنهان می کنن

تنها چیزی که می بینم تویی

به زندگیم فکر می کنم

وقتی دیگه زندگی + ضمیر م وجود نداره

مشکل ماله وقتیه که اسپرم بودیم و دنبال تخمک لعنتی می گشتیم که بهش برسیم

هنوز هم اسپرمیم

به جای تخمک ، دنبال یه چیز لعنتیه دیگه می گردیم که بهش برسیم و خودمونو توش غرق کنیم ته وقتی که اثری ازمون وجود نداشته باشه

یه روزی سعی می کردم به جواب این سوال برسم که من کی هستم و زندگی ئه من باید چه شکلی باشه

یه روزی سعی می کردم بفهمم که باید چه تصمیم هایی بگیرم که زندگیم اون شکلی که باید باشه ، بشه

هر چقدر بیشتر بهش فکر کردم تعداد مجهول ها بیشتر شدن

یه روز فهمیدم که همینه ، چیزی که باید بفهمم

اینکه زندگیو نمی شه حل کرد و هر چقدر بیشتر بهش فکر کنی ، بیشتر می فهمی که نمی شه

اینکه زندگی اگر انقدر ساده بود که قابل پیش بینی کردن و حساب کردن و فهمیدن بود

انقدر کسالت آور و بی هیجان می شد که دلیلی برای ادامه دادنش نمی موند

خب

می تونی یقه ی خدا رو بگیری

ولی زندگی همینه

هی

خدا

جدیدن که هستی ، خیلی خوبه

دوباره احساس می کنم که هستم ، از وقتی که تو هستی

تو با ارزش ترین چیزی بودی که روزی داشتم

روزی از دست دادم

و دوباره دارم به دستش می آرم

ممنون.

2010-12-09T12:01:00.000-08:00

دیروز ، وقتی عکس های قدیمی رو به ناگه پیدا کردم و بعد از 4و5 سال توی چند دقیقه همشون جلوی چشمم ظاهر شدن و تک تک خاطره ها همراه با بو و مزه و احساسشون زنده شدن ، به فکردی رسیدم بسیار مهم و الان اون فکر رو می گم

قضیه اینه که زمان نمی تونه یک بعدی باشه ، یعنی نمی تونه یه خط باشه ، وقتی روی یه خط راه میری هیچ جای برگشتی نیست ، توی زمان هم ، تو وضعیتی که ما الان داریم زندگیش می کنیم جای برگشت از نظر مادی وجود نداره اما وقتی پای فکر و خاطره وسط میاد همه چیز بهم میریزه . توی فکرت می تونی هر لحظه عقب بری یا جلو . کلا به نظرم این قضیه ی "فکر" کردن ، کلا یه سفر توی زمانه ، جمع کردن همه ی خاطره ها ، همه ی لحظه ها و همه ی آموخته های تحربی که تا الان داشتیم . برای فکر ، زمان یک خط نیست ، یه ظرف پر از آبه که همه ی اتفاق ها و همه ی ثانیه ها و کوچکتر از ثانیه ها توی او ذخیره شده و جمع شده و تو هر لحظه که تو دستتو توی این ظرف می کنی قطره ای از زمانی که یک سالت بوده تا قطره ای از یک دقیقه پیش ، کنار هم توی دستت می آن . تو فکر می کنی ، و لحظه ی شروغ فکر کردن ، این تعلیق خوردن تو زمان ایجاد می شه ، لغاتی از زبان که روزی یاد گرفتی ، تجربه هایی که داشتی ، احساساتی که داشتی ، همه ی همه ی همه چیز

و این وسط ، دوباره جسم صاحاب مرده می مونه که داره توی این زمان خطی حرکت می کنه ، و این دو گانگی ئه همیشگی ، حسرت خوردن برای گذشته و رویا بافی برای آینده ، رویاهایی که هیچ وقت عملی نمی شن

چیز دیگه ای هم هست که داره تو فکرم پیچ و تاب می خوره

تا حالا شده که خواب ببینی ، و وقتی بیدار شدی کاملا تحت تاثیر اون باشی ، در کل طول روز حالت گرفته باشه و همش یاد اون خواب بیفتی

راستش اگه بخوام تایتل بزارم برای این حرفم ، می خوام بگم "فرق تحربه های عینی و ذهنی" و برای اینکه نمی دونم از لغات درستی استفاده کردم ، می گم تجربه هایی که به صورت مادی اتفاق افتاده ان ، و تجربه های فکری ، چیز هایی که فبلا بهشون فکر کردی و اونا رو تصور کردی ، تصویر سازی کردی ، یا مثلا خواب ها

برای من اینطوریه که خیلی وقت ها شده فکر کنم ، اوه ، من اینو تو خواب دیدم یا واقعا اتفاق افتاده ؟

و احساس می کنم که این یکی هم خیلی چیزه مهمی ئه ! چقدر تفاوت هست بین اینا ؟ حافظه ی انسان تا چه حد می تونه بین این دو تا تفاوت بذاره ؟ و واقعا اگه این تفاوت گذاشتن یه روزی بشکنه ، یه روزی بیدار شی و واقعا نفهمی که خواب دیدی با واقعی بوده ، زندگی چه معنی ای پیدا می کنه ؟

الان یاد یه جمله ی یه فیلسوف ژاپنی افتادم

" روزی خواب دیدم که پرنده ام ، از آن روز نمی دانم که انسان ام که خواب دید پرنده است یا پرنده ام که خواب می بیند انسان است

حالا که حرف خواب شد چیز دیگه ای هم می گم

من خواب های عجیب زیاد می بینم ، ولی این خواب های عجیب جدیدا طوری شده که واقعا منو تو فکر می بره

مثلا

چند شب پیش خواب دیدم که دارم یک نفر رو می کشم . صحنه ی خواب دقیقا این بود ، یه نفر داشت تقریبا بهم حمله می کرد ، من یک تیکه شیشه شکسته روی زمین پیدا کردم ، و با شیشه هه افتادم به جون اون آدم . من می دیدم ، و رسما احساس می کردم ، که شیشه الان تو دستمه ، دست خودمو درد آورده و داره خراش می ده ، من شیشه رو توی تن کسی فرو می کنم ، صدای شکافته شدن گوشت کسی رو توی سرم می شنوم ، فشاری که دستم می ده برای اینکه شیشه رو توی تن اون فرو کنم رو احساس می کنم ، و بعد گرمی ئه خون رو

صبح که بیدار شده بودم ، اولین سوالم این بود من تا به حال کسی رو با یک تیکه شیشه ی شکسته کشته ام ؟

جواب مطمئنا نه بود ، ولی غیر قابل قبول . اگر تجربه ی مشتن انسان و فرو کردن شیشه توی بدن و فضای اون و صدای اون رو تا به حال تجربه نکرده بودم ، چطور تونستم توی خواب اون رو احساس کنم؟

کلا تفکرم قبل از این خواب و چند تا مشابه اون این بود که انسان ، هر چیزی که فکر می کنه ناشی از تجربه ها و چیز هاییه که دیده ، یعنی انسان قبل از زمان اختراع برق نمی تونسته اون رو تصور کنه ، انسان قبل از داشتن سکس نمی تونه حس اون رو بفهمه، و امثال این ها . یعنی کلا این که بدون تجربه کردن چیزی یا حتی امثال اون نمی تونی اون چیز رو توی فکرت تصور کنی و حس کنی

بعد باز هم فکر کردم و دیدم که توی زندگی ام حتی گوشت هم تیکه نکرده و ، و هیچ وقت به شیشه شکسته دست نزده ام

اگه بگی توی فیلم هم دیدم ، توی فیلم مطمئننا فشاری که این کار به دست آدم میاره ، گرمی ئه خون روی دست و بودن یک تکه شیشه توی دستت و فرو رفتن اون وقتی داری به سمت جلو فشارش می دی نشون داره نمی شه ، و مخصوصا ، احساس نمی شه

راستش

از اول می خواستم همین رو بگم ، که رسید به همه ی اون فکر های بالایی

هاه

کلن نمی فهمم قضیه چیه

باید فیزیک بخونم

ریدم دهن معماری

2010-12-01T04:35:00.000-08:00

اگه من بمیرم

تنها می شم

2010-10-29T06:09:00.000-07:00

من ، در مقابل من ایستاده

یکی شاتگان دارد و آن یکی یگ تفنگ جیبی معمولی

منتظر شنیدن شمارش برای شروع دوئل

ولی خوب ... برای من که فرقی نمی کند

من می میرم

در لحظه می کشم و کشته می شوم

و نبرد همیشگی ام پایان می یابد

بنگ

to death body and you alive soul

2010-10-23T07:51:00.000-07:00

سلام

می تونم چند دقیقه وقتتونو بگیرم ؟

می تونم چند دقیقه وقتتونو بگیرم ، اما بعد از گفتن این جمله حرفی نزنم ؟

می تونم چند دقیقه وقتتونو بگیرم ، صرفا برای اینکه فکر کنم یک انسان حاضره چند دقیقه از وقتشو به انسان دیگه ای بده ، بدون فکر هیچ منفعتی ، بدون هیچ تقاضایی ؟

می تونم چند دقیقه وقتتونو بگیرم ، و هیچ چیز نگم ، فقط نگاهتون کنم ؟

آره ... بذارید نگاهتون کنم ... بذارید خوب به خاطر بسپرم چهره ی انسانی رو که خیلی وقته از یادم رفته

ای بابا ، جدیدا باز افتادی رو مود تخمی

از اون مودا که بیشتر از اینکه از چیزی خوشت بیاد بدت میاد

یعنی تعارف چرا ، چقدر زیاد می گم که اییییییی از فلان چیز خالم بهم می خوره و چقدر کم می گم ایول

deleted

2010-10-18T13:18:00.000-07:00

جماعت مذکر اصولا می زنن تو کارت ، و این آزار دهنده است . آزار دهنده تر وقتیه که تو حالیشون می کنی که نباید بزنن تو کارت ، و وقتی این جماعت از حالت تو کارت ، به حالت سر خورده از تو کارت بودن تبدیل می شن ، آزار دهنده تر هم می شن . در اون لحظس که تو می فهمی از این جماعت احمق تر وجود نداره . وقتی رفتار یک دقیقه قبل از ماجرا رو با یک دقیقه بعد از اون مقایسه می کنی ، تغییر ها حول و حوش 180 درجه است . می فهمی از این جماعت احمق تر وجود نداره برای اینکه دوست بودن ، حرف زدن و رابطه ی تعریف شده براشون هیچ معنی و مفهومی نداره . برای این جماعت دختر فقط و فقط یک مفهومه ، اون هم زمانی که به دوست دختر تبدیل بشه .

اون موقع هست که می فهمی از این جماعت مذکر یک گروه یک و تنها یک نفره است که به کار میاد

پساپیش به دلیل خز بودن ، عصبی بودن ، و هر گونه ضعف روانی دیگه ی این چیزشر عذر خواهی می کنم

2010-10-03T13:34:00.000-07:00

بیدار که شدم کنارم بودی

لبخندت را دیدم

و فهمیدم که فرسنگ ها دور تر از تو ، از خواب بیدار شده ام و فکر کرده ام که کنارت هستم

بیدار که شدم کنارم بودی

لبخندت را دیدم

آخرین بار این لبخند را روی لبان خودم دیده بودم ، پیش از خواب

خواب دیدم که کنارم می آیی

لبخندم را می دزدی و می روی

بیدار که شدم کنارم بودی

لبخندت را دیدم

مثل بوسه ی شاهزاده بود بر لبان زیبای خفته

بیدارم کرد

و دیدم که کنارم نیستی ، مثل همیشه

بیدار که شدم کنارم بودی

پشت به من ، کنار تخت ، پتو را کشیده روی بدن و صورتت

گشتم تا لبخندت را پیدا کنم

نبود

منتظر می مانم تا بیدار شوی

بیدار که شدی کنارت بودم

فکر می کردی هستم

در حالی که من ، فرسنگ ها دورتر به دنبال لبخندت می دویدم

2010-10-03T13:21:00.000-07:00

من ، به همون حالتی که چندین سال گذشته ، یعنی از وقتی که این تخت و این لپ تاپ رو خریدم این موقع های شب روی این تخت و جلوی این لپ تاپ ولو می شم ، ولو شده ام

هیچ چیزی متفاوت با همه ی وقت های دیگه ای که توی این وضعیت بودم وجود نداره ، و یه جورایی هیچ چیز هم شبیه به همه ی اون وقت ها وجود نداره

من طبق معمول وقت هایی که اینجوری چونمو می ذارم روی بالشتم رو بروی لپ تاپ ، به شدت فاکد آپ ام

و شاید اصلا معنی کلمه ی فاکد آپ اون حالتی نباشه که من الان دارم

راستش هیچ مشکل خاصی ندارم غیر ز کارهایی که هنوز یک هفته از شروع دانشگاه نگذشته به جرگه ی کار های عقب افتادهً پیوسته ، و رابطه ای با وجود اینکه به شدت استیبل و هموار و خوشایند و طبق رواله ، فکر منو ب شدت به خودش مشغول می کنه ، و این درد و مرض روانی که جدیدا بهش مبتلا شدم و الان ضربان قلبمو به حدود 150 رسونده

من از اون دسته ادم هایی نیستم که میان توی وبلاگشون م خاطرات روزمره تعریف می کنن و هر چی به دهنشون میاد تعریف می کنن ... راستش نبودم ، حتی اگه الان به نظر میاد که هستم

من باید برم بخوابم ، باید فردا رو خوش بگذرونم و فردا شب برای این کار مسخره ی دانشگاه بیدار بمونم . و باید بگذرونم این روزهایی رو که می دونم بهترین روز های عمرمن ، و رابطه ای دارم که به شدت فکرم رو به خودش مشغول کرده

مشکل از رابطه هه نیستا ، مشکل از منه ، از فکر من ، از این مشکل روانی جدید

راستش من مشکل روانی هم زیاد دارم .از اون جدی هاش . فقط خودم می دونم . ها ها ها هن هن هن

مشکل از منه . مشکل واقعا از منه که نمی تونم سرمو بذارم و بخوابم . مشکل از منه که برای خودم مشکل می سازم وقتی مشکلی ندارم

لعنت به من

ها ها ها هن هن هن

His name is Pouyan

2010-09-27T10:30:00.000-07:00

Thursday, September 16, 2010

جذاب ترین شخصیت های داستان ها برای من معمولا آدم هائی شدیدن بیتفاوت به همه چیز هستند که در عین حال معمولا خوشتیپ و خوش قیافه هستند و نزد جنس مخالف به همین دلیل شدیدن محبوب هستند . این روز ها دارم رو جدید ترین نظریه ام کار میکنم . نظریه داستان .
طبقه این نظریه جذاب ترین و و حتا رئال ترین داستان ها باز هم داستان هستند و به هیچ وجه نمیتونن واقعی باشن . هیچ وقت آدم ها نمیتونن انقدر بیتفاوت و در عین حال جذاب باشن . آدم ها نمیتونن شدیدن متفکر باشن و از طرفی بدون هیچ زحمت خاصی صرفآ به خاطره استعداد ذاتی شدیدن در زمینه ها کاریشون موفق باشن . و دلیل جذابیت های داستان هم همینه چیزی که نمیتونه وجود داشته باشه رو بهمن واقعی نشون میده . مثال هاش خیلی زیاده .
این که چرا اینارو گفتم نمیدونم .
داشتم پست های قدیمیمو میخوندم و هر لحظه بیشتر مطمئن میشدم که دنیا داره از نعمت وجود چه نویسنده ی خوبی بی بهره میشه

-
Monday, September 12, 2005

من . من . من . اين است ترجيع بند زندگي گرامي منكه در هر آنچه مي گويم شنيده مي شود . من هميشه فقط با ستايش از خود توانسته ام سخن بگويم مخصوصا اگر اين كار را با حيا و خويشتن داري خردكننده اي كه راهش را مي دانم انجام مي دهم . اينكه من هميشه آزاد و مقتدر زندگي كرده ام حقيقت دارد. منتها فقط به اين دليل خارق العاده كه براي خود نظيري نمي شناسم احساس مي كنم كه از هر قيدي نسبت به ديگران آزادم . اين را به شما گفته ام كه من هميشه خود را باهوش تر از همه مردم تصور كرده ام ولي خود را حساس تر و زبر دست تر هم مي دانم . حتي در كارهايي كه بسهولت مي توانم ناشيگري را به خود بقبولانم به دشواري مي توانم اين فكر را از ذهنم بيرون كنم كه اگر فرصت كافي براي تمرين داشتم بهترين در آن كار مي شدم . من در خود جز برتري و افضليت سراغ ندارم همين علت نيكخويي و آرامش مرا توجيح مي كند . وقتي به ديگران مي پردازم فقط از طريق بنده نوازي است و اجرش بي كم و كاست عايد خودم مي شود : در عشقي كه نسبت به خود دارم يك درجه صعود مي كنم

You and me , 4 mounths later

2010-08-29T03:06:00.000-07:00

یکی از میز های دو نفره ی کافه هنر ، ساعت 6 ، سه شنبه

دختر ، به دست های پسر نگاه می کند . خاطرات مثل طوفان از جلوی چشم هاش می گذره . دست ها ، روز اولی که همدیگه رو دیده بودن ، دست ها تو جیب شلوار ، دست ها یک سال بعد ، تو دست های دختر ، وسط رودخونه ، دست ها دو سال بعد ، روی صورت دختر ، حرکت آروم و خجولانه به طرف گردن ، دست ها سه سال بعد ، توی مهمونی ، در خال دقصیدن ، دست ها وقتی سیگارتو روشن می کرد ، دست ها توی ماشین ، دست ها ...

بعد تصویر های محو و خیالی ، دست ها در حال گرفتن شماره ای که ازش بی خبری ، دست ها روی صورت کسی که ازش بی خبری ، حتی خجولانه هم نه ، دست ها روی بدن دختری که باز هم ازش بی خبری

دست دختر کمی عصبی طرف پاکت سیگار می ره ، صرفا محض قطع فکر های آزار دخنده ی پیشین

پسر ، مقدم رو صدا می کنه ، مقدم میاد و می گه کم پیدا بودین ، غیبت خوردین ها ، و پسر نگاه زیر چشمی مقدم به دختر رو می بینه . پسر حدس ی زنه که دختر اونقدری باهوش نبوده که کافه ی یگه ای رو برای قرارش انتخاب کنه ، بر خلاف پسر . با خونسردی و غرور جواب لبخند مقدم رو می ده . سعی می کنه حدس بزنه که دختر با کی اومده بوده ، کمتر از چند ثانیه به حواب می رسه ، و مطمئنا جواب غلط ! ا

پسر قیافه ی دختر را ور انداز می کنه ، موهاشو های لایت کرده . دختر رو دوست داره ، هنوز هم دوستش داره ، ولی این دوست داشتن ، امروز و در این لحظه ی خاص چه معنی ای داره ؟ آیا همیشه این دوست داشتن به معنی اینه که می خواد با اون باشه ؟ می خواد دوباره رابطه ای رو که چند سال داشته با اون بدست بیاره ؟

فکر می کنه به این مدت ، چیز های زیادی رو که تو زندگی دنبالش بوده ، تو همین مدت کوتاه بدست آورده . تو این مدت ، وقت هایی رو که دوست داشته کتاب خونده ، دقت هایی رو که دوست داشته باشگاه رفته ، بدون اینکه مجبور باشه سر طهر بره و با دوستهاش دعوا کنه ، برای اینکه به قرارش با دختر برسه ، وقت هایی رو که بی خیال تو خیابون ساعت ها رانندگی کرده ، و محض تنوع و بدون هیچ ولیل خاصی دختری رو سوار کرده که بعد از 5 دقیقه از اشین بیرون انداختتش ، و اینکه تمام این کار هارو کرده بدون اینکه هیچ جای فکر نگرانی ای داشته باشه ،دنبال توجیح یا توضیح دادن برای کس دیگه ای باشه

پسر تو این مدت زیاد به این قضیه فکر کرد ، مخصوصا این روز های آخر ، که چه دلیلی برای بودنش با دختر داشته ؟ مطمئنا اون رو دوست داشته ، ولی رابطه ای که با اون داشته خیلی وقت ها براش آزار دهنده بوده . محدودیت ها ، توضیح دادن ها و خود داری کردن ها از کارهایی که واقعا و روحا به انجام اون ها نیاز داشته . دختر دیگه ای توی دنیا پیدا نمی شه که بتونه اون رو دوست داشته باشه ، و رابطه ای باهاش داشته باشه که کمتر آزار دهنده باشه ؟ فکر می کنه ، دختر همیشه زیادی پر توقع و سلطه طلب بوده . و پسر ، وقتی باهاش دوست بود ، مثل اینگه تو جریان رودخونه ای افتاده باشه فقط کشیده می شد و می رفت ، برنش به سردی آب و زخم هایی که سنگ ها رو تنش می ذاشتن عادت کرده بود ، ولی جالا ، تعد از چند ماه دوری ، می تونست به اراده ی خودش دوباره تو اون رودخونه بپره ؟

فکر می کنم فعلا کافی باشه

2010-08-24T15:42:00.000-07:00

خلق کردن

ارضا کننده ترین اتفاق ممکن است

نقطه

شب ها ، احساس می کنم باید کاری کنم . باید نشونه ای بذارم ، برای اینکه زنده بودنم بهم ثابت بشه. گاهی وقت ها مداد بر می دارم و می کشم . گاهی وقت ها هم می نویسم . مهم نیست که چه نظری راجع بهشون داشته باشی . این ها تکه هایی از وجود من هستن ، که با دست و دلبازی به دنیا تقدیمشون می کنم ، و هر بار ، انگار نه تنها چیزی رو از دست نمی دم ، بلکه برای وجودم به دستشون می آرم ، خودم با دست های خودم می سازم و روز به روز این توده ی دیوانه وار و مخرب رو گسترش می دم

یک ساعت پیش ، یه مداد ب6 و یک کاغذ سفید داشتن به زندگی آروم خودشون توی کمد من ادامه می دادن . حالا ، یه مداد ب6 شکسته و کاغذی که تبدیل به مدرک جرم شده ، دارن به وضعیت جدیدشون عادت می کنن . ما آدم ها همیشه همین کار رو می کنیم و از نتیجه ی کارهامون بسیار راضی هستیم .دیوانه وار در حال تغییر دادن همه چیز هستیم ، برای اثبات زنده بودنمون . خیلی وقت ها بدون اینکه مقصد خاصی رو دنبال کنیم ، فقط حرکت می کنیم و حرکت می دیم . من باید اعتراف کنم که این حالت آخر رو بیشتر از همه چیز دوست دارم . رانندگی تو اتوبان ها ، بدون اینکه مقصد خاصی داسته باشم . حرف زدن و بحث کردن ، بدون هیچ پایان در نظر گرفته ای ، و مثلا ، وبلاگ نوشتن ، بی دلیل ، بی هیچ دلیلی جز حرکت دادن انگشت هام

و بعد ، آروم آروم شروع می کنه به ته نشین شدن

همه چیز

ما همه همون ذرات در حال ته نشین شدن می شیم . قلبمون آروم تر می زنه ، نفس هامون کشدار و بلند می شه ، بعد از اون لحظه هایی که نفس نفس زدن و ضربان قلب و انقباض روحت ، داره می کشتت . همه ی لحظه های بحرانی همینطوری به پایان می رسن ، آروم می شن ، یه جوری که هیچ کس نمی دونه

من دوست داشتم نقاش بودم

همه ی دنیا رو می کشیدم ، اونطور که دلم می خواست بکشم

کاری هم به کار دنیا نداشتم

بومممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

کی اینجاس ؟ کی این صدا رو شنید ؟

بومممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

صداهایی در دنیا هست که از فرط بلند بودن شنیده نمی شن

و صداهایی که از فرط آروم بودن

اولی صدای روح منه

دومی تو

بوممممممممممممممممممممممممممممممممم

اول این بود

بعد قضیه ی اون ته نشینیه

بعد دوباره بوممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم

حتی بلند تر

و بعد ، باز هم ، ته نشین می شیم

این بار کنار هم

2010-08-03T15:32:00.001-07:00

مرد ، زل زده به دیوار رو بروش . چند دقیقه ای هست که زل زده ، و الان تازه فهمیده که غبار خاکستری روی دیوار ، جای قاب عکسیه که چند لحظه پیش ، در اثر برخورد لیوانی که خودش پرت کرده بوده ، به زمین افتاده
زن ، آروم سرشو بلند می کنه . می خواد حرف بزنه . با اولین صدایی که از دهنش در میاد ، مرد نگاه خیرشو به اون می دوزه ، نگاهی که زن رو اگر برای بقیه ی عمر ساکت نکنه ، برای چند دقیقه کارسازه
بعد مرد بلند می شه . میگه : خوب ؟ حالا از من چی می خوای ؟
یه سگار دیگه روشن می کنه . با دست دیگش ، آروم روی میز ضربه می زنه .
چرا به من گفتی ؟ ها ؟ چرا به من گفتی ؟
زن ، با آروم ترین صدایی که از دهنش بیرون میاد می گه ، چون باید می دونستی

اوه آره . واقعا باید می دونستم ، که زنم ، توی یک شب زمستونی برفی ، وقتی قرار بوده با کلاه و کاپشن زمستونیش در حال فروش بلیط های خیریه توی خیابون می بوده ، خیلی اتفاقی پاش رسیده به یه خونه ی گرم با یه شومینه ی روشن ، و اوه ، خیلی اتفاقی نه تنها کاپشن و کلای تنش نبوده ، بلکه یه مرد دیگه در حال کندن سوتینش از تنش بوده . هوم ؟ آره آ الان که فکر می کنم می بینم که چقدر خوبه که می دونم ، که بعد تن زنم رو یه مرد دیگه به خودش چسپونده ، و اوم ، دقیقا و خیلی اتفاقی همون جاهایی که من برای ده سال بوسیدم رو بوسیده ، و همون کار هایی رو که من برای ده سال باهاش می کردم ، کرده . توی یه شب ، یه شب خیلی سرد زمستونی ، ها ؟ خوبه که می دونم ، که برای تو چندان هم سرد نبوده ؟ ها ؟

زن اشک می ریزه . مرد ،هر کدوم از اشم های زن رو که می بینه ، بیشتر ازش متنفر می شه . یاد فیلم های جلف هالیوودی می افته . دقیقا زن ها توی این لحظه همینطوری اشک می ریزن و فین فین می کنن . فیلم هایی که یه عمر به خنده ی تحقیر آمیزش توی برنامه های تلویزیونی و مصاحبه های رادیویی اونها رو نقد کرده ، و الان ، دقیقا داره به صورت زنده جلوش پخش می شه . از فکر کردن به این ، بیشتر از زنش متنفر می شه ، ولی صدای فین فین زنش افکارشو پاره می کنه

. من تمام عمرم به تو وفادار بودم . خیلی قبل از اینکه با هم ازدواج کنیم ، وقت هایی که تو هنوز با خیلی دختر ها بودی ، من فقط به خاطر فکر کردن به تو با هیچ کس دیگه ای نبودم . من هیچ چیز از اونشب یادم نیست . مست نبودم ، حتی یه قطره هم نخورده بودم ، ولی همه ی اون اتفاقات افتاد . من می دونستم که نمی تونم جلوشون وایسم . انگار مسخ شده بودم . انگار دستهام و پاهام و بدنم رو کس دیگه ای تکون می داد . انگار تصمیم هام رو مغز دیگه ای می گرفت . انگار اصلا من نبودم . همه ی اتفاقات فقط می افتاد و من فقط...

