من بال در می آورم

می پرم هوا و تا جایی که می خواهم بالا می روم

آفتاب تند تر می شود و باد ها آرام تر و نجیبانه تر خودشان را به من می کوبند

بعد وقتی به پشت بام بالا ترین خانه ی شهر می رسم

بال هایم را جمع می کنم

انقدر جمع که در شونه هایم پنهان شوند

می نشینم و دنیای زیر پایم را ، دنیایی که جذاب تر از آن حتی زیر نور تیز آفتاب در آسمانها هم پیدا نمی شود ، نگاه می کنم

و نگاهم روی چتر تمام آدم های زیر پایم ته نشین می شود

-

حرکت آدم ها تو در تو ، با پاهایشان ، یا اسکیت های رنگارنگ ، سوار بر ماشین یا دوچرخه و قطار ، رشته های تو در تویی درست می کنند که از دیدنشان هیچ وقت خسته نمی شوم

همه ی آدم ها می روند ، از جایی به جای دیگر ، و هیچ وقت هم راضی نمی شوند

حتی شب ها وقتی کنار همسر هایشان خوابیده اند هنوز هم این حرکات ادامه دارد ، تکان ها ، غلط زدن ها ، در آغوش معشوقه جای گرفتن ها و بیرون آمدن ها برای پیدا کردن یک لیوان آب

و وقتی اینجا باشی ، بی حرکت ، روی بالا ترین برج دنیا

می بینی که همه ی این حرکت ها از نظم بی نهایت عجیبی درست شده اند

انگار کسی به نوعی کد گذاری عجیب علاقه داشته

کد هایی که همیشه تغییر می کنند و همیشه هم یک اصل استثنایی را نگه می دارند

حس زنده بودن

-

فکر می کنم چیزی که در آسمان ندیدم ، و حالا که روی بلند ترین برج دنیا نشسته ام از نبودنش می ترسم همین حس زنده بودن است

حسی که مرا وادار می کند پایین بیایم

حرکت کنم

پشت چراغ قرمز ها فحش بدهم و تمام شب را غلط بزنم

حسی خیلی جذاب

با کد گذاری های خیلی خیلی عجیب

و نشانه هایی که نمی خواهند دیده شوند تا نبوغ کسی که آنها را کنار هم چیده

همچنان چشم های مارا باز نگه دارد

و روی زمین ، با ماشین یا اسکیت یا قطار یا پای پیاده ، به حرکتمان در آورد

فکر می کرد . زندگیش ؟ چیزی بود که هیچ ایده ای نسبت بهش نداشت .طبیعی و معقول بود . وقتی داری تو دریا غرق می شی چطور می تونی به درصد نمک و درجه ی حرارت آب و ماسه هایی که تو دهن و دماغت می رن فکر کنی ؟ فکر می کرد ، زندگیش هم شبیه همچین وضعی بود ، یا حداقل تو این چند وقت گذشته شبیه این وضع شده بود . به دستش نگاه کرد ، سیگار روشن ،یادش افتاد یه روزی تو نوجوونیش چطور از دیدن اون دود مواج و اون سر گیجه ی سکر لذت برده بود . ولی امروز حتی نمی فهمید که کی سیگارش رو روشن کرده و کی داره اونو تو زیر سیگاری له می کنه . یه جای کار ایراد داشت . ایرادی که چند وقت بود اذیتش می کرد

آدما دو مدل اذیت می شن . یکی اثر طبیعیه اون ایراد های زندگیشونه ، مثلا وقتی سیگار می کشی و تنگی نفس می گیری ، و اون یکی که به قول رفیقمون کامو "آغاز زوال آدمیست" وقتیه که می فهمی ، فکر می کنی و می فهمی که یه جای کار ایراد داره ، فکر می کنی ، پیر میشی ، کچل می شی ، و همینطوری هر فکر فکر دیگه ای رو بهت القا می کنه و در نهایت می بینی میون هزار ها گودال داری دست و پا می زنی . اون به این نقطه رسیده بود ، به نقطه ی آزار دهنده ای که داشت اراد ها و چاله ها رو می دید ولی نمی تونست کاری بکنه

مکث

مکث طولانی

مکث

سلام . من یاسمن طاحونی هستم . فکر می کنم یه حای کار ایراد داره . این که به این نقطه ی داستان می رسم ، و مکث ها پشت سر هم میان . هیچ راهی پیدا نمی کنم . می تونم اینجا یه زن رو وارد ماجرا کنم ؟ سیر هیجان انگیز و سورئالی می شه . می تونم مثل همه ی شخصیت های کلیشه ای بگم یارو الان از در خونه بیرون می ره سیگارشو ادامه