جینگ . مزد لیوان دیگه ای رو به نقطه ای از دیوار اتاق که حاله ی خاک گرفته ی قاب عکس روی اون بود پرتاب می کنه . زن به طورت مرد نگاه می کنه ، صورتی که به نظر عاری از هر نوع احساسیه . صورتی که انگار ، یه سنگ رو تو خیابون با پاش پرت کرده تو جوب . همین قدر عادی . بعد به خورده شیشه ها نگاه می کنه ، مثل نگاه کردن به موج های آب جوب بعد از پرتاب سنگ

ببین . راستشو بخوای من حتی مشکلی ندارم که زنم یه فاحشه ی کوچولو باشه ! ولی ، ترجیح می دادم که هیچ وقت اینو ندونم . ما زندگی خوبی داشتیم ، هان ؟ تو یه شب رو حسابی حال کرده بودی ، و من هم بهت افتخار می کردم که تو اون سرما وایساده بودی و بلیط خیریه می فروختی . فردا ، کنار هم صبحونه می خوردیم و به قاب عکسمون روی دیوار لبخند می زدیم . چه مرگت شد که اومدی اینا رو گفتی ؟ هیچ اتفاقی نیفتاده بود ، برای من هیچ اتفاقی توی دنیا نیفتاده بود مگر اینکه تو بلیط های خیریه رو فروخته بودی . و تو هم به این قضیه مطمئن بودی که من اونقدری به تو اعتماد داشتم که حتی اگه خود مرده می اومد و می گفت که با تو خوابیده باورم نمی شد . تو با خوابیدنت با اون مرده به من خیانت نکردی ، با حرف های الانت بود که به من خیانت کردی . برای یک انسان ندونستن یه واقعه با اتفاق نیفتادنش برابره ، و دارم بهت می گم که تو خراب کاری بزرگو همین نیم ساعت پیش کردی

این بار زنه ، که چنان نگاه خیره ای داره که انگار میشه اونو با قیچی برید .
مرد می گه : به هر حال ، فکر می کنم همه چیز تموم شده باشه . فردا زنگ می زنم به رفیقام ، وکیل های خوب سراغ دارن. سعی می کنم یه هفته ای تمومش کنم . هفته ی دیگه باید برم فرانسه برای جشنواره ، هوم . خوبه ؟
زن ، نگاه خیریه ی خیرش ، بعد از شنیدن این جمله های آخر ، تغییر می کنه ، پلک های به هم نزدیک می شن تا اینکه کاملا بسته شن .
-
-
زن چشم هاش رو باز می کنه . اولین چیزی که توجهش رو جلب می کنه آفتاب تند ظهره . بعد ، خالی بودن خونه ، از هر گونه اثری از مرد . از مرد زندگیش ، از تنها عشق زندگیش ، نفس عمیقی می کشه و در نهایت تعجب ، می بینه که اثری از بوی مرد تو خونه نیست . مغزش با سرعتی چندین برابر معمول کار می کنه ، انگار می خواد کار نکردن چند روزی رو که در حالت خواب بوده رو جبران کنه . بلند می شه ، تمام اتاق رو می گرده ، با خودش شرط می ذاره ، حتی یه نشونه ، یه رد پا ، فقط یکی ، می گرده ، کم کم اشک هاش سرازیر می شه ، بعد صدای خودشو می شنوه که بلند تر می شه ، گریه ی بلند و صدا دار ، که داره به زجه زدنی وحشنانه تبدیل می شه ، آخرین کلماتی که به زبون میاره ، تکرار اسم مرده پشت سر هم. چند دقیقه بعد
-
-
صحنه دقیقا همون شکلی که مرد ازش متنفره تموم می شه . شکل فیلم های جلف روشنفکرانه ، که مرد با خنده ی کج روی لبهاش اونها رو نقدر می کنه
چند دقیقه بعد ، تمام صداهایی که از اون خونه می اومده ، قطع می شه

2010-07-30T14:41:00.000-07:00

احساس می کنم دنیا وایساده . ابر ها ، دریاها ، پرنده ها ، آدم ها ، در این دقایق خاص ، این دقیقه هایی که شاید فقط یک بار توی دنیا اتفاق می افته ، دنیا وایساده ، و فقط من و تو هستیم . من و تو کنار هم ، من و تو در آغوش هم ، من و تو در حال خنده ، من تو ، من و تو ، من و تو
چیزی که به کل وجود من چیره شده عشقه . عشقی بی نهایت عمیق . عشقی که منو می خندونه ، فریاد می زنم ، دستهام رو باز می کنم و تورو محکم تو بغلم می کشم

الان راحتم . زیادی راحتم . تولدمه ( البته چند ساعتیه که تموم شده ! ) و دارم به خودم اجازه می دم که راحته راحت حرف بزنم .دوستت دارم . بیش از حد دوستت دارم . وقتی داشتم شمعامو فوت می کردم نتونستم به چیزی به جز تو فکر کنم . شش سال . شش سال چنین روزی رو با تو گذروندم . و می خوام رک و رو راست بگم ، آرزومه که شش سال های بعدی هم همینطور باشه . گفتم که ، راحتم . زیادی راحتم .

امشب همه خوشحال بودن . من همش اینور اونور می دوئیدم . حتی درست با هم نرقصیدیم . ولی می دونی آخز شب به چی فکر کردم ؟ بهترین چیزی که می تونستم داشته باشم ، همین جسیه که الان دارم . خوشحالم . به اندازه ی کافی رقصیدیم ، و بعدا هم می رقصیم . این عشق ، این احساس بی نهایت بزرگ ، این فکر که تو الان خوابیدی و چقدر قشنگ خوابیدی ، وقتی بعد از گفتم این حرفا یه لبخند میاد رو لبم ، این چیزیه که من می خوام . این بزرگترین چیزیه که من می خوام

امروز 20 ساله شدم . نمی دونم وقتی آدم بیست ساله می شه باید چجوری باشه .

فرنی بیست ساله بود و من فکر می کردم بیست چقدر زیاده . مامانم بیست ساله بود که نامزد کرد و من فکر می کردم بیست چقدر زیاده . حتی آدم می تونه بگه وارد دهه ی سوم زندگیت شدی ، ها ها .

خب . به هر حال بیست ما تموم شد

می گم ولی خوش گذشت نیس ؟

امشب ، با هم یه قرار گذاشتیم

امشب هم تموم می شه و امشب ها و فرداهای زیادی رو در پیش داریم . خوب باشی ، خوب باشیم

به سلامتی خودمون دو تا ، ... جمع

a Post from 3 years ago

2010-07-27T13:11:00.000-07:00

بهش می گم رفیق آخه اینجا که جای داستانای تو نیست . اما وقتی اونطوری مظلومانه نیگام می کنه دلم براش می سوزه . می گه همه بهش همینو می گن ، می گه از اول زندگیش یه کیسه رو کولش بوده که پر از داستان بوده ، ولی همه بهش همینو گفتن . روی صورتش چروک افتاده ، دستاش از سنگینیه کیسه ی تو دستش کبود شده ، می گه یه دوست دختر داشته ، بی خیال سیگار دود می کرده و می گفته مگه داستانا هم سنگینی دارن که اون گردن مسخرتو اینجوری کج می کنی ؟
بهش گفتم ببین ، شرمنده ، ولی منم نمی تونم برات کاری کنم . اینجا واقعا جای داستانای تو نیس . چشماشو می بینم که آویزون می شه و یه دونه اشک از یکیشون می افته پایین . داره می ره ، صداش می کنم ، می گم هی ، درسته نمی تونم کمکت کنم ، اما یه لیوان مشروب که می تونیم با هم بخوریم ؟
راستش یکی از مشکلای من اینه که خونه ندارم . واسه همین یه جورایی از اینکه دعوتش کردم تعجب کرد ، اما خب مساله ای نبود ، یه کافه ای چیزی پیدا می شد ، با یه پیش خدمت که برامون دو تا لیوان مشروب بیاره و انقدر خنگ باشه که نفهمه پولشو ندادم . می دونی ، دزد که نیستم ، اما یه جورایی از این کار خوشم میاد . خلاصه ، خیلی منحرف شدم از قضیه ، بالاخره خودمونو رسوندیم به یه همچین کافه ای . مشروباش محلی بود ، زیاد چنگی به دل نمی زد ، ولی خوبیش این بود که درصد الکلش زیاد بود . انقدر که می تونست چشماتو از حال عادی کمی بسته تر کنه
نشس رو صندلی ، پاهاشو جمع کرد تو بغلش و کیسشو هم یه جوری چپوند لای پاهاش . بهش گفتم خب رفیق ، می گفتی ، جریان این کیسه هه چیه ؟
یارو چند قلوپ مشروب خورد ، یه کم منو نیگا کرد ، انگار می خواس بالا پایین کنه ببینه چیا رو می تونه بهم بگه . بعد گفت که از وقتی خودشو یادش میاد این کیسه هه تو دستش بوده . می گه از بچگی مثل یه تیکه از بدنش اونو با خودش اینور اونور می بره . می گم یعنی نویسندس ؟ بهم اخم می کنه ، نویسنده که نه ، می گه نویسنده ها هم یه چیزایین که از تو همین کیسه هه میان بیرون ، این خوده داستانه ، می می گم آخه رفیق داستانا رو بالخره یکی باید بنویسه دیگه ، می گن نویسنده ، بهم اخم می کنه ، انگار پشمون شده از اینکه بهم گفته
می گه نه ، جریان این نیس ، این هم خودش یه جور داستانه ، یه تیکه از داستانای تو کیسه ی من ، دوباره از مشروبش می خوره ، می گه همه ی چیزایی که داری می گی چیزایین که من تو کیسم دارم ، ولی فقط یه قسمتیشون ، یه قسمتی که ما می بینیم ، داستانای کامل ، با جزئیات کاملشون تو کیسه ی منن ، واسه همینه که هیچ کی تا حالا اونا رو نگرفته
می پرسه سیگار داری ؟ شونمو بالا می اندازم . معلومه دلش سیگار می خواد ، اما بی خیال می شه . مشروبشوتا ته سر می کشه . می گه می دونی چیه ؟ آدما بیشتر از چیزی که فک می کنن ترسو ان
خسته شدم . چقدر حرف می زد . یه جورایی دیگه حالمو بهم زده بود. فکر می کنم حسسمو داره از تو نیگام می فهمه . می گه رفیق ، من باید برم . اما قبل از اون یه چیزی هس که باید بهت بگم
نیگاش می کنم ، می گم به درک ، تا حالا که گوشمو دادم دستش ، بذار تا تهش بره . می گه رفق ، می خوای تا تهش بدونی ؟ می خوای بدونی داستانی که الان توشیم قراره به کجا برسه ؟
جواب نمی دم . راستش خودم هنوز نمی دونم که می خوام به حرفاش گوش بدم یا نه . اما اون سکوت منو به فال نیگ می گیره . می گه هیچ کس نمی دونه ، می گه کسی تا حالا باهاش هم صحبت نشده که بخواد بفهممه ، اما می گه من اگه بخوام بفهمم ، می تونم. اما من بازم جوابشو نمی دم . فکر می کنم شاید می ترسم
اما بعد تصمیممو می گیرم . بهش می گم رفیق ، من با آدمای دیگه فرقی ندارم ،هر چند شاید یه فرق کوچیک ، خونه ندارم ، شاید واسه همینه که همیشه تو خیابونا ول پلاسم و امروز با تو هم صحبت شدم ، اما ته تهش با بقیه فرق ندارم . دلم نمی خواد بشنوم داستاناتو . دلم نمی خواد بدونم . دلم می خواد با چشمای بسته لذت ببرم یا دردا رو تحمل کنم
روشو بر می گردونه . می گه نباید بهت می گفتم . می دونستم که نباید بهت بگم . نمی دونم چرا این اشتباهو کردم . کیسشو رو صندلی می ذاره و می ره

راستش اونروز نفهمیدم که چی میگه . کیسش افتاد اونجا و مطمئنم تا امروز هیچ کس اون کیسه رو نیگا نکرده . اما خوب ، امروز که اینجا نشستم تقریبا فهمیدم اون چی گفته . اون ، خودش یه داستان بود . یه داستان که باید تموم می شد ، یه تموم شدن خوب و با ارزش ، یه جوری که دینشو به وجودش ادا می گرد . اما وقتی واسه من تعریفش کرد ،و من اون آدمی نبودم که داستانو رو تا تهش بشنوه ، یه جورایی همه چی نصفه موند . داستانای نصفه هم تنها کساییو که زجر می دن شخصیتای اولشونه . شرط می بندم اون هنوز داره ول می چرخه . و حتی کیسه ای نداره که رو دوش خودش حمل کنه و حرفی نداره که بزنی و دیگه کسی بهش نمی گه رفیق . امروز اینو فهمیدم ، وقتی خیلی اتفاقی یه داستان نوشتم ، و توش یه آدم ول گرد بودم که خونه نداشت ، و می رفت کافه ها و دزدی می کرد ، میدونی ، یه شخصیت بود . و من فهمیدم کی ، شخصیت داستان تموم نشده ای که همیشه سرگردون می موند .

2010-06-22T15:35:00.000-07:00

Tuesday, June 22, 2010

دختره ساکت می شه . بلند میشه میره گوشه اتاق ، زانوهاشو جمع می کنه تو بغلش و زل می زنه به پسره
پسره سعی می کنه بی خیال به نظر بیاد . داره دور اتاق می چرخه و سوت می زنه و دنبال فندکشه . بعد از چند دقیقه ، بی خیال می شه ، میره سر گاز و سیگارشو با آتیش زیر کتری روشن می کنه
دختره می گه : چرا ؟
صدای پسره رو می شنوه که می گه : اینطوری بهتره . یه حسه ، یه حسی که یهویی و نمی دونم از کجا پیداش شد . یه جور بینش شاید ، ولی امروز ، بعد از اینکه 120 ثانیه پشت ثانیه شمار چراغ قرمز وایساده بودم ، و چراغ سبز نشد ، و نشد و نشد و نشد و نشد ... تا نمی دونم کی ، اندازه ی یه عمر . بعد یهو اون جرقه تو مغزم زده شد . به اندازه ی یه عمر ، می فهمی ؟ پشت چراغ قرمز وای میستی ، لحظه هایی که می تونستی گاز بدی و تو خیابونا ویراژ بری ، پشت چراغ قرمز لعنتی وای میستی به امید اینکه این چراغه سبز شه ،و اون سبز نمی شه ، و نمی شه و نمی شه ، یه عمره ، می فهمی ؟ و بعد یهو همه چیز تو فکرم عوض شد . گاز دادم و چراغ قرمز لعنتی رو ، که نمی دونم هنوز اون آدما پشتش وایسادن یا نه ، رد کردم و سریع خودمو رسوندم خونه
دختره فقط بیشتر ساکت شده . سرشو تکون می ده
پسره می گه : ببین ، تو خیلی خوبی . من می دونم که تو بهترین دختر دنیایی ، بهترین زن دنیایی ، همیشه تورو از همه ی دخترایی که تو عمرم دیدم بیشتر دوس داشتم و هنوزم دارم . می خوام بفهمی که ، اصلا ربطی به این چیزا نداره . من فقط نمی خوام وایسم . نمی خوام تمام عمرم پشت اون چراغ قرمز احمقا باشم . می فهمی ؟
دختره کم کم داره بغضش بالا میاد . وقتی پسره کلمه ی آخر جملشو می گه ، بعضش می ترکه . می خواد بگه آره می فهمم .نمی خوام ، ولی می فهمم . مثل همه ی لحظه های لعنتی دیگه ی زندگی که قبل از اینکه حرفاتو بگی ، می فهمیدم . ولی نمی گه . یکم اشک می ریزه و بعد باز سکوت . تو سکوتش ، می خواد بگه ، باور می کنی من می دونستم ؟ نه از وقتی که پاتو تو خونه گذاشتی . از خیلی قبل تر از اون . از لحظه ی اولی که دیدمت ، از حسی که تو نگاه کردنت بود . از چشم های که موقع بوسیدن باز می موند و از دست هات که موقع همخابی بسته و مشت شده می موند . ولی دختره ، لب از لب باز نمی کنه
پسره می گه : ببین تو زیادی ساکتی . راستش نمی دونم باید چی کار کنم . ولی من به یه چیزی ایمان دارم . اینکه تو خیلی قوی ای و می دونم که از پسش بر میای . اینکه می بینی انقدر راحت دارم باهات حرف می زنم ، به خاطر همون حسس . احساس می کنم همه ی این حرف ها مال گذشتس . یه گذشته ی دور ، شاید اصلا زندگی قبلی . الان فقط اومدم که ، اینا رو بهت بگم و یکم خرت و پرت هامو جمع کنم ... و به عنوان وظیفه شاید ، گفتم که بعد از گفتن این حرف ها حتما باید به حرفا های تو هم گوش بدم ... هوم ؟
دختره ، هنوز ساکته . بعد ، با آروم ترین صدایی که می تونه ، شروع می کنه :

هیچ وقت روز اولی که دیدمت رو یادم نمی ره . شب اول ، یه خواب دیدم . خواب دیدم که تو ، داری میای پیشم . توی یه اتوبوسی ، پیاده می شی ، بغلم می کنی ، منو می بوسی ، همه چیز عالیه ، کاملا پرفکت ، بعد اتوبوسه می ره . من فکر می کنم هنوز کنارمی ، و هنوز دارم می بوسمت و تو بغلمی ، ولی چشمهامو که باز می کنم تونیستی . تو سوار همون اتوبوسه شدی و رفتی و فقط من بودم و فکر ها و حس های وهمی ام . صبح که بیدار شدم ، تورو می شناختم . می دونستم که چجوری می بوسی ، چجوری بغل می کن ... و چجوری می ری . از همون روز ، منتظر این لحظه بودم . منتظر نقطه عطف زندگیم . امروز ، اون چراغ قرمزی که تو پشتش موندی ، اون حسی که اومدی و برام تعریف کردی ، همه ی این اتفاقات ، نقه ی اوج زندگی منه . و الان شاید به نظر غمگین بیام ، ولی همین غمگین بودنه هست که شادی وحستناکی رو تو من دمیده . احساس یه نویسنده رو دارم که یه تراژدی شاهکار نوشته ، و الان ، لحظه ی آخره و تماشاچیا دارن دست می زنن . و دست می نن ، و دست می زنن ، و هیچ وقت این دست زدنشوو تموم نمی کنن
-
این نوشته اینجا تموم می شه . دختر ، موقع گفتن این دیالوگه آخر ، چشم هاش رو بسته . پسره این حرف ها رو نشنیده . می تونم حتی ، کلمه ی آخری که پسره شنیده رو بگم ، اوم ... "می ره "، بعد از" بعد اتوبوسه می ره" . بعد از "کاملا پرفکت ، بعد اتوبوسه می ره" . و دختره همچنان حرف زدنشو ادامه می ده ، وچشم هاش هنوز بستس.
-
پسره ، با بی خیالی دستشو می کنه تو جیبش و فندکشو در میاره . یقه ی کتشو می ده بالا که باد تو گردنش نره . چشم هاش بازه بازه ، انگار تمام ذرات دنیا رو می بینه ، و دست هاش بی حرکت و مشت شده ، انگار تمام دنیا رو تو دست هاش نگه داشته . تو سرش یه صدامی شنوه ، مثل صدای تماشاچی های تئاتر وقتی بازیگر نقش اول داره بهشون تعظیم می کنه . لبخندی روی لباش میاد ، و به راهش ادامه می ده

2010-05-14T12:06:00.000-07:00

امروز به اندازه ی کافی به بقیه ی عمرمان قهقهه زدیم

شیون و زاری فردا کاری از پیش نمی برد

امروز

روزیست که زندگی می کنیم ، تنها لحظه ای که در آن زندگی می کنیم

دیروز ، همیشه خاطره ایست ، حسی جبری که عادت کردیم ایم به عنوان گدشته آن را بپذیریم

دیروز ، همان چیزیست که همه ی تقصیر های امروزی که زندگی می کنیم را به گردنش بیاندازیم

و فردا ، همیشه امیدیست گنگ و مبهم

دلیلی برای گذراندن امروز ،امیدی برای گذراندن ، که همه ی نکرده های امروزمان را برایش پست کنیم

خوب ، می بینی ؟

ولی ما هنوز فقط امروز را زندگی می کنیم ، همین لحظه ی درحال گذر را ، همین لحظه ی لعنتی را که آن را ، به پای دیروز و فردا می ریزیم

و روزی که نه امروز است ، نه دیروز و نه فردا ، میان خاکستر روزهایمان دفن می شویم

دیروز ، به عشق فکر می کردم ، و تو نبودی

امروز ، گاهی به تو فکر می کنم ، گاهی به عشق ، گاهی به هر دو

فردا ، به تو فکر می کنم ، عشق چی ؟

بی خیال

بیا یه شات بزنیم و رها شیم از این گه دونی

داستان من

2010-05-11T09:47:00.000-07:00

شب ، وقتی طبق معمول کلید در را چرخاندم و در خانه با تق ظریف همیشگی اش باز شد ، به صحنه ای بر خوردم که تا به حال ندیده بودم

شوک ناگهانی در لحظه ی اول ، باعث شد در را ببندم و چند لحظه بهت زده به در بسته خیره شوم . بعد ، با حس غریب انسانی ام ازمالکیت خانه ای که سال پیش خریده بودم ، با اخم معمول هر انسان معمولی دیگری وقتی سعی در حفظ اعتماد به نفس خود دارد، دستم را با قدرت بیشتری چرخاندم و در دوباره باز شد

دکور خانه کاملا عوض شده بود . جای کاناپه ی نرم بنفش رنگم ، ردیف نیمکت های چوبی شبیه به کلیساهای قدیمی چیده شده بود ، و اتاق کاملا از هر گونه وسیله ی جانبی خالی بود . در ردیف جلوی نیمکت ها ، میزی چوبی بود و روی آن یک کنترل ، و روبروی آن ، یک تلویزیون ، روی زمین قرار داشت

توجهم به تلویزیون روشن جلب شد ، راستش را بخواهید هیچ چیز دیگری در اتاق وجود نداشت که اگر هم دلم می خواست ، بتوانم نگاهش کنم. فقط ردیف نیمکت های چوبی بود و تلویزیون و کنترلش . می گفتم که صفحه ی تلویزیون توجهم را جلب کرد . روشن بود ، و تصویر ثابتی در آن نشان داده می شد . تصویر اتاق ، با نور کم ، و من در حالی که روی نیمکت چوبی کلیسایی نشسته ام

به تصویر نگاه کردم . من داخل تلویزیون به نقطه ی مبهمی خیره شده بود ، و کادر محدود صفحه ، اطلاعات بیشتری نمی داد .کمی نزدیک تر شد م ، ولی من داخل فیلم ، بدون حرکت هنوز به نقطه ی مبهم خیره بود

به فکرم رسید که باید سریعتر اتاق را ترک کنم . همه چیز بیش از حد غیر واقعی بود . سعی می کردم هضم کنم که در این لحظه چه کاریست که کردن یا نکردن آن جوابی برای وضعیت پیدا کند . ماندن در این اتاق خطرناک بود . ولی نیرویی درونی اجازه ی ترک اتاق را نمی داد . به تصویر خودم خیره بودم ، هیچ وقت خودم را اینطور ندیده بودم . بدون احساس - بدون هیچ گونی احساس نمایانی در صورتم ، بدون هیچ حرکت خاصی نشان از زندگی

وقتی تصمیمم برای ماندن در اتاق قطعی شد ، یاد عضو سوم این اتاق افتادم . کنترل تلویزیون را برداشتم ، و دیدم که تصویرم در فیلم ، برای یک لحظه نگاهش را به چشم های من دوخت

کانال را عوض کردم . تصویر عوض شد ، ولی با همان عناصر قبلی . من بودم ، در همین اتاق ، با همین صندلی ها . نسشته روی همان صندلی قبلی . بعد، صدای ظریف تق در اتاق آمد ، و من ، من دیگری ، وارد شد

چشمانش بهت زده و ترسیده بود . به در و دیوار نگاه می کرد ، لحظه ای به نیمکت های چوبی زل زد و لحظه ای بعد به گوشه ای از اتاق ، جایی که با شبیه سازی به اتاقی که الان در آن بودم ، صفحه ی تلویزیون بود

من قبلی ، به من تازه وارد چشم دوخته بود ، ذره ذره ی حرکاتش را زیر نظر داشت ، و هیچ تغییری در صورتش نمایان نمی شد

تق . کانال بعدی . هنوز همان جا ، همان لحظه ی تکرار شدنی . دو نفر در کنار هم ، یکی به نقطه ی مبهمی ، خیره شده و دومی به اولی

تق . کانال بعدی

کانال بعدی

و هیچ چیز عوض نمی شد . انگار زندگی جریان نداشت . انگار زمان نمی گذشت ، و من ، خیره به صفحه ی تلویزیونی که انگار مرا به خود قفل کرده بود ، نگاهم را ، فکرم را ، جسمم را

بعد از گذشت چند ساعت ، و زیر نظر گرفتن دو مرد بی حرکت داخل تلویزیون ، چیزی فهمیدم . بارقه ی درکی ، که ناگهان در فکر هایم روشن شده بود ، و من سعی می کردم که هر طور شده جلوی خاموش شدنش را بگیرم

در یک لحظه انگار تازه هویت افراد داخل فیلم را فهمیدم . من ، من بی حرکت ، من ثابت و مرده ، منی که ساعت ها به تلویریون روبرویش خیره شده بود . عصبی شدم ، از فکر کردن به وضهیت ابلهانه ای که دارم ، خیره به خودم ، و خیره به خودم ، و فقط خیره به خودم . چشم هایم را بستم . صدا آمد . من داخل فیلم شروع به صحبت کرده بود ، به زبانی که تا به حال نشنیده بودم ، صدا بلند تر می شد ،دهانم را سفت بستم ، و من دیگر پاسخ می داد ، با همان زبان ، صداهایی می شندیم ، من داخل تلویزیون حرف می زد ولی مطمئن بودم که لب هایش تکان نمیخورد ، گوش هایم را گرفتم ، صدا ها خفه شد ، ولی تمام بدنم شروع به لزریدن کرد ، انگار کسی در اتاق ایستاده و با مشت هایم محکم به بدنم می کوبد ، دست هایم را سفت مشت کردم و به پشتم چسباندم ، ولی بدنم درد میکرد ، می دانستم من داخل فیلم به جان دیگری افتاده ، ولی بدون دست ، بدون کلام ، بدون مشت ، بدون بدن

برای اولین بار ، فریاد زدم ، فریادی بدون آنگه دهانم باز شود و حنجره ام تکان بخورد ، فریادی ناشی از دردی عمیق ، دردی که منشا آن بدن بیهوده و مرده وارم نبود ، دردی که در تمام وجودم چنگ میزد و هر لحظه شدید و شدید تر می شد ، و فریاد من بلند و بلند تر

چشم هایم را باز کردم . من ، به من چشم دوخته بود . نگاهیی عمیق ، بعد لب باز کرد ، و به زبانی از من سوالی پرسید که تا به حال نشنیده بودم، من دهانم را باز کردم و جوابی دادم ، به زبانی که هیچ گاه با آن صحبت نکرده بودم

شب بود ، وقتی چشم هایم را باز کردم ، احساس کردم از خوابی عمیق بیدار شده ام . ساعت 12 ، دو ساعتی می شد که از سر کار برگشته بودم ، و نمی دانستم که چرا و چطور ، در این لحظه از خوابی عمیق بیدار شده ام ، چشم هایم را مالیدم ، و نگاهم به اتاق افتاد ، مبل راحتی بنفش رنگم ، بسته ی سیگار برگم ، تابلو های نقاشی

خندیدم ، خنده ای بلند و طولانی . بعد کاناپه ام را به هر زحمت بود از در بیرون بردم ، بسته ی سیگار را ، نقاشی ها را و هر چیز اضافه ای که در اتاق بود . بعد ، روی زمین خالی نشستم ، چشم هایم را بستم و شروع کردم به نوشتن داستانی ،در فکرم . داستانی کوتاه که تا ابد ادامه داشت ، داستان من

سالگرد

2010-05-07T11:08:00.000-07:00

حس غالب در این لحظه : خوشحالی

حس غالب در 6 سال گذشته همچین لحظه ای : خوشحالی

هر لحظه ای که می گذره ، من خوشحال ترم از کنار تو بودن ، و ناراحت از اینکه هر کدوم از این لحظه ها منو به پایان این خط ، یعنی جدا شدن از تو نزدیک می کنه

گاهی وقت ها دلم می خواد زمان همین جا قفل شه . همین الان ، دیگه هیچ چیزی عوض نشه

فکر می کنم بهشت همین باشه

یک : نمایشگاه کتاب ، اوین ، جلوی در ورودی ، ظاهر میشی با یک کیف کوله . نشستیم روی صندلی های آوفی تئاتر . کناب واره و سایه اش رو می خرم . راه میریم . روس صندلی های آمفی تئاتره ، مجسمه ی گلی . مانتوی آبی کمرنگ و کیف کرم ، میف کوله ی سورمه ای . صورت صاف . 75 . خوب بریم دیگه . همین وسط ؟!! شمارتونو ؟ من دیگه شرمنده میشم

دو : نمایشگاه کتاب ، اوین ، تو فضار سبز یه سکوی سیمانی ، حرف می زنیم ، قراره بعدش بیای خ ،کتاب نخریدیم فکر کنم ؟ به پارسال فکر می کنیم گاهی . هوای خوب . 80

سه : مصلا . دستشویی یا ایستگاه مترو ؟ عصبانی شدیم بعد از نیم ساعت علافی. مصلا مزخرف و کثیف و زشت . هم مدرسه ای های تو . هایدا خریدی و من باهات نیومدم به خاطر همون هم کلاسی ها ؟! کلاس شیمی داری میدون ونک .تاکسی 10 تومن . باید زود بریم . مصلا بیریخت و زشت . غرفه ی قلم چی ، کتاب زرد ، من اصلا نمی فهمم چیه ! کنکور تو . موهای بلند تو . 85

چهار :نمایشگاه کتاب . مصلا .کنکور من . به زور جور کردیم اما خوبه . از در بالایی اومدیم ، حیاطه سر سبزه ، باحاله ، از پارسال بهتره . غرفه تجربه کوتاه ؟ زرد قلم چی . کنکور من . به سال های گذشته فکر می کنیم . خوشحالیم فکر کنم

پنج : اول اومدی ب . یواشکی .حکیم ترافیکه . یه ساعته دنبال جا پارکیم .عصبانی . دور پارک می کنیم ، یه جای پرت که جلوش سمندای زرد وایسادن . مصلا . هنوز بی ریخته . خوشحالیم . لیست می گیریم از غرفه ها . نشر نیلا . درست یادم نیست 4 بود یا 5 ؟ به غرفه های قلم چی لبخند می زنیم . روز های سخت گذشتن .فکر کنم مانتو گل گلیه . یادته چه کتابای خریدیم ؟

شش : ماشین من باطری نداره . مصلا هنوز زشت . خیلی شلوغ . تب داری ، سرم درد می کنه . چقدر کتاب خریدیم .لیست می گیریم . اثر انگشت ماتیکی به جار خودکار ، هی بگو ایش . به سال های گذشته فکر می کنیم . خوشحالیم . چقدر تب داری آخه بمیرم . نیلا نیومده . کتاب موراکامی هم نیومده . اولیس هم نیومده . زندگی جنیان . شهید با زینب رابطه بدون واسطه داره . خونه ، عدس پلو ، چقدر بستنی . هوی به کتابای من دس نزن . قلقلک نده

ادامه دارد ... !؟

فکر می کنی سال دیگه همچین روزی چه جوریه ؟

2010-05-03T01:50:00.000-07:00

دیشب خواب دیدم ویولنسل می زنم . خیلی معرکه بود . به نظرت من 5 سال دیگه بلدم آهنگای باخ رو با ویولنسلم بزنم ؟

هوم . طرح یک بی خوده . طرح من بی خود تره ، ولی فکر کنم عاشق معماریم . به نظرت ، 5 سال دیگه ، من می تونم یه طراحی درست حسابی بکنم ؟ می تونم یه معمار درست حسابی شم ؟

من بی ام و دوس دارم . فکر می کنی ، 10 سال دیگه ، می تونم یه بی ام و داشته باشم ؟ خیلی هم جدید نباشه مهم نیس ، اما آرم بی ام و رو فرمونش برق بزنه

من عاشق اینم که یه روزی بتونم رو در و دیوار اتاق و خونه نقاشی کنم ، نقاشی های باحال و درست حسابی . فکر می کنی 5 سال دیگه ، وقتی همچین لحظه ای سرمو بلند کردم ، می تونم یه نقاشیه درست حسابی از خودم رو دیوارای دور و برم ببینم ؟

من کتاب خوندنو دوست دارم . 5 سال دیگه ، چند تا کتاب خوندم ؟

هوم . تو فکر می کنی ، 5 سال دیگه ، یاد گرفته باشم قرمه سبزی بپزم ؟ فکر می کنی 5 سال دیگه این موقع ، تو انگشت دست چپم یه حلقه ی لعنتی هست ؟

ببین ، تو منو می شناسی . فکر می کنی تا 5 سال دیگه چه بلاهایی سر خودم آوردم ؟ فکر می کنی زنده ام ؟ فکر می کنی خوشحالم ؟ فکر می کنی هنوز ویولنسل ردن رو دوست داشته باشم و عاشق معماری باشم ؟ فکر می کنی اصلا حال و حوصله ی نقاشی کردن رو دارم ؟ فکر می کنی ، همچین روزی تو چند سال دیگه ، به دست چپم نگاه کنم و ببینم که چروک شده و حالم از حلقه ی زدرمبوی روش بهم بخوره ؟ فکر می کنه رو کتابخونم چقدر خاک نشسته ؟ فکر می کنی چشمام دیگه برق نمی زنه ؟ می گم ، فکر می کنی اصلا زنده باشم ؟ فکر می کنی ، 5 سال دیگه همچین روزی ، هنوز اسم تو زیر زبونمو قلقلک می ده ؟

امروز ، یکی از روزهای میانی ازدیبهشت 89 ، من نشستم تو اتاقم و دارم به این اراجیف فکر می کنم

فکر می کنی ، 5 سال دیگه همچین روزی ، چه حسی بهم دست میده وقتی اینا رو می خونم ؟

2010-04-19T13:06:00.000-07:00

خواب خیلی بدی بود

من بودم

تو هم بودی

تو توی خواب می خواستی من رو نابود کنی

ولی من خیلی خوشحال بودم

از اینکه تو هستی

2010-04-03T01:30:00.000-07:00

بوی کاغذ رنگی

تائو

2010-03-31T12:09:00.000-07:00

برای ساختن چرخ محورها را به هم وصل می کنیم
ولی این فضای خالی میان چرخ است که باعث چرخش آن می شود.
از گل کوزه ای می سازیم
این خالی درون کوزه است که آب را در خود جای می دهد.
از چوب خانه ای بنا می کنیم
فضای خالی خانه جای زیستن است.
...
مشغول هستی ایم
این نی ستی است که به کار می آید.
از دائو د چینگ-منسوب به لائوتسو

2010-03-22T15:41:00.000-07:00

یک رستوران غذای ایرانی در ژاپن طراحی کنید

یک ماه عقبم از پروژه

خدا به دادم برس پلیز

2010-03-10T22:30:00.001-08:00

عزیزم

تولدت مبارک

2010-03-01T11:01:00.000-08:00

یه ویلای کوهستانی ، یه جایی که تا چندین کیلومتریش اثری از زندگی انسانی پیدا نمی شه . یک شب سرد وسط زمستون . ویلا یه اتاق سی متریه با یخ آشپزخونه ی کوچیک کنارش ، و یه شومینه ی هیزمی تو کنج روبرو

زن و مرد روبروی هم نشستن ، نزدیک شومینه . زن سیگار می کشه و مرد پیپ

روزی که اینجا رو خریدیم یادته ؟ می خواستیم جایی داشته باشیم برا خودمون . فقط خودمون دو تا-

سخت پیداش کردیم . یارو باورش نمی شد کسی قراره پای اینجا پول بده +

یادته ؟ فکر می کردیم که همه آخر هفته ها میایم اینجا ، تو نویسنده می شی و صبح تا شب می نویسی ، من برات قهوه دم می کنم و با تفاله هاش نقاشی می کشم

اوهوم

پرده هاشو نگاه ؟ روزی که رفتم مغازه ی سر کوچه مامان اینا یادمه . تو کیفم 10 تومن بیشتر نبود . ارزون ترین پارچه رو خریدم ، 10 برار قیمتش پول رنگ و قلم مو دادم ... تا شب داشتم فکرمی کردم چی روشون بکشم . وسط همین فکرا فهمیدم چی بهتر از خودمون

آره ... یه هفته تموم پارچه ها وسط خونه پهن بود به تمام عکس های دوتایی که داشتیم

فکر می کنی اگه بچه داشتیم ...یعنی اگه می تونستیم بچه داشته باشیم ... وضعمون بهتر بود ؟

برای من نه ، ولی شاید وضعیت برا تو فرق می کرد

اوهوم ...

مکث

هیچ وقت با اونا ... یعنی با کسی جز من ، اینجا اومدی ؟

الان دیگه چه فرقی می کنه ؟

مکث

تو چی ؟

نوچ

مکث

من دوست داشتم بچه داشته باشم . وقتی دختر بودم ، فکر می کردم حتی اگه باهات ازدواج نکنم ، دوست دارم ازت بچه داشته باشم . دوست داشتم حس کنم خونت ، وجودت تو بدن من رشد می کنه ، بزرگ می شه ، دوست داشتم ازش مراقبت کنم ، عاشقش بشم ، همونجوری که عاشق خودت بودم ...دوست داشتم بدن من موجودی رو درست کنه که لب هاش عین لب های تو باشه ، چشم هاش ، نگاهش ... انگار ، می خواستم گسستی رو که بین خودم و تو می دیدم ، با پیوندی که با فرزندم دارم جبران کنم

مکث

فکر می کردی یه روز اینجوری بشیم ؟

اوهوم

واقعا ؟

فکر می کردم ... مطمئن بودم . ما خوشبخت بودیم . زیادی خوشبخت بودیم . ایراد کار همین بود

مکث

اولین بار ... یاد من بودی ؟ وقتی اونو می بوسیدی ؟

یاد تو بودم ، یاد تو عذابم می داد ولی عذابی که می کشیدمو دوست داشتم

چرا ؟

چون حس زنده بودن بهم می داد . حس زندگی واقعی

مکث

تو چی ؟

من انقدر یاد تو بودم که به هیچ چیز دیگه ای فکر نمی کردم

چرا ؟

چون یاد تو ... باعث همه چیز بود . یاد تو ، فکر تو ، تو

مکث

آره ... ما زیادی خوشبخت بودیم . بیشتر از چیزی که زندگی ظرفیتش رو داشته باشه . خوشبختی ما ، زندگی ما از درون خرد شد . انقدر که جز یه گرد سفید روی دنیا چیزی باقی نگذاشت

مکث

پرده ها رو که نگاه کرد چیزی نگفت ؟

گفت اگه با تو نخوابیده بودم شاید می رفتم با زنت

زن عصبی می شه . می لرزه ، بغض می کنه ، و بغض با صدای فریاد مانندی می شکنه

مکث

چند دقیقه بعد ، همه چیز دوباره آروم شده

مکث

... خوب

خوب ؟

باید یه فکری برا اینجا بکنیم ... آخرین چیزیه که مونده

فکر نمی کنم از پسش بر بیام ... اینجا پر از بو ئه . بوی وقتی واردش شدیم ... بوی عشق بازی روز اول ، وقتی از راه نرسیده رو زمین ولو شدیم ... بوی خندیدن ها ، بوی رقصیدن ها تو سکوت ، بوی فکر کردن ها و تا صبح بیدار موندن و حرف زدن ها ... بوی من و تو

مکث

شب ها خواب می بینم دارم غرق می شم . غرق می شم . همه چیز سیاه می شه ، من تا صبح گذر زمان رو احساس می کنم ، ثانیه به ثانیه ، ولی همه چیز سیاهه و ساکت و تاریک . من می دونم که فردا شب هم همین خواب رو خواهم دید ... و تا آخر عمر ، یا حتی بعد از اون

مکث

شومینه رو روشن می ذاریم . پر از چوب می کنیم ، بعد سریع می ریم . بیا ... هیچ وقت بر نگردیم . بیا هیچ وقت نفهمیم که کی آتیش خاموش می شه . باشه ؟

مکث

2010-02-27T08:47:00.000-08:00

خسته ام

به خدا خسته شدم از همین "خسته ام" حتی

تحملم تموم شده

زندکیم هیچیش نیس . باور کن هیچیش نیس

پس من چرا انقدر تخمی وه حالم ؟

من چرا می خوام با زد بازی گریه کنم ؟

جواب : چون می خوام گریه کنم

سوال : چه مرگته ؟

جواب : نمی دونم

سوال : مگه می شه ندونی ؟

جواب : ببین . هیچیم نیس . همه چی خوبه

ولی نمی تونم خوب باشم

فکر می کنم فردا از امروز بهتر نیس

فردا مطمئنا ار امروز بد تر خواهد بود و پس فردا از فردا و ... این چیزیه که فکر می کنم . زلزله میاد . مریض می شم . بد بخت می شیم . امروزروزای خوبی رو می گذرونم ، و فردا روز های بدی خواهند بود

با این اوصاف ، ازم می خوای از امروز لذت ببرم ؟ این فکره که داره نابودم می کنه

سوال : نباید اینطوری فکر کنی

جواب : این تو محدوده ی تو نیست . تو فقط باید سوال بپرسی

سوال : اوکی ... چرا اینطور فکرمی کنی ؟

جواب : چون فکر می کنم اینطوریه . چون هیچ دلیللی ندارم که اینطوری فکر نکنم . هیچ دلیلی ندارم که بهم امید زندگیه بهترو بده

سوال : چرا بی خیال همه این چیزا نمی شی . اگه هم فکر کنیم حرفات درسته ،امروز تو بهترین روز زندگیتی و باید از امروز لذت ببری . از اینگه انقدر پول داری که بری اسکی ، که پویانو داری ، که می تونی برا تولدش کادو بخری ، که مامان و بابا خوبن ، با وجود تمام اعصاب خوردیاشون ولی شام می شینین پای یه سفره و شام می خورین و سالم و سلامتین . که لباس می خری هنوز و حال می کنی ، که خدتو ت آینه نگا می کنی و جای یه زخم یا سوختگی رو صورتت نیس ، که می تونی هنوز ببینی ، که کلی ماژیک داری ومی تونی برا فردا طرح بزنی ،، که می تونی زنگ بزنی پویان چرت و پرت بگین ، که فردا میری دانشگاهی که دوس داری و می تونی لا بلای درختای کاجستون راه بری

جواب : خفه شو بابا تو که وضعت از منم بد تره

بعد از مکثی طولانی

جواب : ببین ، رفیق ، درد من همه ی این حرفاییه که تو زدی . بعضی ها می گن درد بی دردی ! ولی من می گم درده بلخره ، دردیه که اشکمو در آورده . من همه چیزایی که گفتی رو می دونم ، اما یه مشکلی هست

باورکن یه مشکلی هست

سوال : چی ؟ آخه پدرسگ زندگیت خوبه . به خدا خوبه . چه مرگته تو ؟

جواب : من روحم درد گرفته

من

روحم از روزی که فیلم ندا رو دیدم درد گرفت . روحم از دیدن فیلم هایی که تو یوتیوب هست ، فیلم هایی که توش آدم ها مردن ، درد گرفت . من روحم وقتی این همه بی عدالتی رو دیدم ، وقتی بد بختی رو دیدم ، وقتی محکوم بودن خودم رو به زندگی تو این کشور دیدم ، درد گرفت . و امروز اگه یادم هم رفته باشه همه چی ، اون درده هست و درمون نمی شه

من امیدمو به هرچه زندگیه کوفتیه از دست دادم وقتی دیدم کجا ام . دیم کی ام . دیدم محکومم

سوال : بهونه میاری

جواب : آره راس می گی . اینم یه بهونس . ببین . بیا جاها عوض . من یه سوال دارم . تو بهم بگو ، چرا من پس اینجوری ام ؟ چرا دپ ام ؟

سوال : اوکی . جوابتو دارم

چون ، تو ، اعتقاد نداری

تو اعتقاد رو تو زندگیت کم داری ، برا همین زندگیت بی معنیه . تو به پویان وا بسته ای و عاشقشی ريال چون بهش اعتقاد داری ، یا می خوای که بهش اعتقاد داشته باشی . تو کلکسیو تاس داری چون می خوای به شانس اعتقاد داشته باشی . تو سیگار می کشی چون می خوای با استیل روشنفکری اعتقادو بپیچونی . ولی نمی تونی . افسرده شدی ، مثل احمق ها شدی ريال ولی کوتاه نمی آی

جواب : شما آخوند تشریف دارین ؟

سوال : ادامه ی سخبت های بالا . بهتره حرف نزنی ، چون فقط بیشتر حرف منو تایید می کنی

جواب : هی ، ببین ، من اگه اعتقاد پیدا کنم ، اونوقت فکر می کنی ، حرفایی که اون بالا زدم ردیف می شه ؟ اینکه آینده روز به روز قراره تخمی تر شه و اینا ؟

سوال : ببین ، رفیق ، من مطمئن نیستم . ولی فکر می کنم اینجوری شه که ، اگه حتی همه چی هم بد شه ، ولی تو بهتر می شی . می فهمی چی می گم ؟ حداقل می تونی امیدوار باشی . امروز همه چی داری ، جز امید . شاید تو اون زندگی ، هیچی نداشته باشی بجد امید . شاید بهتر باشه . شاید واقعا بهتر باشع

جواب : تو یه کسخل درست حسابی هستی . می ترسم . می ترسم اگه اعتقاد پیدا کنم ، چیزایی که الان دارمو از دست بدم

سوال : می دونی ، دین چیزی بود که خیلی ها قبل تو بهش فکر کردن . دنبال راه خوشبختی بودن ، و بهش رسیدن .برا من یکی از جزئای خوشبختی نترسیدن . شاید حداقل نترسی . حتی اگه هیچی نداشته باشی ، اما نترسی

جواب : مثل اون داستانس که به همه می گم ، این تیریپا که تو پول در میاری برا این که خوشبخت باشی پس مهم خوشبختیس نه پول در آوردن . اگه راهی باشه که من معمار نباشم ، پولدار نباشم ، عاشق نباشم ولی بجاش ، خوشبخت باشم ، بذار اینجوری باشه . من همه اونا رو می خواستم برا خوشبختی ، اونا رو دارم ولی خوشبخت نیستم . شاید جواب اونور رودخونس

سوال : رفیق ، نمی خوام نا امیدت کنم ، ولی منم هیچ وقت اعتقاد نداشتم . فقط حرس زدم اید یه همچین چیزی باید وجود داشته باشه . من وضعم از خودتم بد نره

جواب : از اولشم می دونسم

به این می گن محکوم بودن

2010-02-20T11:50:00.000-08:00

امروز ، وقتی یه روز خیلی سخت تو دانشگاهو گذروندم ، با کلی پا درد و سر درد تو صف تاکسی ایستاده بودم ، بارون می کوبید تو سر و صورتم ، وسط فحش دادنم به زمین و آسمون ، این جمله کوبید تو سرم

زندگی همین الانه

زندگی همین لحظس ، نه فردا ، نه وقتی سر دردت خوب شه ، نه وقتی بارون تموم شه ، نه وقتی این ترم تموم شه ، زندگی همین لحظه ی لعنتیه که همیشه داری فقط می گذرونیش ، به امید رسیدن به لحظه ی بعدی

زندگی ، درس خوندن و سگ جون زدن برای آینده ای که شاید یه روزی بهش برسی و شاید حتی هیچ وقت نرسی ، نیست

زندگی خود لحظه ایه که اعصابتو به فاک می دی

نمی دونم چرا با اینکه انقدر می تونم زر زر کنم ، خودم گوش نمی دم به این حرفا

خیلی احساس بدی بهم دست می ده اینجور وقتا

خوب ، 20 سال زندگی کردم . وقتی فکر می کنم به لحظه هایی که واقعا توشون لذت بردم ، کمن . خیلی کم ان واقعا

پیش خودم می گم شاید نباید اینجوری زندگی کنم . شاید یه تغییر بزرگ لازمه . خیلی بزرگ

کی گفته اصلا باید اینجوری باشم ؟

کی گفته باید برم دانشگاه ؟ کی گفته باید آرایش کنم ؟ لباس درست حسابی بپوشم ؟ کی گفته باید اینجا بشینم ؟

کی گفته که من ، همین الان ، نمی تونم ماشینو بر دارم بزنم بیرون

یعنی راستش ، دوس دارم الاناین کارو بکنم

یه سی دی بزنم که توش فقط یه آهنگ باشه که هی تکرار می شه ، بعد بیفتم تو خیابونا و از تهران برم بیرون ، انقدر برم که برسم به یه دهات . در یه خونه رو بزنم ،بگم تو آغلتون جا دارین یه شب بخوابم ؟

2010-02-15T14:06:00.000-08:00

حسه کوچه ضد بازی با این تفاوت که آسمون آبی نیست و جای اون خالی نیست و حالمون هم اصلا عالی نیست

در ضمن ... بودن این پست عمدی است

2010-02-15T02:30:00.000-08:00

ببین دیدی چه خوش گذشت ؟ خیلی حیف می شد اگه نمی اومدی . ببین نمی دونی با تو بودن چقدر خوبه . بودن تو مثل یه عینک میمونه که همه چی رو رنگی می کنه . صرف بودنت ها ، اینکه فقط وقتی سرمو بر گردونم بتونم ببینمت و وقتی دستمو دراز می کنم بتونم بهت دست بزنم .چقدر بازی کردیم . چقدر خندیدیم !چه ولنتاینی شد هاها اینو یادم رفته بود !

هوم . اول صبح ، بیدار باش ، چه باحال بود دیروز صب ، برف بازی ، پوکر ( آخر دیشب همه پولاتو بالا کشیدما ) ، کانتر ، کمل زرد ، مچ می اندازی ؟ :دی

بیا یادمون بمونه همه اینا رو . بیا یه روز از اینکه اینا رو یادمون بیاد خوشحال شیم

منظورم از یه روز ، همه ی عمره !

2010-01-29T12:18:00.000-08:00

Requiem for a dream

این اسم پستی بود که نوشته شد و چند دقیقه بعد پاک شد

God

2010-01-24T08:13:00.000-08:00

یه مداد بر می دارم ، یه کاغذ سفید جلومه . دارم فکر می کنم چی توش بکشم . مکث

یه دختر می کشم . همیشه داستان هام با یه دختر شروع می شه . این روزا که می کشم ، نقاشیام هم . چشماشو که می کشم ، کاغذ جلو چشمام محر می شه . دارم می بینمش . پوزیشن بدنش ، چشماش زیاد به چیزی که من کشیدم شبیه نیست . عصبانی به نظر میاد و خیلی غمگین . بعظی وقتا طور عصبی گوشه ی ناخونشو می جوه . انگار ساعت هاس که همینجوری اینجا نشسته . نه ، ساعت ها نه ، انگار از اول دنیا ، همینطوری اینجا نشسته . به خودم میام . باید ادامه بدم .جلوش یه زیر سیگاری می کشم . دختر شروع می کنه دود کردن . یه پاکت سیگار از تو جیب لباسش در آورده و عصبی پک می زنه .یه کم پایینتر ، چند تا خط می کشم . روی یه پل . دوست دارم بارون بیاد . دخترو می بینم . بلند می شه . انگار فقط می خواد وضعیتو عوض کنه . میاد بیرون . درو که باز می کنه باد می زنه ، بارون خیلی شدیده . دختر می زنه بیرون . من ، گوشه ی پایین نقاشی ، چند تا جای پا می کشم .قلمومو می زنم تو قهوه ای ، رد پای محو گلی ، روی پل ، دختر تو صورت مرد نگاه می کنه . بارون موهاشو آشفته کرده و ریخته تو صورتش .مرد انگار نمی بینتش . انگار هیچ چیز جلوی چشمش نیست . راهشو ادامه می ده ، و تنها چیزی که از خودش می ذاره جای پاهاشه . دختر همون بالا می ایسته . ساعت ها همونجا می ایسته . من ، می خوام قلمومو بشورم ، که توی یه لحظه ، می بینم که دختر صورتشو آورده بالا ، چشمهاش ، همون چشماهایی که با خط اول مداد کشیدم ، زل زده به من . حالم بده . دختر عصبانی می شه . داد می زنه . می شنوم، می کوبه تو سرم . داد می زنه ، خودشو پرت می کنه رو زمین ، با دستاش می کشه رو جای پاها ، ولی پاک نمی شن . به من زل زده و فریاد می زنه . قلم مومو نشون می ده . می گه یه کاری بکن . می گه فقط تو می تونی ، یه کاری کن ، اما من مات و مست این صحنه ها شدم .بعد دختر ،تنها کاری رو که از دستش بر میاد می کنه . می ره لبه ی پل ، دستاشو باز می کنه ، تو چشمای من نگاه می کنه و می گه ، گناهکار تویی نه من ،یک ثانیه ی دیگه دختر رو پل نیست .

نگاه می کنم ، دستم خورده به زنگ سورمه ای، و پخش شده روی نقاشی ، تقریبا همه جا رو پوشونده ، مخصوصا چشم ها رو

2010-01-20T03:06:00.000-08:00

خیلی وقته ننوشتم . فکر می کنم دیگه باید اعتراف کنم که نمی نویسم

خوب ، مسلما خیلی ناراحتم کرده

برای همین متنه زیری رو گذاشتم

ساعت 12.5 شب . جلوی تلویزیون نشستم . کنترل از دستم می افته . چند دقیقس که سعی می کنم این لعنتیو نگه دارم ، ولی هی می افته . ویسکی گرنتس رو میزه . تو چند دقیقه ی قبل نصفشو بالا کشیدم . لحظه ای که تلفونو قطع کردم ، فقط تونستم خودمو برسونم به آشپزخونه و این لعنتی رو بر دارم . سعی ابلهانه ای می کنم که این کنترلو نگه دارم و کانالا رو عوض کنم . یعنی دوست دارم فقط با سرعت زیاد کانالا رو عوض کنم ، می ترسم از اینکه سکون شه ، می خوام فقط بدوام

شاید به نظر عجیب بیاد ، اما می دونستم . از همون لحظه ای که کیفشو برداشت ، حتی بی خیال تر از همیشه . دیدم که نگاهش یه لحظه هم روم وای نستاد . می دونی ، امرز صبح ، هیچ چیز خاصی اتفاق نیفتاد ، ولی در رو که بست ، فهمیدم این آخرین باری بوده که این صحنه ها رو دیدم

خیلی وقت بود سیگار نکشیده بودم . ترک ، ولی سریع یه مانتوی کوچیک انداختم رو تنم و زدم بیرون . مارلبورو قرمز بدین ، با یه قوطی کبریت . تا ظهر به همون پاکت سیگار سر کردم ، و فکر کردن و لحظه لحظه بیشتر محو دقیقه های پیش شدم ، سعی کردم اون لحظه های آخرو برای ابد حفظ کنم ،دخیره کنم ، تو آخرین قطره های روحم . صبح توی تخت ، چشمامو باز کردم ، پشت صافش ، شونه هایی که به جلو خم شدن ، با یه انحنای ظریف

خوابم برد . ساعت 4 که بیدار شدم دستم رفت طرف تلفن . عادت همیشگیم بود که این وقتا بهش زنگ بزنم . چطوری ؟ ناهار خوردی ؟ کی میای خونه ؟ چه خبر ؟ طرح جدید ؟ ولی ، سریع دستمو کشیدم . انگار بهش برق وصل کرده باشن . دوباره سراغ پاکت سیگارمو گرفتم ، ولی فهمیدم که صبح دخل همشو آوردم . برا همین وفتم تو اتاقت ( اتاقش؟) پاکت سیگار برگتو بر داشتم .آتیش زدم ، یهو بوی تو تو اتاق پیچید . چشمامو بستم . رقصیدم . تو سکوت . تو آهنگایی که تو تو مغزم می خوندی .سعی می کردم هر چند لحظه بدنم یکی از وسایل اتاقتو لمس کنه . ساعت ها همینجوری گذشت . وقتی فهمیدم تمام بقایای وجود تو توی این خونه ، تو وجود من ثبت شده

چند دقیقه پیش ، وقتی بیشتر از 5 ساعت از وقتی که همیشه می رسیدی خونه گذشته بود تلفنو برداشتم . مطمئن بودم تلفونو بر میداری . مطمئن بودم صدات نمی لرزه

چند دقیقه پیش تلفونو بر داشتم و شمارتو گرفتم . از همون بار های اولی که بهت زنگ می زدم ، آهنگ فشار دادن دکمه ها و پالس های تلفن رو حفظ کرده بودم . موسیقی ای که بهش معتاد بودم . همون آهنگ اومد ، بعد صدای تو . صدات نمی لرزید . من ، آخرین تلاش ابلهانمو کردم . گفتم نمیای ؟ سکوت کردی . گفتم دوست دارم . گفتی من باید برم . خدافظ . و چند ثانیه صبر کردی ، تا من هم صدایی شبیه به خدافطی دادم . هر چند فکر می کنم ، بیشتر از چند ثانیه هم صبر نمی کردی . چون تو ، باید ، می رفتی

از این لحظه ، فقط تونستم خودمو برسونم به آشپز خونه ، و این شیشه ی لعنتی ، و این کنترل لعنتی

تنها چیزی که می خوام ، اینه که این کانالا تا ابد همینجوری پشت سر هم عوض شن . می خوام بدوام ، با سرعت تمام . شبیه بازی های کامپیوتری ، که زمین همینطوری داره زیر پات خالی می شه ، و تو فقط باید بدوئی و پاتو رو خاک تازه تر بذاری .اگه چند ثانیه ، فقط چند ثانیه ساکن شی ، سقوط می کنی . باید انقدر بری ، تا جایی که انقدر خسته شی که بیهوش شی ، که نفهمی اول تو بودی که ریختی ، یا زمین زیر پات

2010-01-01T05:25:00.000-08:00

وضعیت گهی دارم

نمی تونم هیچ کاری کنم . دکتر حجت ، چطور می تونم حرف از صداقت و پاکی و امنیت و وحدت تو معماری ایران برنم ، در خالی که خیلی وقته حتی یه قطره از این چیزا رو ندیدم

ایم کلمه ها خیلی وقته برام بی معنی شدن ، چطور باید درکشون کنم و کانسپت اثر معماری از توشون در آرم ؟

امروز می تونم هزار تا مشهد دروغگو ها و آدم کش ها و دیوث ها رو بسازم ، ولی تورو خدا از من نخواین به چیزای خوب فکر کنم

احساس گناه می کنم ، وقتی می خوام به حس زندگی فکر کنم ، چون بدن تیکه تیکه شده و صورت خونیه پسر ها و دختر های جوونی جلو چشممه که صداشونو از پنجره ی آتلیه هم میشه شنید

من حالم داره از زندگیم بهم می خوره ، زندگی نکردن بهتره یه دست و پا زدن تو این همه لجن و کثافت ؟

آخر ترمه

خیلی زیاد کار و پروژه دارم

من خودمو مسئول می دونم واسه اینکه یه کار خوب بدم

اما نمی تونم

چیکار کنم ؟

من نمی تونم جم بخورم به خدا

چرا یکی نیس یه کاری بکنه ؟

آرزوم بود که

خرداد 88 بود

اوایلش

بعد می گفتم ، بچه ها بی خیال ، دسبندای سبزتونو در آرین ، شما مسئول جون آدمایی می شین که می میرن

اصلا ریدم دهن سیاسیت

جون آدما وسطه

می فهمی خودخواه عوضی آشغال

Related to "روتین"

2009-08-17T11:31:00.000-07:00

بیا یه نمایش بازی کنیم . تو چند سالی از زندگیمون که خالیه خالیه ، بیا نمایشنامه ی زندگیمونو بازی کنیم

مثلا ، یه جایی وسطای نمایشنامس ، تو بگو : کثافت ، قثط برای چند دقیقه خودت باش ، و من برم یه لیوان ویسکی برا خودم بریزم و بگم : عزیزم معلومه که تو هر لخظه از زندگیم نمی تونم کسی جز خودم باشم ، بعد تو می گی : دقیقا تو همین لحظه هاس که بیشتر از همیشه عذابم میدی ، لحظه هایی که من می فهمم بدون اینکه حتی خودم بخوام ، و من می گم :عزیزم دقیقا تو همین لحظه هاس که واقعا نمی فهمی

خوب ، ببین ، فقط یه نمایشه ، تو اینجا مثل بازیگرای خرفه ای تئاتر می زنی ریز گریه ، من میام بهت می گم " عزیزم گریه نکن" در حالی که تو صدام معلومه گریه کردنت برام اهمیتی نداره . تو لحن صدام ، انگار دارم جمله ی قبلیمو تکرار می کنم : هنوز هم نمی فهمی

بعد ، تو گیج می شی ، باید یه دور کامل دور صحنه بچرخی ، به استعاره از اینکه داری کل زندگیتو مرور می کنی ، بعد یهو از در سمت چپ ، همون در مخفیه که اصلا تو دکور صحته تعبیه نشده و برای رفت و آمد کارگرای تغییر صحنس ، میری بیرون

پرده میاد پایین ، من میام پشت صحنه و تورو می بینم که با یه لبخند محو رو لبت منتظر منی در حالی که هنوز خیسی اشکای موقع نمایش رو صورتته ، آروم میگی : خوب بود ؟ میگم : عالی بود . میگی : حیف که فقط یه بار می تونستیم اجراش کنیم . دوتا سیگار روشن می کنم ، یکی واسه تو ، یکی خودم. می گی : چرا فقط یهبار می شه زندگی کرد ؟ می گم بی خیال . اخم نمی کنی ، چون نمایش تموم شده . منو می بوسی ، چون می دونی وقتی می گم بی خیال یعنی ناراحتم ، یعنی منو ببوس . بعد ، سرتو میذاری رو شونم و آروم می خوابی .

من دارم فکر می کنم ، به اجرای فردا ، اگه بتونیم بیدار شیم

2009-03-04T23:26:00.000-08:00

فکر کن جای منی . بلاگر رو باز کردی ، به طور موازی داری نوشته های آرشیوتو می خونی ، آرشیو وبلاگی که حالا چندین ماهیه حتی از کنارش هم رد نشدی . مثل قدیما هم نیست که یه جای دیگه نوشته باشی یا یه کار مفیدی تو یه وبلاگ دیکه انجام داده باشی ، عوض نشدن تاریخ این آرشیو ها از پارسال خالی بودن کل زندگیتو نشون می ده . ننوشتن ، حتی یک کلمه

چی کاتر می کنی ؟ شروع می کنی به دوباره نوشتن ؟ داستان می نویسی ؟ حرف های روز مره ؟ هوم ؟

گیجم . کلی کار دارم . باید فریمه فیگور بکشم و پلان و مقطه از اتاق خواب . کارای تخمی . همچنان تخمی . جایی که پارسلا فکر می کردم ایده آله منه امروز برام تخمیه . فکر کنم خودم مشکل دارم . تقصیر کیانا ئه . اون اینا رو گفت

پویان تو هم که تولدته . واست کادو چی بخرم ؟داشب خواب دیدم برات یه جعبه خریدم که هی عوض می شه هر چفدر نگاش می کردم ههی رنگش و شکلش عوض می شد

من برم

2008-07-17T04:20:00.000-07:00

من بال در می آورم

می پرم هوا و تا جایی که می خواهم بالا می روم

آفتاب تند تر می شود و باد ها آرام تر و نجیبانه تر خودشان را به من می کوبند

بعد وقتی به پشت بام بالا ترین خانه ی شهر می رسم

بال هایم را جمع می کنم

انقدر جمع که در شونه هایم پنهان شوند

می نشینم و دنیای زیر پایم را ، دنیایی که جذاب تر از آن حتی زیر نور تیز آفتاب در آسمانها هم پیدا نمی شود ، نگاه می کنم

و نگاهم روی چتر تمام آدم های زیر پایم ته نشین می شود

حرکت آدم ها تو در تو ، با پاهایشان ، یا اسکیت های رنگارنگ ، سوار بر ماشین یا دوچرخه و قطار ، رشته های تو در تویی درست می کنند که از دیدنشان هیچ وقت خسته نمی شوم

همه ی آدم ها می روند ، از جایی به جای دیگر ، و هیچ وقت هم راضی نمی شوند

حتی شب ها وقتی کنار همسر هایشان خوابیده اند هنوز هم این حرکات ادامه دارد ، تکان ها ، غلط زدن ها ، در آغوش معشوقه جای گرفتن ها و بیرون آمدن ها برای پیدا کردن یک لیوان آب

و وقتی اینجا باشی ، بی حرکت ، روی بالا ترین برج دنیا

می بینی که همه ی این حرکت ها از نظم بی نهایت عجیبی درست شده اند

انگار کسی به نوعی کد گذاری عجیب علاقه داشته

کد هایی که همیشه تغییر می کنند و همیشه هم یک اصل استثنایی را نگه می دارند

حس زنده بودن

فکر می کنم چیزی که در آسمان ندیدم ، و حالا که روی بلند ترین برج دنیا نشسته ام از نبودنش می ترسم همین حس زنده بودن است

حسی که مرا وادار می کند پایین بیایم

حرکت کنم

پشت چراغ قرمز ها فحش بدهم و تمام شب را غلط بزنم

حسی خیلی جذاب

با کد گذاری های خیلی خیلی عجیب

و نشانه هایی که نمی خواهند دیده شوند تا نبوغ کسی که آنها را کنار هم چیده

همچنان چشم های مارا باز نگه دارد

و روی زمین ، با ماشین یا اسکیت یا قطار یا پای پیاده ، به حرکتمان در آورد

2008-07-15T03:51:00.000-07:00

فکر می کرد . زندگیش ؟ چیزی بود که هیچ ایده ای نسبت بهش نداشت .طبیعی و معقول بود . وقتی داری تو دریا غرق می شی چطور می تونی به درصد نمک و درجه ی حرارت آب و ماسه هایی که تو دهن و دماغت می رن فکر کنی ؟ فکر می کرد ، زندگیش هم شبیه همچین وضعی بود ، یا حداقل تو این چند وقت گذشته شبیه این وضع شده بود . به دستش نگاه کرد ، سیگار روشن ،یادش افتاد یه روزی تو نوجوونیش چطور از دیدن اون دود مواج و اون سر گیجه ی سکر لذت برده بود . ولی امروز حتی نمی فهمید که کی سیگارش رو روشن کرده و کی داره اونو تو زیر سیگاری له می کنه . یه جای کار ایراد داشت . ایرادی که چند وقت بود اذیتش می کرد

آدما دو مدل اذیت می شن . یکی اثر طبیعیه اون ایراد های زندگیشونه ، مثلا وقتی سیگار می کشی و تنگی نفس می گیری ، و اون یکی که به قول رفیقمون کامو "آغاز زوال آدمیست" وقتیه که می فهمی ، فکر می کنی و می فهمی که یه جای کار ایراد داره ، فکر می کنی ، پیر میشی ، کچل می شی ، و همینطوری هر فکر فکر دیگه ای رو بهت القا می کنه و در نهایت می بینی میون هزار ها گودال داری دست و پا می زنی . اون به این نقطه رسیده بود ، به نقطه ی آزار دهنده ای که داشت اراد ها و چاله ها رو می دید ولی نمی تونست کاری بکنه

مکث

مکث طولانی

مکث

سلام . من یاسمن طاحونی هستم . فکر می کنم یه حای کار ایراد داره . این که به این نقطه ی داستان می رسم ، و مکث ها پشت سر هم میان . هیچ راهی پیدا نمی کنم . می تونم اینجا یه زن رو وارد ماجرا کنم ؟ سیر هیجان انگیز و سورئالی می شه . می تونم مثل همه ی شخصیت های کلیشه ای بگم یارو الان از در خونه بیرون می ره سیگارشو ادامه می ده بی تفاوت بی احساس فقط شروع می کنه به راه رفتن ... ها ها ها خیلی ماهرانه تورو می اندازه تو یه قسمتی که پیش خودت فکر می کنی : حتما یه چیزی هست . من یاسمن طاحونی ، وقتی به اینجای داستان می رسم هیچ راه فراری براش نمی بینم . و فکر کنم این ، همون قسمتیه که من هم دارم اون چاله ها رو می بینم . چاله هایی که از ضعف ناشی می شه ، از بی احساسی ، از یه نا امیدیه مسخره که تو وقتی به ته فکرات رسیدی و نمی تونی ادامه بدی قفل ، کاملا قفل . تو می تونی به یه در فقل شده فحش بدی ، می تونی بکوبی بهش ، می تونی سعی کنی درو بشکونی ... درسته ، ولی احمقانس . چون فقط خودتو خسته کردی

من نمی فهمم آدم وقتی به اینجا می رسه باید چی کار کنه . نمی فهمم اون چاله های مسخره رو چجوری باید پر کرد . جایی که فکر می کنی هر چقدر هم که فکر کنی ، تو دنیایی که باید پول داشته باشی ، هر لحظه ممکنه یه موشک بخوره تو سرت ، هر وقت گوشاتو باز کنی گریه ی هزاران زن و بچه رو می شنوی ، وقتی اون پیر مرد 80 ساله رو می بینی که دستمال کاغذی می فروشه و وقتی بهش هزار تومن میدی گریش می گیره از خوشحالی ، می خوای بشینی ، یه زن وارد داستانت کنی و همه چی رو سورئال کنی ؟ خجالت می کشم . از خودم ، از جایی که توشم ، از دنیایی که توش علی خودش رو می کشه و هم روز جیغ دختر هایی که داره بهشون تجاوز می شه ... به گوش هیچ کس نمی رسه . می ترسم ، از زندگی کردن ، از نوشتن ، از فکر کردن به جایی که توشم . از نویسنده ها ، فیلمساز ها ، از وقت هایی که تئاتر می رم و بی دغدغه تو بغل رفیقم ولو می شم ... می ترسم . چون همین الان یه مرد داره به خاطر بی پولی گریه می کنه . یه زن داره برای پول تحصیل بچش فاحشگی می کنه . یه سرباز تفنگشو می ذاره رو کله ی یه سرباز دیگه و ... بنگ

من به اینجای کار رسیدم . برای همین نمی تونم بنویسم . نمی تونم بخونم ، نمی تونم داستانامو تموم کنم و ... همین .

مکث

مکث طوووولااااااانییییییییییییییییییییییییییییییی

2008-07-11T13:10:00.000-07:00

Again

2008-04-12T00:46:00.000-07:00

دلم برات تنگ شده

دلم برا خودمون تنگ شده

ای کاش همه ی تو اوج می موند

ای کاش همه چیز تو اوج تموم می شد

اونوقت حداقل ، چند سال دیگه ، رویای اون باهامون می موند

حداقل یادمون نمی رفت که یه روز کجا بودیم و چجوری بودیم

تو یه انتخابی ، می فهمی ؟یه انتخاب

اینکه وجودت لمس بشه توی بغلم زیر لبام یا نه ، یه شرط فرعیه

چون تو انتخاب شدی و تموم ، و کس دیگه ای نمیاد جات

حتی اگه خودت نباشی

...

ای کای تو اوج می خوندیم

یا همون جا رها می شدیم و می رفتیم ، با کلی خاطره ی قشنگ

پی نوشت : اینو انقدر راحت نوشتم ، واسه اینکه می دونم نمی خونیش . چند ماهی هست اینجا نیومدی رفیق

2008-01-28T04:15:00.000-08:00

داری قدم می زنی . سرتو پایین نکن . حتی شده چشماتو ببند . چیزی که از بچگی بهت یاد دادن اینه که روی لبه های باریک راه بری ، پس دلیلی برای ترسیدن وجود نداره . چشماتو ببند و قدم بزن . گذشتت و آیندت و هر چی که داری تو دستته . در واقع هر چیزی که تو زندگیه چند سالت جمع کردی الان باهاته . سنگین شده ، ها ؟ ولی نه اونقدر که باید . هنوز می تونی راه بری ، می تونی فکر کنی ، می تونی مثل بچگیت وقتی رو لبه ی جدول کنار خیابون راه می رفتی قدم بزنی . اون موقع می ترسیدی . می ترسیدی از اینکه لیز بخوری و از روی جدول کنار جوب پایین بیفتی . شاید تنها چیزی که تغییر کرده همین باشه . راه برو . حتی می تونی اینجا بدوئی . می تونی از همه چیز سوال کنی . از خونه هایی که تو این چند سال دیدی . از مرد هایی که باهاشون هم آغوش شدی ، از گل هایی که بو کردی و دروغ هایی که با ریشخند به زبون آوردی .چه جوابی دارن ؟ تو نمی شنوی . حتی اگه اونا جوابی داشته باشن ، تو صدایی ازشون نمی شنوی . شاید اون ها هم ترسیده باشن . از آینده ای که در راهه . شاید اونا هم برای چند ثانیه بعد ، یا شاید حتی چند سال بعد ، سالهایی که تو قراره دروغ های بیشتری بگی و با مرد های دیگه ای هم آغوش شی می ترسن . الان ، تو همین لحظه ی مجازی ، انگار تک تک واحد های جهان در ترسن . ترسی که معلوم نیست از کدوم طرف داره بهشون حمله می کنه

ولی ، توی همین لحظه ، تنها چیزی که نمی ترسه تو ای . چیزی که همیشه تو رو ترسونده بوده ، همون چیزی که در واقع هیچ وقت نبوده . شاید همون چیزی که اسمشو آینده می ذاشتی ، چیزی که الان برای تو مثل دلقک مسخره ای شده که لبساشو در آورده . تو زدی زیر همه چیز ، همون وقتی که فهمیدی می تونی روی لبه ی باریک بدوئی ، بدون ترس . بدون واهمه از اتفاق هایی که هیچ وقت هیچ چیز نبودن جز خودت . خوده خوده خودت

به علی فکر می کنم . فکر می کنم اون اینا رو فهمید . اون همه چیز رو فهمید . لحظه های که همه ی ترس ها ، همه ی فکر های احمقانه ای که انتهایی ندارند برای اینکه در واقع وجود ندارن ... حتما علی اینا رو فهمید . و شاید بیشتر از این ، لحظه ای که فهمید برای رفتن ، باید توانایی راه رفتن روی لبه ی باریک رو هم از دست بده . و بعد ، آروم آروم ، توی چند ثانیه ای که از عمر میلیون ها انسان بزرگ هم بیشتر ارزش داشت ، تو لحظه ای که کافی بود برای رها شدن همیشگی اون از بهونه های خنده دار ، لبه ی باریک رو برای همیشه ترک کرد

شاید علی اینا رو فهمد ، شاید هم نه ،. شاید آدم هایی توی این دنیا هستن که اینا رو فهمیده باشد و توی لحظه ای که همه ی ما فکر می کنیم دارن آروم آروم پایین می افتن و با یه سقوط درد ناک همه چیز رو تموم می کنن ، اونا ، با صدای خنده ای ، با سرعتی وصف نا پذیر بالا می رن ، بالا و بالا . بالا ، تا به اوج خودشون برسن . اوجی که بزرگترین مانع دنیا رو ترک کرده ... ترس

من اینجا نشستم . به اون آدم ها فکر می کنم ، بعد به خودم . و می فهمم که من ، فقط ، یه مترجمم

2008-01-21T09:41:00.000-08:00

زن صورتشو بالا آورد . مرد هنوز با همان حالتی که از چند ثانیه پیش قادر به تغییر آن نبود به زن خیره شده بود . زن دستش را کمی دراز کرد تا پاکت سیگار ماربورو اش را بر دارد . سیگاری روشن کرد ، به مرد نگاه کرد ، همش همین بود
کل ماجرایی که از 17 سالگی رو دوشم کول کرده بودمو چند ثانیه ای ریختم جلوت . می تونی بین همه ی این کثافتا هر چی می خوایو انتخاب کنی
ولی انگار حالت نگاه مرد تا بی نهایت ادامه داشت ، خیره ، مثل نگاه یک مرده . زن انگشتانش را نزدیک لبهای مرد بود و سیگار را میانشان نشاند . مرد پک عمیقی زد ، چند ثانیه بعد ، میان دود و حاله ای که قابل تعریف نیست ، صدایی از مرد بلند شد . دوست دارم .
زن ساکت بود . مرد هم ساکت بود . انقدر ساکت که تا چند ثانیه هنوز می شد پژواک صدای مرد را شنید . زن سیگار دیگری روشن کرد . می دونستم مال خودمه . می دونستم همیشه مال خودمه .چیز عجیبی نیست . آدم های زیادی تو دنیا هستن که دارن . بعضی ها دنبال خودشون می کشنش . بعضی ها سعی می کنن ترکش کنن . بعضی ها در مقابلش زانو می زنن . من هم روش خودمو گرفتم . انقدر آروم راه رفتم تا بهم برسه .
مرد بلند می شود ، چرخی دور زن می زند ، نگاهی به سقف و دیوار ها ، ضبط صوت را روشن می کند . با صدای بلند . بر می گردد ، زن بلند شده . مرد دستش را دور کمر زن حلقه می کند . همه چیز خود به خود شروع به حرکت می کند . والس آرام ، حرکات نرم بدن زن و هماهنگ دست های مرد . یک لحظه ی استثنایی ، لحظه ای که می شود به بودن و واقعیت داشتنش در این جهان شک کرد
چند ثانیه بعد ، انگار همه چیز فلش بکی به گذشته می شود . زن صورتش را بالا می آورد . مرد هنوز به او خیره شده .
بعضی وقتا فکر می کردم یه چیز ، حداقل یه چیز تو دنیا وجود داره با من همراه شه . روزای اول به همچین چیزی نیاز داشتم . ولی بعد از چند روز ، همه چیز به هم ریخت . مثل ملکه ای شده بودم که از تخت خواب خودش بیرون شده . نمی تونستم تحمل کنم هر چیزی رو که روش قدرت مسلم نداشتم . انگار بهم ظلم شده بود . یه ظلم بد . ظلمی که نمی دونستم از کجا اومده ، من هم که تو زندگیم اصلا عادت به مظلوم بودن نداشتم شروع کردم راه مخالفو رفتن . جنگیدن با خودم و بیرون خودم . برای اینکه کسی اون چیزای کوچیکو نبینه چیزای غول آسایی دور خودم ساختم و مجبور شدم اونا رو هم دنبال خودم بکشم
کی تو رو دیدم ؟ یادم نیست . فکر کنم توی همون مهمونی بود . شبیه به شخصیت اول نمایشنامه ی مورد علاقه ی من بودی ، ولی ساکسیفون نمی زدی . بوی سیب هم نمی دادی .
مرد دستش را به سمت زن دراز می کند و آرام روی دستش قرار می دهد . کلمات را آرام بیان می کند ، انگار تمامی حروف را قبل از به زبان آوردن می شمرد . تو ، الان ، فکر می کنم دست هات خسته شده باشه و ، کمی هم پاهات و ، شاید هم کمرت . شاید هم بیشتر از همه ی این ها ، اون فکرات . البته ، فکر می کنم فکر ها خسته نمی شدن ، درسته ؟شاید قلبت باشه . شاید هم ... فقط پاها و ، کمرت . هوم ؟

زن سرش را تکان می دهد . پاکت سیگارش را بر می دارد و در جیبش می گذارد . نزدیک مرد می رود ، او را می بوسد ، نگاهش می کند ، با نگاهش برای همیشه به مرد می فهماند که دوستش دارد

قبل از اینکه زن از اتاق خارج شود ، در سکوت مطلق جمله ای به گوش مرد رسید ، جمله ای که انگار فقط لبان زن را به لرزش در آ.ورده بود و گوش های مرد را . پاهام ، کمرم ، درست هام ، حالا که دارم از این اتاق خارج می شم تمام تنم ، ولی من ، هنوز ، ملکه ی خودم هستم و قدرتمند ، با قصر کثیف و غول آسایی که دنبال خودم می کشم

2008-01-15T07:20:00.000-08:00

یه شنبه ها روز مائه . ته مونده ی پولمونو بر می داریم و می زنیم بیرون . اکثرا ، یعنی می شه گفت همیشه ، مقصدی نداریم . هر کدوم تو خونه ی خودش ، کفشاشو می پوشه ، دستکشاشو دستش می کنه و می زنه بیرون . پیاده روی می چسپه ، هر چند هوا جدیدن سرد شده اما هنوز می چسپه . می ریم و می ریم ، تا به هم برسیم . یکی از چیزای خوبش همینه . اینکه آخر راه هممون یه جا می رسه . راستش ، اولاش نمی دونستیم که اینجوریه . هر کدوم تو خونمون کفشمونو بر می داشتیم و پاکت سیگارمونومی انداختیم تو جیبمون و راه می افتادیم تو خیابونا . می گن ، تنها . ما نمی دونیم ،اما الان فهمیدیم اسمش تنها نبوده . اما اون موقع ها می گفتیم تنهایی . تو راه یه سیگار روشن می کردیم و پک می زدیم و راه می رفتیم . شاید همون چیزی که بهش می گفتیم تنهایی باعث شد که ما این چیزا رو بفهمیم . وقتی میری بیرون ، تو راه به چند نفر تنه می زنی ، یکی بهت می گه آتیش داری ، یکی ساعت می پرسه ، یکی نگاهت می کنه و صورتشو بر می گردونه . همینجوری شد که ما همدیگه رو پیدا کردیم . با هم حرف نزدیم . به همدیگه نگاه نکردیم ، کفشای یکیمون قرمز بود ویکی سبز و یکی آبی ، اما این چیزا نبود که یکشنبه ها رو می ساخت . برای همینه که تا حالا با هم قرار نذاشتیم ، برای اینکه می دونیم که به هم می رسیم ، هر جا بریم ، آخرش ، ما همونایی هستیم که تو راه به هم تنه می زنیم و از هم ساعت می پرسیم و بعد از یه نگاه صورتمونو بر می گردونیم

یکسنبه تموم شد ، دلم برای دیروز تنگ شده . راه می افتم بیرون یه بسته سیگار بخرم برای یکشنبه ی دیگه . ما همدیگه رو نمی بینیم ، چون یکشنبه نیست ، چون وقتی دارم به خیابون نگاه می کنیم رفیقم صورتشو میاره جلو و منو می بوسه . هر چند ، دو شنبه ها هم قشنگه

2008-01-14T06:48:00.000-08:00

قرار شد چیزی راجع بهش نویسم . یه هفته و خورده ای گذشت و من چیزی ننوشتم . اینی که اینجا می بینی هم شبیه یه نامس که به شکل احمقانه نمایی نو بلاگ نوشته شده . امروز مطمئن شدم که اینطوره ، برای اولین بار احساس کردم حرفایی دارم که نمی تونم به خودت بگم ، شاید چون وقتی با خودت دارم حرقف می زنم اون حرفا به کل یادم می ره ، شاید که نه ، حتما اینطوریه . یه اتفاق افتاد . چیزی که کی دونیم اینه . بعد ما نشستیم با هم حرف زدیم . اون روز اول ، سختیش انقدر زیاد بود که اشکمونو در می آورد . اون موقع قرار گذاشتیم که نهایت سعیمونو بکنیم ، که باید تمام سعیمونو بکنیم ، باید یه مدت سختی بکشیم ، تا بعدش همه چی درست شه . چند روز اول بازم خیلی سخت بود . شاید من بیرون می ریختم ولی خودتم می دونی که بازم نسبت به حالی که داشتم خیلی بهتر بود . بعدش مسافرته و برای چند روزی همه چی به ظاهر و واقعا عالی شد . ولی چیزی که هست اینه که قضیه هنوز تموم نشده . می وئنی ، هیچ وقت هیچی مثل قبل نمی شه ، اگه ازش اینطور انتظار اشته باشیم به هیچ جایی نمی رسه ، ولی ما قرار گذاشتیم که سعیمونو بکنیم که همه چی خیلی بهتر از قبل شه . ایمان داشتیم ، مگه نه ؟ ایمان داشتیم به اینکه همه چیز رو می تونیم عالی کنیم . هنوزم داری ؟ اینکه ما ، هنوز مواظبشون باشیم ، اینکه تمام سعیمونو براش بکنیم . قضیه سنگین بود ، انفاقه سنگین بود ، و ما هنوز از پسش بر نیومدیم . لطفا نگو بر اومدیم ، نگو همه پچیز همونطور که شب اول انتظار داشتیم و قطعا وضعیت خوب و درست همونه رسیدیم . اوضاه خیلی بهتره ، من دیگه شب زنگ نمی زنم و ... اما اون نیست . چیزی هم که هست اینه که هم من هم تو یه جورایی ایده آل طلبیم . چیزی که تا حالا به همدیگه دادیم هم شبیه این بوده ، ایده آل نبوده ، اما تو نوع خودش کامل بوده . حالا هم همین انتظارو داریم ، اگه بخایم همه چیز همونطوری که عالیه باشه .

این وسط حرفی رو می زینم که خودم ازش خوشم نمیاد ولی مطمئن نیستم که نظر تو نسبت بهش چیه . راستش من فکر می کنم اگه همین جا قضیه رو ول کنیم ، اگه فککر کنیم همه چی عادی شده به جایی نمی رسیم . شاید تا چند ماه دیگه اوضاع همینطوری باشه و خوب هم باشه ، اما وقتی اون چیزی که انتظار داری نیس ، وقتی تو وارد یه مرحله ی حدید شدی و هنوز همون وضعیت قبلو به خودت داری دیگه پیشرفتی نمی کنه . یه مدت اوضاع همینطوری راکد می مونه و بعا هم جفتمون ازش خسته می شیم . گاهی وقتا فکر می کنم تو شاید اینو انتخاب کنی ، حالا به هر دلیلی . چیزی که می دونم ، اینه که اگه انتخاب اش کنی چیزی بد نمی شه . یهع جورایی همون ایکمانی که از اول بوده ، اگه انتخابش کنی خود به خود اوضاع برای من هم همینشکلی می شه و ... تا تهش

اما من اینطور فکمر نمی کنم . من فکر می کنم که هم من هم تو می خوایم اوضاع اونطور که شب اول فکرشو کردیم بشه . هنوز هم سخته . ولی هنوز هم شدنیه ، هنوز هم بستگی به من و تو داره و دونه دونه قدم هایی که بر می داریم .

دوس دارم بعد از خوندنه این پسته بهم یه حواب مسخره بدی . اول راجع به اینکه کدوم یکی از این راه ها فکر و انتخاب واقعیه توئه ، و بعدیشم اینه که اگه هنوز می خوایم اوضاع همونطوری که اونشب خواستیم باشه باشه باید بازم با هم حرف بزنیم . باید باز هم با هم باشیم ، تا به روزی برسیم که نه وقتی حرف از خوابیدن می شه تو بگی ده سال دیگه و وقتی تو اذیت می کنی من بگم لپ تاپ و فکر اون چند وقت نباشیم که وضعیتو برای ما عوض کنه . دیگه وقتی به اون شب فکر می کنیم سعی نگنیم بپیچونیم قضیه رو و

راستی ، من هنوزم مثل قبل پریود می شم . دنیای مسخره ایه

2007-12-31T09:16:00.000-08:00

جلوی آینه ی دستشویی ایستاده ، بوی کف ریش و افتر شیو هوا رو پر کرده . اون به چشمای خودش توی آینه خیره شده و با دقت ریششو می تراشه . هیچ چیز خودشو اونطور که هست نشون نمی ده ، انگار همه چیز تو سکون قبل از غوغا فرو رفته . شر شر آب هنوز به گوش می رسه ، موهای مرتب شده ، یه کت شلوار نو . تیغو آب می کشه و تو لیوان کنار آینه می ذاره . دست خشک ترشو تو جیب کتش می کنه و یه آدرس بیرون می آره ، یه ادرس که معلومه بی دقت و با عجله نوشته شده ، چند لحظه به نوشته ی روی اون خیره می شه ، یه نگاه دیگه به صورت خودش تو آینه مینداره ، اثری از مو و کثیفی نیست . دستشو خشک می کنه و از ئستشویی بیرون میاد ، کاغذو تو جیبش می ذاره و از خونه می زنه بیرون
صدای بلند موسیقی اونجا رو پر کرده . یه سری صورت خندون تو هم می لولن . ساقی چوب پنبه ی شامپاین رو بر می داره ، پوششششش ، کاش کف این شامپاین انقدر زیاد بود که همه جارو می پوشوند . ولی صورت های خندون هنوز هستن . سعی می کنه تمرکز خودشو حفظ کنه . یه مجلس عروسی ؛، مثل همه ی عروسی های دیگه . یه عروس زیبا ، خیلی خیلی زیبا . دستشو نگاه می کنه هنوز توی جیب کتشه . شاید آدرسو اشتباهی اومده . بین صورت ها راه می ره ، بدون اینکه توجه هیچ کسو جلب کنه . شاید فقط اونه که زیر کف شامپاین محو شده
مرد این عروس زیبا کجاس ؟ شاید این سوالی باشه که تمرکزشو بهم زده . دنبال مرد اون می گرده ، اینجا ، لا به لای این صداها و صورت های احمقانه. چرا کسی نمیاد بهش تبریک بگه ؟ یه دست به صورتش می کشه ، مطمئنه اثری از کثیفی روش نیست . پس چرا هیچ کس نمیاد کت شلوار نوشو نگاه کنه ؟ عروس زیبا کجاس ؟ فکر می کنه ، صورتش، لب های باریک و دوست داشتنیش ، دستای ظریفش ، مطمئنه یه چیزی کمه ، ولی نمی فهمه چی . شاید باید یه لیوان شراب بخوره . شاید تا چند دقیقه دیگه همه چیز خوب شه . ، همه چیز کاملا عادی ، اون کنار عروس دوشت داشنیش ، دستشو بگیره ، بخنده ، بخندونه ، مثل همه ی آدم های اونجا
دویاره آدرشو در میاره . همه چیز درسته . دستاش بیش ار حد سرده . رو بروش ، رو یه صندلیه طلایی ، یه عروس خیلی زیبا نشسته . یه زن ، زن زیبای اون ، هنوز ته چشماش همون دختر بچه ای رو می دید که وقتی می خندید سیاهیه چشماش مثه آینه برق می زد ، دختر بچه ای که برای اولین بار طعم بوسیدن و همخوابگی رو با اون چشیده بود ، با خودش فکر می کنه ، الان همه چیز تموم می شه ، وارد می شم ، اینجا عروسه منه ، الان از در وارد می شم ، میام روی همین صندلی ، و دوباره عروس زیبامو می بوسم ، چشمام باز می شه ، تا چند لحظه ی دیگه عادی می شه ، همه چیز عادی می شه ، با تنه ای که می خوره به خودش میاد ، صدای هورا کشیدن زن ها ، عروس زیبا می خنده ، دست زیباشو که تو دستکش توری سفید محبوس شده دراز می کنه ، از در پشتی تازه وارد ، اوه یه تازه وارد ، دستشو دراز می کنه ، می خنده . میاد می شینه روی صندلی طلایی ، عروس زیبا می خنده . تازه وارد صورتشو جلو میاره و عروس زیبا رو می بوسه . صدای هورا کشیدن زن ها کر کننده شده . چیز دیگه ای به یاد نداره ، جز درخشش طلایی دو تا حلقه ی طلایی
یادش نمیاد چجوری خودشو به خونه رسونده . تو آینه نگاه می کنه . چشمای خیره ، صورت اصلاح شده . صدا می کنه ، عروش زیبا ، زن دوست داشنتی ، دختر کوچولویی که لباس همشیه باریک بوده ، عشق من ، کسی جواب نمی ده . داد می زده ، کسی جواب نمی ده اول گردنش خم می شه ، بعد از کمر ، صورتشو به کاسه ی دستشویی می رسونه ، بالا میاره ، بالا میاره ، دوباره ودوباره و …صورتشو بالا میاره . اولین چیزی که می بینه یه تصویر تو آینس . یه صورت کثیف ، چشم های زرد و گود افتاده ، موهای بهم ریخته . همه چیز همونطور که هست نشون می ده . اثری از کف شامپاین نیست . یه لبخند تلخ رو لباش میاد . همه چیز همونطور که باید باشه نشون می ده

2007-09-27T11:28:00.000-07:00

درد شدیدی در قفسه ی سینه اش می پیچد . خم می شود ، یک دستش را روی سینه اش می گذارد و دست دیگرش را برای دفاع از بدنش جلو می آورد . زانو هایش چند ثانیه بیشتر دوام نمی آورند . خم می شوند و به زمین می رسند ، پس از آن دست جلو تر ، و با فاصله ی کمی پیشانی و صورت . در چند ثانیه ی خیلی کوتاه ، همه چیز در هم می ریزد و بعد رو به آرام شدن می رود . نفس های منقطع آرام می شوند ، آرام و آرام تر ، دستی که بر روی سینه چنگ زده شل می شود ، و چند لحظه بعد بدن مرد تماما روی زمین قرارمی گیرد . لخت و بی حرکت ، مثل زنی که خود را در آغوش معشوقه اش پرتاب کرده . فاصله ها کم می شوند ، روی این زمین ، زیر باد و ذرات گرد و غبار ، همه چیز به آرامش می رسد. انگار کسی ثانیه ها را گرفته و می کشد
همه چیز همینقدر ساده تغییر می کند . مثل نقاشی رنگ روغن زیبایی که کسی اشتباها قلم موی سیاه را بر داشته و وسط نقاشی را سیاه کرده . نقاشی ای که روزی کار دست نقاش بزرگی بوده و حالا خریداری ندارد . بدنی بی حرکت روی زمین افتاده ، و صحنه ی رویایی زیبایمان را بهم ریخته . یک نقاشی، هر چقدر هم که زشت باشد برای این است که کسی رو برویش بایستد و نگاهش کند. در دستش تکه چوبی است که حالت قرار گرفتنش ، با زاویه ی قائمه ای که با دست می سازد شکل صلیب شده . باید دنبال کشیش بگردم . شاید جایی همین نزدیک ها باشد ، پشت یکی از دیوار ها
کشیش را پیدا می کنم . می خواهم با او راجع به اتفاقاتی که افتاده صحبت کنم . چند قدم می زنیم ، خودم را معرفی می کنم ، نقاش فلانی نسبتا معروف ، همینطور که راه می رویم ، بدنی که کم کم سفت شده را روی زمین می بینیم ، با چیزی شبیه به صلیب در دستش ، آرام و بی حرکت . کشیش انقدر گرم صحبت است که متوجه نمی شود . به او می گویم یک نقاشی دارم که کسی آن را نمی خرد چون نیمه کاره مانده و وسطش لکه ی زشت سیاهی دارد . پیش خودم می دانم که کشیش آخرین نقطه ی امیدم است . سعی می کنم نظرش را طوری بر گردانم که تابلو ام را بخرد ولی کشیش بی حوصله به نظر می آید . لحظه ی آخر می گوید نقاشی های زشت هیچ جا خریدار ندارند حتی در خانه ی خدا . بعد جدا می شود و می رود
از کشیش که جدا می شوم ، خیابان ها را بر می گردم تا به جای قبلی ام برسم . از دور ته خیابان را می بینم . یک سکون محض ، بدنی روی زمین افتاده ، بی حرکت در آرامش مطلق ، مثل آرامش بعد از ارگاسم . نزدیک می شوم . دست را می بینم ، انگشت ها خم می شوند ، مشت می شوند و به طرف سینه می روند ، بدن از روی زمین بلند می شود ، اول دست جلویی از زمین کنده می شود ، بعد زانو ها ، نفس های منقطع مثل موجیست که نوسانش را از آن گرفته اند ، زانو ها صاف می شوند ، دستی که مقابل دراز شده بود آرام می افتد و در جیب فرو می رود ، دست دیگر آرامش طبیعی اش را پیدا کرده ، انگشت ها شل می شوند ، نفس ها سیر آرام و طبیعیشان را پیدا می کنند ، کوچه ایست خالی . خالیه خالی ، از کنار آن نوری می تابد . مثل قلم موی یک نقاش ، وقتی رنگ ها را مخلوط کرده ، چند ثانیه قبل از اینکه زیباییش را به تصویر بکشد

2007-09-22T02:52:00.000-07:00

مرد روی مبل راحتی جلوی تلویزیون لم داده بود ، کنترل تلویزیون را در دستشش گرفته بود و بی هوا کانال ها را عوض می کرد . زن زیبایی که با او زندگی می کرد تا چند دقیقه ی دیگر به خانه می آمد و مرد از همین الان می توانست مزه ی قهوه ی تلخی که برایش می آورد و بوسه ای که به لبش می زد را احساس کند . مردی بود مثل خیلی از مرد هایی که در آن شهر زندگی می کردند ، یک زندگی آرام و نسبتا لذت بخش ، با تمامی امکاناتی که برای یک زندگی خوب لازم است . سگی هم داشت که در حیاط کنار یکی از دیوار ها لم داده بود و چرت می زد
مرد ، همینطور که در فکر های روز مره اش بود و کانال های تلویزیون را عوض می کرد ، از اینکه بالاخره بین کانال های تکراری یک کانال متفاوت پیدا کرده بود کمی یکه خورد . بدنش را صاف کرد و چشم هایش را کمی تنگ که برنامه ی تلویزیون را بهتر ببیند . چیزی که هر لحظه بیشتر شگفت زده اش می کرد این بود که فیلمی که پخش می شد برایش خیلی خیلی آشنا بود . محل فیلمبردای جایی بود که خیلی خیلی شبیه خانه ی الانش بود ، یک قهوه ی داغ روی میز چوبی ای بود و پشت آن یک مبل راحتی به رنگ آبی ، همان مبل آبی رنگی که مرد خوشش آمده بود ولی زن زیبایش مانع خریدن آن شده بود . کمی عقب تر روی دیوار پشتی یک تابلوی زیبا بود ، همان تابلویی که می توانست شاهکار لحظه های بیکاری مرد باشد . روی مبل خالی بود ، ولی مردی کمی عقب تر ایستاده بود ، به جایی در هوا نگاه می کرد ، اخم هایش در هم بود و حرکت دست هایش طوری بود که انگار دارد موضوع خیلی مهمی را برای کسی شرح می دهد . چند لحظه بعد سگی هم وارد تصویر شد . سگ زیبایی بود که قلاده ای به گردنش داشت . چند قدم ، آرام در اتاق راه رفت . بعد از چند لحظه مرد فیلم روی مبل نشست ، با عصبانیت سیگاری روشن کرد و قهوه اش را سر کشید . بعد ، با حالتی کاملا بهت زده سرش را بالا آورد و به رو برویش خیره شد ، در همین لحظه ی استثنایی بود که مرد داستان ما ، فهمید که دارد به عمیق ترین شکل ممکن به صورت خودش نگاه می کند ، چروک های روی پیشانی ، عصبانیت چشم ها ، عرق دست ها

چند ثانیه ، فقط چند ثانیه ی کوتاه گذشت تا جریان فیلم کاملا عوض شود . سگ زیبا زوزه ای کشید و روی مبل پرید ، با یک حرکت سریع پورزه اش را به صورت مرد رساند ، فیلم مسکوت انگار نمی توانست سکوتش را نگه دارد ، سقف شروع به فریاد زدن کرد ، میز خود را وتاه و کوتاه ته کرد تا به زمین برسد ، سگ با ولع تمام طعمه ی چرب و خوشمزه ای را که بدست آورده بود می خورد ودیوار ها مثل معشوقه هایی از هم جدا مانده یا انسان هایی تحریک شده به هم نزدیک می شدند تا هم آغوشی دلپذیرشان را شروع کنند ، و همه ی اینها بیش از چند دقیقه طول نکشید ، در واقع هیچ کارگردانی آنها نبود که کات دهد ، ولی فیلم خود به خود ، وقتی نه مردی ماند و نه فاصله ای بین دیوار ها ، به پایان رسید . چند دقیق بعد ، از کنار صفحه ی تلویزیون زنی بسیار زیبا وارد شد ، در یک دستش یک لیوان قهوه ی داغ گرفته بود و با دست دیگرش تکه پاره هایی که کف سالن خالی ریخته شده بود را جارو می کرد . وقتی کار نظافت اتاق تمام شد ، چراغ را خاموش کرد و از سمت دیگر صحنه خارج شد

مرد با تکانی به خود آمد . زنی زیبا کنارش بود و لیوان قهوه ی داغی را بر لبش گرفته بود ، تلویزیون خاموش بود و زن زیبا کنترل را پیدانکرده بود ، مرد صورتش را جلو آورد و زن را بوسید

2007-09-20T08:26:00.000-07:00

من یه آدم ساده ی ساده ام

تعریف های زندگی من همون چیز هایی هستن که توی کتاب داستان های بچه ها پیدا می شه

خدای من شکل دایرس

من به هیچ وجه جذاب نمی خندم ، هر وقت هم کسی برام جک تریف کنه قهقهه می زنم

بیشتر از این نیازی به تعریف نیست

من همون کسی ام که توی کتاب ها ، شخصیت های اصلی از کنارم رد می شن

بدون اینکه نه قهرمان و نه نویسنده ، هیچ کدوم هیچ توجهی به من داشته باشن

من همون کسی ام که شما بی تفاوت به شخصیت ساده ی ساده ای که داره

پستش رو می خونین

و بعد از چند ثانیه توجه به این تمپلیت جدید ، صفحه رو می بندین

می رین سر یخچال و یه لیوان آب می خورین

بدون اینکه بفهمین بقیه ی نوشته ی این آدم ساده ی ساده ، توی همون لیوان آب قایم شده

2007-08-15T07:50:00.000-07:00

akhe to ke nemidoooni man cheghad asheghetam

this is MY fucking post

2007-08-06T08:48:00.000-07:00

من همیشه همین طور نگاه می کنم
مثل هزار چشم
یا میلیون ها چشم که در همه چیز پخش شده
من هیچ چیز را آنطور که باید نمی بینم
بعضی وقت ها دست می شوم
بعضی وقت ها ته سیگاری که می سوزد
و بعضی وقت ها هم ذره ی کوچک نور که روی فکری فرود آمده
می تابد و می رقصد و جا بجا می شود
من حالا ذره ی نوری ام که روی ذره ی فکری سوار شده
و از بالای دنیای کوچکی می گذرد و می رود
من هیچ وقت فکر نکرده ام . این چیزیست که روز به روز بیشتر آن را می فهمم
من هیچ وقت به هیچ چیز فکر نکرده ام . تنها فکر ها آمده اند و مرا با خود این طرف و آنطرف برده اند
فکر می کنم این جمله ها به شدت تکراری هستند
و شاید بسیار بدیهی
کسی هست که اینجا ادعایی غیر از این داشته باشد ؟
وقتی به دود نگاه می کنم که در هوا محو می شود
آیا می تونم هیچ چیز جز خود محو شدن را
با تمام وجودم
بفهمم ؟
دنیایی ساخته ام . برای خودم دنیایی ساخته ام که در آن پرواز می کنم
نه . پرواز کردن کلمه ی خوبی نیست
من عمیق تر حرکت می کنم . بیشتر از پرواز . پرواز من با چشم دیده نمی شود
با فکر خوانده نمی شود
تنها احساس می شود . تنها این احساس می شود که من ذراتی ام که می روند و می آیند
نکه ای در آریزونا
تکه ای در دست های تو
تکه ای در قلبی که می تپد
تکه تکه ، این طرف و آن طرف
و تنها احساس که این وجود دیوانه از بودنش حس می کند همین است
پروازی بدون فکر
بدون رنگ ، برون بو ، بدون مکان ، شاید بدون وجود
شاید حتی عمیق تر از وجودی مسخره
جایی که هیچ چیز نیست که بتوان از آن حرفی زد
تنها این طرف و آن طرف می روم
در میان توده ای که هیچ چیزش از من نیست و همه چیزش از من است
مثل مداد های رنگی دختر بچه ای که در کوله پشتی اش تکان می خورند
هر از گاهی جایشان را با هم عوض می کنند
و هیچ وقت ، هیچ کس متوجه این نمی شود

2007-07-31T08:25:00.000-07:00

بلاگر دوباره خوشگل شد

من 17 سالم تموم شد

تو هم که کنکورتو خوب شدی

دیگه چی می خوایم ؟

2007-07-28T08:04:00.000-07:00

بالای سرمان از آسمان تکه های نور پایین می ریزد و بر سر و دستمان فرود می آید
ریز پایمان سنگ و خاک رس چسپیده به هم
ذرات نور از روی بدنمان لیز می خوند ، به زمین می افتند و می شکنند
زیر پایمان ، زیر همین لایه های زمخت و زشت تصویر هایی از ما محو شده
مثل فیلمی که گیر کرده و فقط چند صدم ثانیه را تکرار می کند
همان چند صدمی که ما پلک زده ایم
کمتر از نصف ثانیه که ما پلک زده ایم و تکه ی نوری که از آسمان افتاده را ندیده ایم
فکر می کنم ، سعی می کنم کمی عمیق تر فکر کنم
یاد روزی می افتم که چتر در دستم گرفتم
یاد روزی که باران می آمد و به مغازه ای پناه آوردم
یاد لحظه های که می دویدم
یاد عینک آفتابی گران قیمتم
و کرم های ضد آفتابم
یاد کلاه پشمی ام
کاپشن های چند لایه
و دستکش های نفوذ ناپذیر پلاستیکی
فکر می کنم که فکر های حالایم مبارزه ای اند
مبارزه مای گنگ که دشمن ندارند . خودم با خودم دوست و دشمنم
فکر می کنم به لحظه هایی که از تکه های روشنایی ترسیده ام
تکه ای را با تکان بی توجه دستم ار روی شانه ام کنار شدم
و تکه ای را به نفرت از خودم دور کردم
فکر می کنم روزی که مرا در قبرم بگذارند
قبری که زیر همین خاک رس و سنگ ها کنده می شود
هیچ وقت نمی توانم بر گردم
باید نوری باشد برای بر گشتن ، راه را پیدا کردن و راه رفتن
ولی من ، حتی کوچکترین تکه از نور را در دامنم نگه نداشته ام

2007-07-26T23:59:00.000-07:00

بعد از یک مدت که این اینتر نت لعنتمیمون رضایت داد که یه چیزی ، شبیه به یه موجود ناقص الخلقه ی بلاگر وار برام باز کنه دیگه درست نمی دونم چی می خواستم بنویسم
راستش یه مدتیه که نه به عنوان ابزار به نوشتم فکر می کنم نه احساس نه یه کار مفیق آخه چند وقتیه اصلا ننوشتم ولی حداقل فهمویم که یه قسمتی از زندگی هیجان انگیز ما هم همین نوشتنه و اگه نباشه کلا اوضاع کم میاره
آقا این یارو الهامی جددن آدم بامززه ایه . از هیچ چیش نمی تونم به عنوان یه صفت باحال خوشم بیاد اصلا هیچ چیزه خوبی نداره ولی کلن آدم باحالیه . تولدمونم که رد شد و رفت . به قول همین یارو الهامیه امید وصال و رسیدن با خواستس که به آدم خوشحالی می ده نه داشتنش چون وقتی داری می دونی که تموم می شه . کلن چیز احمقانه ایه اما خوب این چیزای احمقانه مال ذات احمق آدم هاس . خلاصه که شب نشستیم با بر و بچه ها گریه کردیم که ای خدا این مهمونیه هم تموم شد و تخمی شد و از فردا درس و درس و درس
اما خوب می بینین که من نشستم درس بخونم . اومدم اینجا و نمی دونم دقیقا چی دارم می نویسم
نه بی حوصلم نه ناراحت نه هیچ چیزه دیگه ای . اما یه جوری ام . می دونی ، فکر کنم بد نباشه که آخر این پست کذایی رو عاشقانه تموم کنم . کاش تو اینجا بودی . هوم... نه اینجوری دوست ندارم . عاشقانه تر . آره بابا خیلی عاشقانه تر . همونقدر عاشقانه که من بلد نیستم . می دونی ، من جددن بلد نیستم . اما برام مهم نیست . نمی خوام یاد بگیرم . می خوام مثل آدمای عصر حجر بشینم رو سنگ عکس یه موجودو بتراشم و تا آخر عمر بپرستمش
اه . من هنوز نگرانم . نگران چیزای تخمی . هنوز یه سال مونده . به خیر بگذره
پوف

2007-05-28T03:53:00.000-07:00

چند روزی بی خیال می شیم

2007-05-27T12:09:00.000-07:00

دیروز می خواستم بیام کلی بنویسم

می خواستم چیزای گنده ای رو بگم

می خواستم از شکلات های رنگی تعریف کنم و

یه روح که چند وقته تو چاه دستشوییه ما گیر کرده

هنوزم می خوام بگم

ولی یادم نیاد

شایدم روحه اومده بیرون و

داره گلومو فشار می ده که چیزی نگم

آقا می خوام یه چیزی بگم

اگه یه اتفاق خفن افتاد

امام زمان نازل شد ، زلزله شد ، سیل اومد ، جنگ شد

اگه زنده موندیم

هر سال همین حدودا ، امروز چندمه ؟

همین حدودا ، بریم یه جا وایسیم همدیگه رو پیدا کنیم

اگه زنده بودی نیومدی خیلی کس کشی

این cranberries

منو انقدر نوستال کرده ، انقد نوستال کرده

می خوام لباس بالماسکه بپوشم برم تو کویر بوددو ام

از اون کلاه بنفش دمباله دارا

یه شلوار می خوام که زنگوله هم داشته باشه

وقتی می دوام تو کویر

که ساکته ساکت هم هست

مثل بز هایی تو کوه ول شدن صدا بدم

آره اصلا دلم می خواد مثه بز صدا بدم

این کرنبریز هنوز داره به ما حال می ده

خدا پدرشو بیامرزه

یه چیزی

این چیزی هست که مثلا خدا گفته که انسان نمی تونه از آیندش خبر داشته باشه

یا از زمان مرگش و اینا

جدیدا فهمیدم که می تونه

خفن هم می تونه

ولی وقتی می فهمه دیگه چیزی از خودش براش نمی مونه

من دیگه گه بخورم بخوام بفهمم

یه بار فهمیدم تا ته روحم حامله شد

یادمه سه چهار سال پیش یه چیز لوس نوشته بودم

تو این مایه ها که یه زنه می ره پیش یا فالگیره یارو می گه تو یه هفته دیگه می میری زنه تو این یه همفته هی منتظره که بمیره آخرش هم روانی می شه سر یه هفته خودشو می کشه

به هر حال باید از یه دختره 12و13 ساله انتظارشو داشت

ام از اینکه 4 سال بعد هم بخواد بو اون فکر کنه شاید نه

خلاصه این که

آره داداشه من

آره دخمله گلم

تو هر چی می خوام بفهم

ولی سعی کن نفهمی

به گا میری

بد دهن شدم

ها ها ها

چقدر حال می ده

هه هه هه

هو هو هو

نرگس ها زرد می شوند

زرد زرد زرد

رنگ های زرد همه ی رنگ روغن های دنیا تمام می شود

نقاش ها سعی می کنند از قرمز و سبز و سیاه زرد دوست داشنتی من را بیرون بکشند

و من هم هر چقدر بالا می روم به خورشیدم نمی رسم

نرگس ها جای من را خالی کنید

در اتاق خواب زرد زرد زرد زردتان

زرد بر وزن زر زر

واج آرایی زر زرو

زر زر زر زر

زر زرو

به به خانوم شما چقدر جالب هستین

یه کم بیاین نزدیک تر

آه بله من مدت زیادی بود وبلاگتونو می خوندم

اتفاقا قسمت های پر مفهوم زیادی داره

داستان هاتونو زیاد دوست ندارم

اما یه تیکه ای داشت که شما آرایه های ادبی رو استخراج کرده بودین

راستش خیلی علاقه مند شدم

یعنی از همون موقع بود که انقدر بهتون علاقه مند شدم

می تونم یه کم بیشتر باهاتون آشنا شم ؟

بابا در آر اون شلوارو دیگه لعنتی

آرخ تو چرا اینجوری می کنی

بس کن

چرا بس نمی کنی ؟

من خسته شدم

از دست تو و اون دوست پسرت و

این وبلاگ تخمیت

من از همه چی خسته شدم اصلا

تورو خدا بس کن

بیا منو ببر یه گوری یه کم آروم شم

می خوام ستاره ها رو نگاه کنم

می خوام فقط ستاره ها رو نگاه کنم

اه کس کشا

نخندین

خسته ام می کنین

2007-05-23T12:11:00.000-07:00

اون روز که دیدمت ، شاید فقط یه نگاه . یه سری فکر . لحظه ی اولی که دیدمت یاد یه جمله ای تو فرنی و زویی افتادم

شاید به خاطر اینکه اون موقع فرنی و زویی دوست داشتم

چند روز بعد بود ؟ شاید چند ماه بعد

هنوز هم با چشمای باز منو می بوسی ؟

شاید چیز دیگه ای برای دیدن نمونده

چشماموتو ببندی هم یادت میاد موهای قهوه ای فری که صورتمو می پوشونه

اینجا می شینم

به تو فکر می کنم

به یه چیزی برای نوشتن

روزا دارن روز به روز گنگ تر می شن . اتفاقایی که حتی فرصت شگفت زده شدن رو هم براشون پیدا نمی کنم

آخ خدا چقدر دوس دارم این امتاحانا رو خیلی خوب بدم

چقدر دوس دارم امتاحان شیمیه ی فردا رو خیلی خوب بدم

این روزا رو عجیب دوس دارم

به نظر می رسه اتفاقی که منتظرش بودم افتاده

به قول معلم زبانم "زیر پوستی" اتفاق افتاد

رفیق

رفیق من

هر چی بخوای مال تو

برام یه نقاشی بکش

2007-05-21T00:08:00.000-07:00

man bazam inja neshastam . man , tanhayi e inja neshastam . hich kase digeyi in taraf nis . sedam mipiche , ha ha ha , sedaye man mipiche
fonte ingilisi ? oooooowwwwwwwwwwwwwwwaaaaeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeektzxkhtxzzech
are baba fonte ingilisi . hata fonte ingilisi ham nemitoone mano aroom kone
khob pish miyad . kash mitoonestm baghalet konam . vaghean behesh ehtiyaj daram
again dare mikhoone . didi in again hamishe che vaghtayi mikhoone ?
man hanooz dooos daram beram las vegas . mikham beram too casino haash tas berizam . motmaenam ye etefaghe bahali miofte . ya khafan poooldar misham ya enghad bad bakh ke too zendaanam ram nemidan . yani midooni , in tas rikhtana hamishe haminjoooriyan . mitoonan behey ye donya bedan , mitoonan ham ye donyaro vase khodeshoon var daran , too dfeleshoon , too hofre haye siyahe adadashoon
tas mindazi , 5 miyad ya shish ? shayad ham yek . ye yeke too khali ye siyah . 6 vase man gonge . khyeli ziyade , 5 dare tekrari mishe . 3 hanooz doost dahstaniye . 2 hal be ham zane , vali laazeme . 4 kesaalat avare , ama gahi oghat kheyli bad yomn mishe . yek ham mesle 6 e . shatad kheyli kame . ye roozayi yadame tas mirikhtam , ba in fekr ke adade vafgheyiye tas ooni nis ke man mibinam , ooniye ke man hich joori nemitoonam bebinam . poshte 6 yeke . poshte yek 6
alan migi in dokhtare baz zade be saresh
hanooz delam mikhad baghalet konam
again dare tamoom mishe . sedaye bad miyad , baade ke labelaye ye seri safheye felezi mipiche . yade ali oftadam . hoseleye ghalat dikteyi gereftan nadaram . fonte ingilisi ham nemitoone darde mano dava kone
mikham ahr joori shode in paayane kelisheyi ro bi khial sham . aslan nemikham akhare neveshtam nostalogic tamoom she . nemikham ye joml ro tekrar konam , nemikham kasio be fekr vaa dare , mikham tori bashe ke hich chi az in neveshteye koofti yadet namoone . mikham azad bashi , mikham parvaz koni , rad shi az roo in neveshte o har chi too in donyas , mikham baalaa bebinamet , too asemoon
aslan chera door mirim . biya pishe khodam
ha ha ha ha

2007-05-21T00:07:00.000-07:00

هه هه رسما نوشته هامو می ریزن تو قیف

اولش سعی می کنه آدمانه شروع شه ، آخرش رسمن یه نقطه می شه . یه نقطه ی مسخره

2007-05-20T23:41:00.000-07:00

ما یه شهر داریم . یه جاهایی نزدیک یه رود خونه که می گن چند سال پیشا خشک شده ، ولی خوش آب و هواس . وقتایی که مه می شه هیچ جا رو نمی تونی توش ببینی . بهار که می رسه من بچیگیمو به چشم می بینم . یه جایی هست، پشت یه تپه ی خشک و برهوت ، پر شقایق می شه . شقایقای قرمز قرمز . بچه که بودم عاشق شقایق بودم . همیشه با بابا بزرگم می رفتم باغای طرف خونمون ( اون موقع طرفای خونمون پر باغ بود . خودنمون همین جا بود ، ولی کلی باغ هم بود . ایضا همین جا ) می گفتم . اینم شهره هم همینجوریه . وقتی تپه هه رو رد می کنی کلی شقایق توش می بینی . وقتی راه می ری ، اگه هدفون و این زهر ماری ها تو گوشت نباشه صدای یه پیر مرد رو می شنوی که داره تار می زنه . من هیچ وقت پیداش نکردم . صدای همیشه از اون دور دورا میاد . شاید پشت یه تپه ی دیگه . اصلا شاید وقتی غروبا با سوار خورشید می شه ، از کنار شهر می گذره و صدای تارشم با خودش می بره . آدمای شهر زیاد نیستن . چند تا آدم معمولیه معمولی . چند تا پیر مرد و پیر زن ، یکی دو تا بچه ، چند نفر هم این وسط . یکیشون دکتره . صبح های زود بیدار می شه و از شهر می ره بیرون . بعضی وقت ها حتی شب هم نمیاد خونه . زن نداره . یک دختره هست ، می گن دختره ، 26و7 سالشه ، فال می فروشه . خیلی قیافش خوشگله ، من باهاش یه سلام علیکی دارم ، اما زیاد نمی بینمش . من با مامان بابام زندگی می کنم . گاهی وقت ها هم می رم اونجایی که می گن یه رود خونه بوده که خشک شده ، منتظر یه پسره . هیچ وقت نفهمیدم کجا زندگی می کنه . شاید اون هم با پیر مرده میاد و می ره . اما گاهی وقتا اینجوری می بینمش . اگه خوراکی ای چیزی دستم باشه می دم بهش . یه کار دیگه ای ام که دوست دارم ، نوک انگشتاشو می ذارم تو دهنم ، بعد که خیس می شه گلبرگای شقایق بهشون می چسپن. خیلی خوشگل می شن . البته یه کم دخترونس ، ولی خوب اون هم ناراحت نمی شه .

در مجموع می شه گفت شهر خیلی آرومیه . نه صدای داد کسیو می شندی ، نه جیغ ، نه خنده ی بلند . اصلا ، شاید به خاطر همین باشه که من توش زندگی نمی کنم . گاهی وقتا فقط برای فال خریدن یه سری بهش می زنم ، یا برای اینکه پسره رو ببینم . مامان بابام اونجان اما من خیلی وقتا حتی پیش اونا نیستم . من کم مامان بابا ندارم ، بعضیاشون حتی سیگار می کشن و مست می شن . بعضیاشون یه جایی زندگی می کنن که حال آدم به هم می خوره انقدر آدم توشه . بابام هر روز صبح می ره و می لوله تو هزار تا آدم و یه سری تیکه آجرو آهن پاره . مامانم هم وقتی اونجاییم حالمو به هم می زنه . گاهی وقتا باید از لا به لای کتابا پیداش کرد . شاید چون مامانمه حالمو به هم می زنه . خلاصه ، می گفتم

یعنی راستش نمی دونم چی می گفتم . می تونم بشینم اینجا و از همه ی شهر ها بگم . شهر کلاغا ، شهر آدمایی که دارن با سر می رن تو هیچ چی ، دنیایی که فقط از تخت خوابای قرمز درست شده ،دنیای آدم های تنهای تنها ، دنیای قدیمی

ولی فکر کنم هیچ کدوم مال من نیستن . می دونی ، گاهی وقتا خودمو هیچی نمی بینم به جز یه جفت پا . یه جفت پا که راه می افته و همه جا می ره ، نگاه می کنه ، حرف هم حتی نمی زنه ، شاید فکر هم نمی کنه ، فقط راه می ره و نگاه می کنه

گاهی وقت ها هم مثلا ، نوک انگشتای یکی شقایق می چسپونه

2007-05-16T07:33:00.000-07:00

مرد لخ لخ کنان با کوله پشتی ای که روی زمین کشیده می شد راه می رفت . نگاهش را به زمین دوخته بود ، هر از گاهی وقتی نگاه خیره ی کسی را حس می کرد می ایستاد ، از کوله اش کاغذی بیرون می آورد و روی زمین می انداخت . کسی کاغذ را بر می داشت و می خواند
می خواند و بدون اینکه اتفاق خاصی در زندگیش بیفتد ، راهش را ادامه می داد و می رفت
مرد از روی جوب ها می پرید . برای چراغ قرمز ها می ایستاد و اتوبان ها را کمی سریع تر می دوید
نگاهش روی زمین دنبال رد پا می گشت . رد پای آدم هایی که نگاهش کنند و او کوله پشتی اش را کمی ، حداقل کمی سبک تر کند
مرد ، شب ها که به خانه اش می رسید کیفش را باز می کرد و کاغذ ها را می شمرد
و صبح روز بعد ، وقتی دوباره چشم باز می کرد ، کاغذ ها زیاد شده بودند ، مثل همیشه
و مرد ما ، سیزیف وار ، منتظر این بود که کوله اش خالی شود . خالی شود تا بتواند پرواز کند و از روی چراغ قرمز ها و رد پاها بگذرد
ولی همان طور که سیزیف هیچ وقت به چیزی ، که شاید نمی دانست چیست ، نرسید ، مرد ما هم هیچ وقت به آنچه می خواست ، از آدم هایش ، نرسید
هیچ کس برای کاغذ دوم سرش را بلند نمی کند
پیر مرد ما ، مثل همه ی پیر مرد ها ، کنار پارک می نشیند
" چند ثانیه یک بار ، مثل ساعت های کوکی آه می کشد " هی ، زندگی

2007-05-14T02:16:00.000-07:00

در روز اول ، روزی که قبل از آن روزی نبود ، من بودم . دایره وار ، شکلی شبیه یک دایره ی کامل . دور مرکز خودم می چرخیدم . می چرخیدم و می چرخیدم ، منظم تر از ماه دور زمین و زمین دور خورشید
روز ششم رسید . روز ششم ، شب هفتم ، حفره ای در درونم ایجاد شد . خفره ای تو خالی و تیره رنگ ، با ته رنگ قرمز . غذا می خواست . حفره شروع کرد به تکان خوردن . تکانی که چرخشم به دور مرکز را مختل می کرد. بیضی شدم ، به دنبال غذا برای پر کردن حفره ام
حفره ای دیگر پیدا شد . می لرزید ، تکان می خورد ، داد می زد . دست می خواستم . می لغزیدم . نمی چرخیدم . دایره ام شکسته بود . دستم را از درون خود بیرون کشیدم . حفره ام را پوشاندم
حفره ام را پوشاندم ، حفره های دیگر زاد و ولد کردند . پاهایم بیرون آمدند ، صدا می دادم ، فریاد می زدم ، چرخیدنم را رها کردم . بی تناسب شدم . زائده های دراز و حفره های تو خالی وجودم را پر کرد . شش روز گذشت . شب هفتم رسید ، دست هایم در جیبم . زمین به دور خورشید می چرخید و ماه به دور زمین ، روی دو تا از زائده ها بلند شدم و ایستام . زمین به دور خورشید می چرخید و ماه به دور زمین . من بی هدف راه افتادم ، خط مستقیمی را گرفتم و رفتم

2007-05-12T12:02:00.000-07:00

i was 5 and he was six

we rode on horses made of sticks

he wore black and i wore white

He would always win the fight

شب وقتی می رسی خونه ، کیفتو پرت می کنی یه گوشه . تلویزیون خاموشه ، چند تا از پنجره ها باز . باد میاد . ساکته ، خیلی ساکته

اون تازه از خواب بلند می شه ، ها ؟ با لباس خواب کوتاه صورتیش . میاد جلو ، هنوز خواب آلود ، کیفتو بر می داره ؟ نه ، خواب آلود تر از این حرفاس . پاهاش شله . خودشو ول می ده تو بغلت . مثل سیل جاری می شه ، مثل کرم می خزه رو تنت ،جاشو گرم می کنه ، مثل یه بچه ، باز هم می خوابه ، ها ؟

Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down.

آه خدای من عجب هوایی . ابرا از سقف زدن تو .درست نمی بینیش ، صورت مات و نمدارش ، میون ابرا پرواز می کنه . خدایا اون فوق العادس . هی سرتو بالا کن ببینم ؟ چقدر داغی تو . وای نیگا کن الان تنمو می سوزونی بس که داغی . ابرا ببارین ، ببارین که الان منو می سوزونه ، بلند شو ، یه لیوان چایی بیار . خستم ، از صبح کار کردم . الان سیل همه جارو بر می داره . خدایا چرا این ابرا از سقف زدن تو

Seasons came and changed the time

When I grew up, I called him mine

He would always laugh and say

"Remember when we used to play?"

خدای من عجب هوایی شده . عجب دنیایی شده . چایی بیار . هه هه . اینو می بینین ؟ این زنه منه . این زنه ماله منه . می بینین چجوری لم داده تو بغل من ؟ می بینین ؟ دستمو می ذارم هر جاییش که می خوام. چون این زنه منه . مال منه . داغه ، خیلی داغه ، لعنتی ، داره پوستمو می سوزونه . ابرا بیشتر ببیارین . بیشتر ، بیشتر ، بیشتر ، بهتون نیاز دارم

Bang bang, I shot you down

Bang bang, you hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, I used to shoot you down.

آه خدا . منم خوابم گرفته . می خوام بخوایم . خورشید بفرست ، از زیر پاهام خورشید می خوام . از زیر مبل های چوبی و دماپیی های رو فرشی ، نه نه ، دور نریم ، از زیر پاهای خودم ، تو این آب لعنتی ، خورشید می خوام . می خوام بخوابم . لباس خوابم کجاس ، یکی پیژامه ی منو بیاره

Now he's gone, I don't know why

And till this day, sometimes I cry

He didn't even say goodbye

He didn't take the time to lie.

صدای زنگ کلسیا منو با خودت کجا می بری ؟ به آسمون ، بالا تر از ابر و خورشید ؟ آره ، من باید بخوابم . خورشید و ابر ، ماه برای من گریه می کنه ؟ ماه اشک می ریزه و ابر می خنده . مهم نیستن ، هیچ کدوم مهم نیستو زن من کو ؟ زن من کو ؟ خدایا ، این صدا منو ول نمی کنه ، منو به خودش می بره

بالا

Bang bang, he shot me down

Bang bang, I hit the ground

Bang bang, that awful sound

Bang bang, my baby shot me down...

2007-05-08T12:17:00.000-07:00

I hate these fucking posts

2007-05-06T12:15:00.000-07:00

I hate these fucking posts

2007-05-04T12:16:00.000-07:00

I hate these fucking posts

2007-05-03T09:12:00.000-07:00

این پست یه سری شر و ور شخصی است و لطفا آن را نخوانید

یه حقیقت محض می خوام . یه روشن بینی ، خدایا من باید اینو بدونم

من واقعا باید اینو بدونم حتی اگه این دونستن برام زیادی باشه حتی اگه زیر سنگینیش له شم

لعنتی من باید بدونم همه ی چیزی رو که هست

...

اصلا خوب

کی می دونه شاید من عاشقتم

شاید هم یه چیز دیگه

این یکی از رازای زندگی بوده

ما از آینده خبر نداریم

از مرگ ، از لحظه های خوشحالی ، از آدم هایی که میان و می رن

من می خوام بشکونم این قانون رو حتی اگه برام سنگین باشه

می خوام بدونم

می خوام تورو بدونم

خودمو بدونم

ثانیه به ثانیه

برای لحظه های سنگینی که شاید هیچ وقت نگذرن

یه شکلی شده

یه شکلی شدیم

نشدیم ؟

آره بابا یه چیزی شدیم

قضیه اینه که وقتی بیاد وسط هیچ راه فراری ازش نیست

چیزی که من می خوام تویی

و خودم .

من نمی خوام انتخاب کنم

می خوام همه چیز انتخاب بشه ، با قدرتی بیشتر از فکر من

من می خوام بفهمم

یه روز از خواب

پا شم و ببینم که فهمیدم

قدرتشم فکر می کنم که دارم

...

قدرتشم فکر می کنم که دارم

اگه یه ذره بیشتر می دونستم همین الان گوشی رو بر می داشتم و شماره می گرفتم

شاید بهت می گفتم بیا یه لیوان چایی بخوریم

یا مثلا این آهنگه رو می ذاشتم بشنوی

راستی یادت نره یه بار بذارم این آهنگه رو بشنوی

اگه من نمردم و تو هم نرفتی پشت کوها

2007-05-02T06:18:00.000-07:00

در میان طوفان ، موهای بلندت در باد پرواز می کنند

تو در جاده می ایستی و راه را می جویی

در میان توفان ، تابلو های آهنی راه را می بینی که دور خود می پرخند

و ماشین هایی که به سمت اقیانوس ها پایین می لغزند

و تو ایستاده ای ، با موهایی لرزان در هوا ، ایستاده ای و خود را نگاه می کنی

چشم هایت بیرون می جهند و صدای توفان ناشنوایی را تقدیمت میکنند

دستانت جدا می شوند و دهانت بسته

و تو تنها خود را حس می کنی و دنبال راه می گردی

راه فرار از این گرد باد در میان تابلو های راهنمایی چرخان و موهایت ، دور صورتت ، رقصان

تو پرواز می کنی ، بالا می روی ، پایین می آیی

زیر پاهایت را نگاه می کنی و روز بدنت می لغزی

تو راه را می جویی و هیچ جوینده ای جز خودت نمی یابی

دست هایت جایی در سیبری را می جویند و چشمان بیرون جهیده ات فاحشه خانه های بیرون شهر را

و تو در میان طوفان ، در میان کلاه گیس های کنده شده در گردباد ، در میان موهایت می جویی

چیزی را که هیچ نیست جز خودت

وقتی طوفان تمام شود

دست هایت را می بینی که به دو طرف بدنت چسپیده اند

چشم هایت که با ملایمت در حدقه حرکت می کنند

وگوش هایت که زیر موهای آراسته ات آرام گرفته اند

آرامشی و هدفی و راهی جز خودت نمی یابی

وقتی باد وزیر و طوفان شد

کنار جاده ای برو ، چسشم هایت را ببند و دست هایت را رها کن

تا باری دیگر ، وجودت را بفهمی

خوب فکر کنم چند ساعت ادبیات خوندن خیلی تابلو تو وبلاگم تابلو می شه

به علاوه اینکه دوس دارم اون چیزی که اون بالاس لیریکه آهنگی باشه که دوست دارم

2007-04-26T13:13:00.000-07:00

ساعت از دوازده گذشته . ابر به هم می خورن ، می بارن ، نعره می زنن ، به هم مخلوط می شن ، تا وقتی که آسمون آروم شه مثل همیشه . ولی امشب خبری از آروم شدن نیست . تلویزیونو روشن می کنم . اخبار داره از طوفان می گه . از بارون امشب و من منتظرم که بیاد . حالا ها باید برسه ، و کتشو درست همون جا بندازه ، بعد سه تا قدم بر داره تا برسه به کاناپه ، خودشو لو کنه من پاشم ، ببوسمش ، بعد بپرسم قهوه یا چایی ؟
بلند می شم و یه لیوان قهوه می ریزم . تلخ تلخ . میاتم می شینم رو همین کاناپه . هوا داره منو یاد یه آهنگ می اندازه . اسمشو یادم نمیاد ، اما شروع می کنه به خونده شدن تو فکرم . جمله جمله ، خط به خط ، بعد صدای گیتاریست اضافه می شه ، و درام ، بعد تو شلوغیه آهنگ من یه کم قهوه می ریزم رو خودم . آهنگ تموم می شه و من به لباسم با اون لکه ی قهوه ای نگاه می کنم . به نظر هنرمندانه میاد . اتفاق ها خیلی وقت ها هنر مندانن
یه سیگار از تو پاکت سیگاری که رو میز افتاده بر می دارم . چند تا پک رو یادم میاد . بعد خوابم می بره . خوابم می بره و هیچ چی یادم نمیاد ، تا زنگ در . زنگ در ، با همون صدای همیشگی . پس چرا هیچ چیز دیگه ای مثل همیشه نیست ؟ چرا صدای نعره ی ابر ها تمرکزمو به هم می زنه ؟ بلند می شم ، درو باز می کنم بعد دوباره میام رو همین کاناپه. میاد ، با سه قدم ، خودشو می رسونه به کاناپه و روش ولو می شه . پس این بارون لعنتی چی شد ؟ آهنگی که قرار بود این فضای همیشگی رو عوض کنه ؟ بلند می شم ، می بوسمش . می پرسم قهوه یا چایی ؟ ، به همون نقطه ی همیشگی که قراره چشماش باشه نگاه می کنم اما نیست . خم شده و لیوان قهوه ی یخ کرده رو بر داشته . می گه از تو خونه صدای آهنگ می اومد . خیلی قشنگ بود . می گه بارون خیسه خیسش کرده و می گه تا فردا هوا ابری نمی مونه . سیگار نیمه سوخته رو بر می داره و می کشه
انگار طبیعی نیست . چشم ها اونجایی نیستن که باید باشن . ابر ها از خوشی عشقبازیشون نعره می زنن . بعد صدای آهنگ میاد . درام اضافه می شه و گیتار . آخر از همه هم صدای مردونه ای که خیلی وقته شنیده نشده : لباست کثیف شده . بیا عوض ، لباس من ماله تو ، لباس تو ماله من

گمونم مال پارسال همین موقع هاس

نوشته های قدیمی هم بامزه ان

2007-04-25T02:13:00.000-07:00

هیچ کس نمی بیند

وقتی من جاده ی خاکی را می دوم و می دوم

می ترسم از دره هایی که پشت سر گذاشته ام

و خود را به آغوش آینده ای پرت می کنم که هیچ ایده ای از آن ندارم

می گویند جاده هایی هست ، در جایی که اسمش شبیه آریزوناست

که روز ها ، وقتی نور آفتاب مستقیم بر زمین می تابد

براق می شوند ، درست مثل آینه

شاید هم مثل یخ پیست های پاتیناژ

و تو را ، با زیبای محسور کننده ای به سوی آینده می کشانند

من با شتاب به سوی آینده ای می روم که نه چراغ قرمز دارد نه علائم راهنمایی

من فقط می روم ، با زیبایی ای که محسور می کند

درختان سبز و در هم تنیده ی کنار جاده را

و خدایی را ، که جایی ، نزدیک افق به انتظارم نشسته

2007-04-24T12:02:00.000-07:00

فکر می کنم ، چند وقت دیگه

دو سال دیگه ، سه سال دیگه

شاید هم چهار سال دیگه

دلم برای این روز مثه سگ تنگ شه

واسه همین لحظه ی کوتاه

وقتی من دارم تو چند تا چیز خلاصه می شم : یه ساعت شیمی خوندن ، تاس های قرمزم ، ساعت برعکس روی میزم ، تو

آره

کی می تونه دلش تنگ نشه

مثه سگ

2007-04-23T07:59:00.000-07:00

انگار دارم رو هرا راه می رم . نگاه می کنم ، شاخکامو تکون می دم ، صدا می شنوم ، بو می کشم

خدایا چقدر می تونه همه چیز غلط باشه ؟

آخه چقدر ؟

بسته ی دستمال کاغذی داره تو روم می خنده : نشانه ی انحصاری انطباق با استاندارد ملی ایران

یادمه آمادگی که بودم که روزنامه دیواری راجع به استاندارد درست کردم

همه چیر چقدر درست بود

مامانم امروز از خط های قرمز برام می گه و اینکه چیزایی هست که حتی نمی شه راجع بهشون صحبت کرد

اما من نمی فهمم ، هیچ کودومشونو نمی فهمم

مامانم هنوز می گه باید خیلی کار ها بکنم که برزگ تر شدم می فهمم

ولی من نمی فهمم ، هر چی بزرگ تر می شم کمتر می فهمم ، همه چیز کدر می شه

همه چیز بو دار می شه و شهوت انگیز برای پیدا کردن

و همه چیز خیلی دست نیافتنی تر

هر لحظه و هر ثانیه

بچه که بودم با یه پسره دعا کردیم بچه دار شیم

یادمکه چقدر شاکی شدم از اینکه خدا دعامونو قبول نکرد و بهمون بچه نداد

شاید زندگیم همین بود

شاید همه چیر یه روز همین بود

و الان ذره به ذره داره محو تر می شه

من بیشتر کتاب می خونم

مساله های ریاضی حل می کنم

و شاید بچه دار هم بشم

ولی ...

نمی دونم

نمی دونم چجوری حرفامو تموم کنم

می دونی

نمی خوام بگم شاکیم از این

نمی خوام بگم آه چقدر روزای بچگی پاک بود

نمی خوام هیچ کدوم از کسشعر های کلیشه ای رو تکرار کنم

تورو خدا بفهم

ده لعنتی بفهم

اه

من فقط شاکیم

فقط

شا

کی

انقدر تناقضو حال کردم که دیدم ارزش پاک نکردن داره

2007-04-21T07:09:00.000-07:00

در اعماق ، تلاطمی در گرما و تاریکی ، ذره های لزج خون و پلاسما ، فشار و تاریکی قرمز . قرمزی فراگیری که همه چیز را در خود می بلعد . آن پایین ها ، در اعماق ، در اولین ثانیه های وجود مطلق ، همه چیز همین رنگی است . صداهای مبهمی که در آنها حتی دور نمایی از آهنگ های ریدیوهد و صدای بوق اشغال تلفن نیست ، صدای ضربان قلبی که در بدنت می کوبد و تو را آهسته آهسته از خود طرد می کند . بعضی می گویند اینجا جای تو نیست ، آن بیرون ها غیر از این تاریکی قرمز رنگ هایی هست شاید سبز و آبی هایی که هیچ از آنها نمی دانی، و صداهایی می آید که تو را از شنیدن پمپ های قلب محروم می کند ، و شاید چیزی به تو بنوشاند که پرده ای بپوشاند بر این عمق تاریک که حس می کنی ، چیز هایی شبیه به نور و دست ها و بدن ها و رنگ های زرد و نارنجی ، شاید از تو بگیرند این تاریکی خون آلود را که در آن با صدای قلبی می تپی و تنگنایی که در آن دست هایت در سینه ات پیچیده شده ، شاید روزی تمام اینها را از تو بگیرند

و تو دوباره به دنیا بیایی

2007-04-20T06:28:00.000-07:00

سنگینم

مثه یه خرس قطبی

افتادم این گوشه

2007-04-19T07:48:00.000-07:00

سر کلاس حلی خندیدن خیلی کیف می ده

2007-04-17T11:04:00.000-07:00

I've seen it all,

I have seen the trees,

I've seen the willow leaves dancing in the breeze,

I've seen a man killed by his best friend

And lives that were over before they were spent

. I've seen what I was -I know what I'll be

I've seen it all - there is no more to see!

You haven't seen elephants, kings or Peru!

I'm happy to say I had better to do

What about China? Have you seen the Great Wall?

All walls are great, if the roof doesn't fall!

And the man you will marry?

The home you will share?

To be honest, I really don't care...

You've never been to Niagara Falls?

I have seen water, its water, that's all...

The Eiffel Tower, the Empire State?

My pulse was as high on my very first date!

Your grandson's hand as he plays with your hair?

To be honest, I really don't care...

I've seen it all, I've seen the dark

I've seen the brightness in one little spark

I've seen what I chose and I've seen what I need

And that is enough, to want more would be greed.

I've seen what I was

and I know what I'll

be I've seen it all

there is no more to see!

You've seen it all and all you have seen

You can always review on your own little screen

The light and the dark, the big and the small

Just keep in mind - you need no more at all

You've seen what you were and know what you'll

be You've seen it all - there is no more to see!

2007-04-16T07:20:00.000-07:00

هنوز چیز های مقدسی در این دنیا وجود دارد

هنوز بوی زندگی میاد

بوی لذتبخشی که کمتر حسش می کنم

بوی تو هم میاد

این بار نه روی تن من

من آدم فراموش کاری ام

نه خیلی زیاد اما یه ذره فراموش کارم

این وبلاگه یه پست کم داره

بوی زندگی بوی لذنبختشیه . بوی نیمرو می ده و صبح کله سحر وقتی همه خوابن و تو شنگول بیداری

بوی کار می ده و امید

دوست داشتن لحظه ها و با لذت گذروندنشون

یکی از بچه ها دیروز یه تیکه باحال انداخت سر کلاس حسابان در جواب معلم شاکی : کار تفریحیش خوبه

من دوست دارم نیمرو درست کنم

دوست دارم اتاقمو جمع کنم

دوست دارم درس بخونم

من دوست دارم مثل آدم هایی که کت شلوار پوشیدن راه برم

من دوست دارم سیگارامو نصفه خاموش کنم

من دوست دارم پست شخصی بنویسم

انقدر شخصی که فقط خودم بفهمم

وقتی تو حیاط می رفتم تو استخر بادیه ، زیر درخت خرمالوهه که خیلی دوسش داشتم ، حدودا 5،6 ساله

وقتی تو عید 7 سالگیم اولین ویولن زندگیمو کادو گرفتم

وقتی بیدار شدم و دیدم مامانم داره برام که پیرهن نارنجی می دوزه ، 4 یا 5 سالگی

آخ

این آخریه یه نقطه ی اوجه تو زندگیه من

من تازه از خواب پا شده بودم ، گفتم مامانی این چیه ، گفت یه پیرهنه واسه دختر کوچولویی که رنگ نارنجی خیلی دوست داره . گفتم واسه من ؟ بعد بوسم کرد

2007-04-15T10:57:00.000-07:00

پسر جوون هفت تیرشو تو جیبش گذاشت ، دستاشو مشت کرد و پاشو کرد تو کفشش . عادت نداشت بند های کفششو باز کنه و ببنده ، با کمی اصرار کفشارو به پاش می کنه و راه می افته . پسر جوون نمی دونه می خوام کجا بره . شاید هم می دونه ، ولی غیر از خودش هیچ کس دیگه نمی دونه کجا می خواد بره . دستاشو از جیبش در میاره و به شلوارش می کشه ، می خوام عرق روش کمی خشک بشه ولی می دونه بی فایدس . می دونه دستاش همیشه عرق داره . می دونه دستاش همیشه می لرزه و دستشو دو براره می کنه تو جیبش ، قنداق هفت تیرو زیر دستش حس می کنه که بهش آرامش می ده . ماشه کمی زبره ، یه جور زبریه لذت بخش . به صدای کشیده شدن ماشه فکر می کنه ، صدایی که شب ها و روز های متوالی تو سرش خونده شدن، قدماشو محکم تر بر می داره . شایذ خودش هم نمی دونه کجا می خواد بره . آدم ها با سرعت از کنارش رد می شن ولی اون تو ایم دنیا نیست . آدما بهش تنه می زنن ولی به تنه زدناشون فکر نمی کنه، شاید همیشه فکر می کرد ولی الان فکر نمی کنه ، به وقت هایی که پرت شده زمین و اشک تو چشماش جمع شده و فریاد زده . شاید الان وقت این حرفا نباشه . الان هیچ کس به اون تنه نمی زنه ، کسی نمیاد جلو ، کسی نمی تونه بیاد جلو . اون تو جیب شلوارش یه تفنگ داره و این باعث می شه هیچ کس نیاد جلو .

ماشین ها با سرعت می رونن و چراغ های قرمز و سبز پشت سر هم میان و می رن

. پسر ما هنوز نمی دونه کجا می خواد بره

داستان ما هم نمی دوه کجا می خواد برسه

می تونیم فکر کنیم که پسر ما آخرش می ره و به یه تخته ی دارت می رسه که وسطش دنیا قرار داره و یه نشونه می گیره و دنیا را هدف تیر تفنگش ، تنها چیزی که عاشقشه ، قرار می ده

می تونیم بگیم می ره یه گوشه و خودش رو با هر چی تا حالا داشته به یه گلوله ی سربی تقدیم می کنه

می تونیم بگیم میاد و همین وسط نویسنده ی این داستان رو می کشه که بیشتر از این ادامه نده

ما نمی دونیم و اینا رو می گیم

ولی اون می ره یه گوشه

تفنگشو در میاره و می اندازه توی جوب آب

و به رفتنش خیره می شه

خیره می شه

2007-04-14T10:15:00.000-07:00

Thursday, June 10, 2004

تابستون! .... هنوز نشده

its revoloution baby

به کمدت نگاه کنی و فکر کنی، کی باورش میشد روزی که داشتی فلان اسباب بازی رو باهاش بازی میکردی.. بشه اسباب بازی مورد علاقت توی بیست و دو سالگی

lal lal laaa, lal lal lara lal , lal lal laaaa

اون آدامسه که از پشت چهارراه خریدی، اینهمه اتفاق باحال افتاد بعدش!.. سر همون آدامسه.. موقع خریدنش اصلن فکرشو میکردی؟

clap clap.. chachap chachap.. just make a clap.. chachap chachap

توی راهنمایی... فکرشو میکردی این آدمها.. بعدن هرکدوم کجای زندگیت باشن؟

وقتی وبلاگ باز کردی.. فکرشو اصلن میکردی که وبلاگت اینقدر توی زندگیت تاثیر داشته باشه؟

شت!... اگه هنوز زندگی رو دوست دارم.. بخاطر همین چیزاشه. اینکه نمیتونم روز بعدیمو پیش بینی کنم.. اینکه چپ و راست دارم سورپریز میشم. نهایتن اتفاقا از یه مرزی دیگه جدیدتر نمیشه.. همشون توی گردالیه زندگین.. ولی یه داستانیه .. که عمرن صفحه بعدشو نمیتونی ببینی و انتظار میکشی که بخونیش

اینش خیلی برام جالبه که یه آدم جدید رو که میبینم، توی ذهنم شروع میکنم خیالبافی.. که "هی! همه آدمهای مهم زندگیم از یه همچین جایی شروع شدن به مهم شدن".. و این لذت بخشه..

که قرار نیست همه چیز ثابت بمونه.. قراره زلزله بیاد.. قراره حکومت عوض شه.. قراره جنگ بشه یه جای دنیا.. کلی آدمهای دیگه که الان نمیشناسمشون قراره قشنگترین و زشت ترین لحظه های عمرم رو برام بسازن. اینکه ماشین هایی ساخته میشه که من از قیافشون هیچ ایده ای ندارم و قراره مال من باشن. لباسهایی که هیچ ایده ای ازشون ندارم و قراره لباسهای دوست داشتنیم باشن

..الان، یجور شهوت نسبت به آینده

sweet dreams are made of these......

posted by Gorbe*

*Gorbe = Gorbe Nare = AlI

2007-04-13T14:01:00.000-07:00

هی آلبرتو

می دونم مستیت از پست قبل تا حالا نپریده

تورو خدا بیا این ته سیگار علی رو بکش تموم شه

2007-04-13T13:24:00.000-07:00

وقتی با آلبرتو نشستیم به حرف زدم هیچ کدوم فکر نمی کردیم حرفامون به اینجا بکشه . وقتی با دو تا انگشت سیگارو گرفتم و یه پک آروم زدم که کمی هم منو به سرفه انداخت ، و آلبرتو با یه نگاه گذرا دودو رو صورتم دید و فندکو از دستم گرفت ، شاید فکر نمی کردیم یه روز همین سیگارا باعث شن زندگیمون با سرعت هزار هزار برابر دور خودش بچرخه

هر دو تامون آروم بودیم ، به دیوارای خونه فکر می کردیم و فلسفه ی مارکس و آهنگای ریدیو هد . بوی اونجای روشنفکری تو مغزامون یچیده بود ، با اینکه مزخرف بود اما شهوت انگیز بود . سیگار دود می کردیم و حرف می زدیم ، شاید هم حرف نمی زدیم ، فکر می کردیم که داریم حرف می زنیم . من به استیل سیگار کشیدنم فکر می کردم .. به لبام موقع بیرون دادن دود ، به فلسفه ی مارکس و آهنگ ریدیو هد توی سرم

یادم نیست اول آلبرتو سلامتی داد یا من . به سلامتی کرم خاکی بود یا تام یورک ؟ نمی فهمیدیم . ما هیچی نمی فهمیدیم . شراب سفیدی می خوردیم که مزه ی شراب قرمز می داد ، ولی نمی فهمیدیم . یادم نیست، اول آلبرتو حرف زد یا من ؟ کدوم بودیم که زود تر مستیمونو لو دادیم ؟ صدامون کش دار شد یا چشمامون رو هم رفت ؟

اول آلبرتو بود که رو زمین تف انداخت ؟ مست شدیم . مست شدیم و شروع کردیم به چرخیدن . دیگه دنیا نبود که می چرخید ، ما بودیم ، ما از چرخیدنای دنیا جلو زدیم ، با سرعت ، محکم ، سیگارامون از گوشه ی دهنمون افتاد . کتابای مارکس زیر پامون

پاره شد ، ولی مگه مهم بود ؟ ما اونقدر مست بودیم که حتی فرق شراب سفید و قرمز رو نمی فهمیدیم

نمی خوام بگم خوب شدیم ، نمی خوام بگم مارکس چون قدیمی بود و تام یورک چون معتاد بود زیر پامون پاره شد . شاید عاشقشون شدیم و این شد . شاید عاشق همه چی شدیم و این شد . شاید انقدر مست بودیم که دیگه نای راه رفتن هم واسمون نموند . افتادیم یه گوشه و به هارمونیه رنگ های رنگین کمان های خوابای بچگیمون فکر کردیم . نمی دونم ، شاید به هیچی فکر نکردیم . شاید تونستیم به هیچی فکر نکینم . زنده بمونیم و ، کنار هم باشیم و ، به هیچی فکر نکنیم

من خواب می بینم پرواز می کنم

زرت و زرت خواب می بینم پرواز می می کنم . برای خودم خیلی عادیه اما تو خواب هیچ کس نمی بینه

دیشب تو خوابم یکی بود که نه شاخ داشت نه چشماش قشنگ بود

اولین کسی بود که فهمید من پرواز می کنم

یادمه تو خواب عاشقم بود

بهش پرواز کردن یاد دادم

...

2007-04-12T08:26:00.000-07:00

جدیدا به وجود همه چیز شک می کنم

شاید از وقتی علی مرده

وقتی دارم با توهم علی زندگی می کنم و زندگیم خوب می گذره ، چرا باور نکنم همه چیز یه توهم بوده برای من ؟

شاید فکر می کنم که یه روز از خواب بیدار شدم ویه روز خندیدم و یه روز

در واقع الان هیچ چیزی جز همین فکر ندارم و احساساتم هم چیز زیاد جالبی نمی گه

احساسات افسرده ی عمیقی دارم . علی رفته و من دارم با فکرش زندگی می کنم و این ناراحتم می کنه

من می خندم و راه می رم و دستتونو می گیرم

داد هم می زنم و قهقهه هم

ولی من می دونم ، می دونم که علی مرده و دیگه نیست و این زیر پامو خالی می کنه ، زانو هام می لغزه و زمین می خورم

علی مرده و مرگش منو زمین می کوبه و می کوبه و می کوبه

توی این مدت سعی کردم بهتر باشم . باهاتون خندیدم و حرف زدم و بوسیدمتون

به امید اینکه بهتر شه

اما روز به روز بیشتر تو این توهم فرو می رم ، مثل یه باتلاق ، و فکر کنم روزی که من دیگه نتونم از این باتلاق بیرون بیام دور نباشه

خواهش می کنم

کمکم کنید

خواهش می کنم کمکم کنید

هر کس می تونه ، بیاد دستمو بگیره

یا منو ببره پیش علی

...

خدا وضع بدی دارم

خیلی وضع بدی دارم

بیا کمکم کن

بیا نجاتم بده

بیا نجااااااااااااااااااااااااااااااتم بده

دیشب تو بند و بساطام یه ته سیگار پیدا کردم

مال علی بود

خندیدم

خدا این کنکور هم دهن منو داره صاف می کنه

آخه من چرا واسه آزمون جامع درس نمی خونم ؟

من چرا می زنم تو سر خودم ولی پا نمی شم برم درس بخونم

اه

شرمنده رفیق که اینجا میای هم باید کسشر بخونی

دنیاس دیگه

یه گوشش یه وبلاگ پیدا می شه واسه بغض خالی کردن

2007-04-09T12:13:00.000-07:00

I hate this Fucking posts

2007-04-08T11:19:00.000-07:00

من هنوز قوی تر از اونم که بخوام کوچکترین حرکتی تو وبلاگمو تحت تاثیر چیزی قرار بدم به جز خواسته ی خودم

در آخر هم از تمامی کسانی که کامنت دونیه پر باری برایم ساختند که مرا یاد روز های کثیف پنجاه سالگی ام می انداخت نهایت سپاسگذاری را دارم

دنیا هنوز همون گهیه که هست

2007-04-06T11:39:00.000-07:00

این پست به چیزایی که می خواست رسید

بعد هم راهشو کشید رفت

دو نقطه - دی

2007-04-02T11:31:00.000-07:00

چشماتو می بندی ، فشار می دی و از ته دل دعا می کنی که چند روز چشمات بسته بمونن

چند روز هیچی نبینی و هیچ چی نفهمی و فقط همونجوری اون گوشه بخوابی

آدما بیان از روت رد شن ، گربه ها و سگ ها و مورچه ها

ولی تو هیچی نفهمی

خوب باید آدماده شیم ، این عید هم گذشت ، تخمی تر از هر سال

پ.ن : بودن تو اوضاع رو -خوب- می کنه

نمی فهمم

می شه یه کم بفهمم ؟

تَ وَ هُ م

. ساکن به م

صدای آدما

گریه هاشون

قهقهشون

فریاد هاشون تو درد ، تو عصبانیست

فریاد هاشون از خوشحالی

جیغاشون

خنده هاشون ، حرف زدنشون ، بغض کردنشون

چند ثانیه ایه که تکرار می شه track همشون تو سر من یه

تکرار و تکرار و تکرار صدهایی که با نفس ها بیرون داده می شن و قطع می شن و خورده می شن

تکرار صداهایی که بین تک سکوت هاشون به شکل جنون واری صدای قلب و نفس کشیدن

که شاید آخرین اثر های باقی مونده از لذت واقعیم از آدم ها باشه رو می شنوم

" این آهنگه می گه " من نقش خدا رو روی دیوارا کشیدم

باحال می گه

یادمه به اپیزود های آخر که می رسیدم یاد تو می افتادم

الانم افتادم

2007-03-30T09:11:00.000-07:00

تا به حال به چین رفته ای ؟ دیوار بزرگ را دیده ای ؟

دیشب در خواب قصری را دیدم که ستون هایی سنگی و بلند داشت که به آسمان رفته بود . انسان هایی با پوست های چروکیده و کوتاه قد را هم می دیدم که در پناه سایه ی ستون ها از نور خورشید در خود جمع شده بودند . من میان ستون ها راه می رفتم و چشم هایشان خیره مرا دنبال می کرد . نور خورشید بر چمن ها و انعکاسش از ستون های سنگی می تابید و عظمت و زیباییش در خواب هوش را از من ربوده بود . اما دیدن آدم ها ی کوتاه قد در آن درماندگی وضعیت ناخوشایندی از دلسوزی در دلم ایجاد کرده بود . زمانی که دهان باز کردم برای صحبت همه یشان دورم جمع شدند . سعی کردم برایشان از زیبایی خورشیدی که از آن فرار می کردند و ستون ها و علفزار زیر پاهایشان بگویم ولی آنها هیچ چیز را مگر بدن های چروکیده و سیاهشان زیبا نمی دیدند و نور خورشید را ظلمتی کثیف می پنداشتند . برایشان توضیح دادم و کلمات را آودم و آینه ای نشانشان دادم تا نور خورشید را ببینند ولی آنها شروع به داد زدن کردند ، انگار هیچ چیز نمی دیدند و نور درون آینه را جادویی از شیطان پنداشتند و بعد دست بردند به کمر هایشان برای انتقام و مجازات

من خنده ام گرفته بود ، هوز خورشید زیبا بود و ستون های عظیمی که تا آسمان رفته بودند مهلت فکر کردن به چیز های کوچک را نمی دادند . صلیبی ساختند و خواستند که مرا به آن ببندند ، صلیب تا پایین زانوهایم هم نمی رسید . صحنه ها همچنان خنده دار بودند و من سعی می کردم آنها را از خنده دار بودنش آگاه کنم ولی آنها چشم هایشان را بسته بودند و فریاد می زدند . نزدیک غروب رسید و صلیب را به من بستند ، تا جایی که تا پایین زانوهایم می رسید ، بعد به پشت ستون هایشان دویدند و چشم هایشان را بستند و فریاد سر دادند ، هیچ چیز در برابرشان نمایان نبود و آنچنان در پشت ستون هایشان خمیده شده بودند که گویی نور خورشید دیگر بر آنها نمی تابید . وقتی فهمیدم دیگر کسی نمانده که حرفم را بشنود و هیچ چشم باز دیگری نمانده که بتواند با سر بلند کردن خورشید را ببیند ، پاهایم را از صلیب باز کردم ، صلیب را در جیبم قرار دادم و آنجا را ترک کردم

از خواب که بیدار شدم ، صدای فریاد هایشان و چشم های ترسیده یشان و فرار احمقانه یشان از خورشید زیبا هنوز در سرم بود ، به تکان دست ، افکارم را پاک کردم و به علفزاری در نزدیکی رفتم ، صورتم رو به آسمان و چشم هایم به خورشید ، لبخندی زدم و دوباره خوابیدم ، خوابی که آرام تر از آن در واقعیت نمی گنجد

2007-03-30T05:14:00.000-07:00

بی نهایت عدد وجود دارن و رابطه ی "+" بین دو تاشون ، دو تایی که انتخاب می شن ، دو تایی که بی هویت تنها بین بی نهایت عددی که وجود دارن یا ندارن ، برای نشون دادن رابطه ی + انتخاب می شن

ما خودمونو پشت اتفاقایی که هر روز برامون می افتن پنهان می کنیم . شاید این بزرگترین راز زندگی باشه . ما راه می ریم و راه رفتن مارو پشت خودش قایم می کنه ، ما به دنیا معرفی می شیم بدون اینکه اثری از ما وجود داشته باشن ، ما روی صحنه ی تئاتر با هم همخوابگی می کنیم و تماشاگر ها دست می زنن ، اما نه برای ما ، برای یک همخوابگی ، برای یک حرکت ، یه لرزش ؛ یک اتفاق ، ما فقط اتفاق ها رو نشون می دیم

بوسه ها رد و بدل می شن ، نگاه ها و لمس کردن ها . همه چیز یه سری رابطه ی بی نهاین سادس . این من و تو نیستیم که انتخاب می کنیم ، ولی باید خوشحال باشیم که این من و تو ایم که انتخاب شده ایم . تو این لحظه ، این واحد زمان ، این من و تو ایم که باید خوشحال باشیم که انتخاب شدیم

2007-03-28T07:37:00.000-07:00

شنا کردنو دوست دارم

پرواز کردنم

من یه بمبم

2007-03-24T04:04:00.000-07:00

کاش می تونستم قبول کنم اینو که دیگه نیست

دیگه نیست

کاش می تونستم همه ی لحظه هایی که از بچگی داستم رو فراموش کنم

از اون وقتی که 4 سالم بود و تو اون باغچه هه تو انزلی یادم داد که چجوری گلا رو از ریشه در بیارم و یه جا دیگه بکارم

تا همین 3 روز پیش که بهم سیگار تعارف کرد و من گفتم جلو کسی نمی کشم

کاش می فهمیدم ، کاش می فهمیدم

2007-03-22T11:35:00.000-07:00

IT'S NOT ENOUGH TO WIN

این بازی کامپیوتری هام خوب می گن ها

2007-03-15T10:41:00.000-07:00

یه شهر بود ، زیاد بزرگ نبود اما مردمش بزرگ بودن ، ساختموناش بزرگ بودن ، خیابوناش بزرگ بودن ، شاید زیاد هم بزرگ نبودن ، اما چشماشون خیلی بزرگ بود . نو صورت آدماش هیجی بجز چشم نبود . به جای ریل گارد خیابوناش چشم داشت ، به جای پنجره ساختموناش چشم داشت ، چشمای گنده ، گنده ی گنده

آدما که راه می رفتن همدیگه رو می دیدن ، به جای اینکه با هم حرف بزنن ، اخم کنند ، همدیگه رو ببوسن ، فقط نگاه می کردن . اونا هیچی به جز چشم نداشتن اما خیلی خوشحال بودن . همدیگه رو کلی نگاه می کردن و همین براشون بس بود

خونه هاشون پنجره نداشت ولی چشم داشت . چند تا چشم گنده ، که درسته باهاشون اون طرف خیابون رو نمی دیدن ، ماشین های پلیس و چراغای فقرمز رو نمی دیدن ، اما خیلی چیزای دیگه می دیدن . مثل همون چیزای عمیقی که تو مردمک سیاه چشما دیده می شن ، شایدم بیشتر ، تو مردمک چشمای خیلی بزرگ ، خیلی خیلی بزرگ

آدم قصه ی مام توی این شهر زندگی می کرد . صبح ها از پنجره ی اتاقش انعکاس نور خورشید رو می دید ، سوار کاشینش می شد ، به جای ترافیک های روزانه پل های بلند و قشنگی رو می دید که روی زمین کشیده شدن ، راه می رفت و به جای اینکه به آدم ها چشمک بزنه یا باهاشون حرف بزنه ، فقط نگاشون می کرد

آدم قصه ی ما مثل همه ی آدم های دیگه ی اون شهر خوشحال بود

خوب

راستش من نمی دونم داستانمو تا کی باید ادامه بدم

یادمه یه رفیق داشتم از اون شهر ، البته یه جورایی دو رگه بود ، یادمه همدیگه رو فقط نگاه می کردیم . گاهی وقتا سعی می کردیم ببوسیم اما خوب خیلی سخت بود . آخه چشمای اون خیلی بزرگ بودن . قایمکی می گم ، چشمای منم خیلی بزرگن . خلاصه اینجوری شد که من قصه ی این شهرو فهمیدم . بیشتر از این هم نمی دونم . الان هم که اینجام ، فکر کنم آخرین ساعتاییه که پیش شمام و می نویسم و حرف می زنیم . اون رفیقم که گفتم ، بد جوری منتظرمه . می خوایم بریم تو اون شهر یه خونه بسازیم ، یه خونه که همه چی توش چشم داره ، چشمای خیلی گنده ، ولی آدماش وقتی نمی تونن همدیگه رو ببوسم ، قایکمی اشک میاد از چشماشون

2007-03-14T01:03:00.000-07:00

داشتم کامنت های 360 امو نگاه می کردم دیدم یکی گذاشته : بمب ها برای چه کسی می ترکند ؟

حال کردم وقتی دیدمش

نیم ساعته اینجام

دارم فکر می کنم چی بنویسم

همه چی انقد با سرعت می چرخه تو مغزم که وقت برای نوشتن نیس

پس سکوت می کنیم

به احترام همه ی اون هایی که تو فکر من سر گیجه گرفتن

2007-03-10T12:48:00.000-08:00

سعی می کنم پرواز کنم ، می خوام سبک باشم ، خیلی سبک

می خوام مثل لالایی تو هوا برقصم

من دورم

اینجا تو اتاقم نشستم

ولی تو نزدیک تر از چیزی هستی که فکرشو می کنی

همیشه تو فکر من

من می خوام پرواز کنم

امشب باید کنار تو بخوابم

یه لالایی که پشت پلکات می لغزه و

یه شب آرومو بهت هدیه می کنه

آخرش همون نگاهس که می مونه

حالا می فهمم چرا موقع بوسیدن چشمامونو باز می ذاشتیم

2007-03-03T22:02:00.000-08:00

داستان من الان ، همین جا تموم می شه . این یک پایانه برای داستان کوتاهه من ، داستانی که تا چند لحظه پیش از خوندن این کلمات توی سکوت تعریف می شد

درست یادم نیست چطوری شروع شده بود . شاید با شکستن یک لیوان ، شاید بیرون دادن یک نفس ، و بعد ، کلمه ها و جمله ها توی فاصله ی بین کلام های ما شکل گرفته بود ... و اینجا به نقطه ی پایان خودش می رسه

خوب نگاه کن ، خودتو ، تک تک ذره های نور روی دستاتو ، داستان من توی همین ها جریان داشت . فکر می کنم می دونستی ، شخسیت اولش خودت بودی ، شخصیت دومش خودت ، شخصیت سومش ، اصلا همه ی شخصیتاش خودت بودی ، خوده خودت

خودت وقتی خواب بودی ، وقتی راه می رفتی ، وقتی می خندیدی ، وفتی پشت اَکت های روزانت قایم موشک بازی می کردی ، خودت وقتی من پیدات می کردم و مجبور می شدی چشم بذاری ، چشماتو می بستی و تو اون تاریکی ، اون سکوت ، داستان منو می دیدی

...

خوب ، حالا بیا نزدیک تر و نترس ، اینا یه سری کاغذن ، یه سری دست نوشته و بیا نزدیک ، می خوام صدای نفساتو بشنوم ، می خوام صدای قلبتو بشنوم ، همه چیز همین جاس . نه که فکر کنی این کاغذا ، نه ، اینا رو می ریزم تو سطل آشغال ، بیا جلو تا بفهمی ، نزدیکتر ، خیلی نزدیک

بوم ، بوم ، بوم ، بوم ، بوم

2007-02-26T10:30:00.000-08:00

در پیاده رو قدم می زدم ، به کپه ورق های روی میزم فکر می کردم و مهمانی ای که دوست دخترم ترتیب داده بود ، باید قبل از ساعت شش دوباره از همین کوچه بر می گشتم ، با این تفاوت که همه ی کاغذ ها را مرتب کرده ام ، کادوی کوچکی خریده ام و به 12 نفر اول لیستم تلفن کرده باشم . زندگیه شلوغی شده ، واقعا شلوغ

به این فکر می کنم که تا چند دقیقه ی دیگر به دفتر کارم می رسم ، منشی عینکی باز هم میرسد که چرا تاخیر داشته ام و من باز هم می گویم به خاطر ترافیک ، هیچ وقت هم دروغ نمی گویم ، ترافیک چیزیست که همه جا پیدا می شود ، بیشتر از همه هم در مغز من . بعد به اتاقم می روم و با کپه ی کاغذ ها مواجه می شوم ، از همین حالا می توانم سر فصل های تمام کاغذ های مسخره را حدس بزنم و می توانم مطمئن باشم که روان نویسم در کشوی سمت راست است و من بازش می کنم و بدون لحظه ای تامل شروع می کنم به امضا کردن ها تشکرات و تعهدات . کادوی دوست دخترم ، احتمالا شیشه ی کوچکی عطر باشد ، شاید هم یک دستبند یا گردنبند یا همچین چیز هایی . بعد دوباره باید همین کوچه را بر گردم

به اطرافم نگاهی می اندازم ، پلیسی چند متر آنطرف تر کسی را جریمه می کند که از او خواهش می کند او را ببخشد . یک دختر و پسر در گیریه لفظی دارند ، مردی آن طرف منتظر تاکسی ایستاده و ساعتش را نگاه می کند ، روز نامه فروش کنای ماشین ها می رود ، زنی سیگارش را روشن می کند ، فکر می کنم که وقتی من بر می گردم ، آیا همه ی این ها هنوز به کار خود مشغولند ؟ یا سراغ کار دیگری رفته اند تا با چند ساعت تاخیر دوباره همین کار ها را تکرار کنند ؟ دعوا کنند ، سیگار روشن کنند ، روزنامه بخرند

در همین فکر ها بودم ، کمتر از صد متر مانده بود به دفتر کارم ، که اتفاقی رخ داد که مرا اینجا کشاند ، اتفاق زیاد عجیبی نبود ، تنها دختری بود با موهای سیاه و ناخن های بلند و لاک نزده ، که زمین را نگاه می کرد و از کنار من گذشت ، و بوی خیلی خاصی می داد بویی که هنوز ته دماغم مانده ، در واقع من هم می دانم که اتفاق خاصی نبود ولی انگار می دانم که آن دختر هیچ وقت ، هیچ وقت دیگری از این خیابان رد نمی شود و این بو را در هوا پخش نمی کند و من دیگر هیچ وقت او را نمی بینم

می دانم که بر خلاف سنگ فرش خیابان و ماشین هایی که جریمه می شوند و روز نامه فروش ها و زنانی که سیگار روشن می کنند و کاغذ های روی میزم و دوست دخترم ، دیگر هیچ وقت ، هیچ وقت آن دختر را نمی بینم

2007-02-20T11:52:00.000-08:00

کی فکرشو می کرد

یه روز می شینیم ، حرف می زنیم و حرف می زنیم و حرف می زنیم

تا خوابمون ببره

وقتی یکی یکیو می بینه ، بعد می دوئه طرفش تا بغلش کنه

اون راهه که بینشونه و توش می دوئه

یکی از مقدس ترین جاهای روی زمینه

part 3

there is me

writing 3th part

just for being a part that says

there is a "me" here

writing this

2007-02-17T06:39:00.000-08:00

چشم هایش را می بندد و دوباره باز می کند . شاید چیزی اشتباه شده ، سرش را کمی تکار می دهد تا شاید افکار در هم ریخته تکانی بخورند ، شاید لیونی آب کار را درست کند ، اصلا شاید باید لیوان آب را روی سر و سینه اش خالی کند ، شاید اینطوری چیزی جا به جا شود و سر جای خودش برود ، انگار چیزی سر جایش نیست و هست ، انقدرجایی که جایش نیست چسپیده و محکم شده که باید به آن تسلیم شد

آه بله تسلیم می شود و می نشیند و سعی می کند ترتیب جدید را در ذهنش مرور کند اینکه هیچ چیز جدیدی قرار نیست اتفاق بیفتد انگار هیچ چیز جدیدی قرار نیست اتفاق بیفتد و حالا می تواند برای یک بار هم که شده در زندگی کوتاهش قدم بزند . تمام اتفاقات ، جاده ای یا بهتر بگوییم دره ای عمیق در فکر او شده اند و حالا اولین فرصت است برای راحت قدم زدن ، قدم زدن در کوچه هایی که کودکی اش را در آرزوی آنها گذراند خیابان هایی که در آنها زمین خورد و جاده هایی که هیچ وقت ، هیچ وقت به ریل گاردش توجه نکرد و با سرعت تمام در آن راند ، با سرعت تمام در آن راند تا روزی به اینجا برسد ، اینجا که ما هستیم ، شاید جایی در همین جا ها که ما هستیم در حالی که هیچ چیز سر جای خودش نیست و هیچ ، هیچ اتفاق جدیدی نمی افتد و تنها باید قدم زد . یا می تواند به سنگ ریزه ها و نقاشی های روی دیواره نگاه کند ، نقاشی هایی که گذرانده بوده ، اینکه هیچ اتفاقی نمی افتد و حتی پاهایش هم احساس خستگی نمی کنند لذتبخش تر است یا دیدن بوسه هایی که بر لبان غریبه هایی می زده که حالا روی دیوار ها خوابیده اند ، بله بوسه ها و هم آغوشی های پساپس و سیگار هایی که یکی پس از دیگری روشن می شدند هیچ کدام سر جایشان نیستند و حالا به این جاده ی باریک پناه آورده اند وقتی پسر بچه ای در آن قدم می زند با کلاه آفتابی قرمز آبی که در هفت هشت سالهگی به سر می گذاشته . حالا روی زمین می ا فتد و می لغزد و راه می رود . راه می رود ، شاید همه چیز فقط راه می روند ، همه از بچگی راه می رفته اند بدون اینکه ببیند کسانی را که به آنها تنه می زدند ، تنه می زدند ، محکم ، آنها را به زمین پرت می کردند ، به خاک و خون می کشیدند و می رفتند .

بعضی ها آرام می رفتند و بعضی ها تند . من برزخ را تصویر نمی کنم بلکه تنها یک خیابان است یک خیابان چند طرفه می توانی از لا به لای سنگ ها وارد شوی یا از زمین و ببینی هر چیزی را که ندیده بودی ، ببینی گریه های مردانی که روی زمین مرده اند و هیچ ندارند جز نطفه ای در بدن دیگری ، شاید غلو می کنم ولی اینجا هیچ اتفاقی نمی افتد ، هیچ کس منتظر هیچ آینده ای نیست بلکه اینجا هر چه تا به حال بوده ، هست و تو می توانی آرام باشی ، آرام آرام ، تمامی کسانی که ترک گفته ای و تمامی آنهایی که تو را ترک گفته اند کنارت اند برای یک عکس یادگاری ، یک عکس یادگای که با گذشته ات بگیری و فکر کنی که دیگر هیچ وقت ، هیچ وقت نیازی نداری در جاده ها انقدر تند برانی که ریل گارد رنگارنگ از دیدت محو شود

2007-02-15T10:05:00.000-08:00

ابخند می زنم و می نویسم

وقتی که به تو فکر می کنم

همه چیز همینقدر ساده پیش می ره

اندر پیامد ولنتاینیش

ولی حالا از ولنتاین هم که بگذریم

از قیافه ی این وبلاگم که بگذریم

اصلا از هر چی هم که بگذریم

از تو نمی شه گذشت

ادم انقدر روت استاپ می کنه تا خوابش ببره

هه هه خوب مثینکه هیچ جوری نمی شه گذشت

از این ولنتاین یا هر چیز بامزه ی دیگه ای که هس

حتی با یه من ادعای روشنفکری

خلاصه من اینجام که لبخند بزنم و

همین شر و ورا رو تحویل بدم

از رفیقت نا امید نشو

آخه هر کار می کنه ، نه می تونه از فکرت بگذره ، نه از خودت

نه از نوشتن این پست ها برات

مستیه دیگه ، چه می شه کرد

آدم انقدر روت استاپ می کنه تا خوابش ببره

2007-02-11T11:58:00.000-08:00

2007-02-09T11:18:00.000-08:00

دارم به قله صعود می کنم

همه چیز در بالا ترین حد خودشه

حتی فشار بوسه ها

کم کم نوبت ماس که بهمن شیم و

بریزیم پایین

دیدی کلمه های سنگین چقدر خوب به دهن می شینن ؟

اگه یه روز که راه می رفتی یه دختره رو دیدی که رو پیشونیش نوشته : وفادار

اگه دیدی دستاشو تو لباسش قایم می کنه و قدماشو تند بر می داره ، بهش لبخند بزن

یه لبخند کوچیک ، نه بیشتر از اونی که بخواد وفاداریشو بشکونه

می گن چشماش سیاهه سیاهه

انقدر سیاه که نمی تونه هیچ چی رو تو خودش نشون بده ، انقدر سیاه که نمی تونه عکس اون دستایی که می خوان وفاداریشو بشکونن منعکس کنه

می گن قدماشو نسبتا تند بر می داره

می دونی ، من زیاد نمی شناسمش

اما شاید تو یه روز وقتی عشقتو بغل کرد بشناسیش

پس بهش لبخند بزن ، یه لبخنده کوچیک

تو راس می گی

همه چی همون نگاهس

2007-01-30T10:13:00.000-08:00

می تونم برات عاشقانه بنویسم

یا داستان

یا ساعت ها صفحه فلسفه چینی

اما من هیچ کدوم از اینا رو ترجیح نمی دم

حتی پست های قبلی و بعدی رو

ترجیح می دم اینجا خالیه خالی باشه

فقط من بمونم و تو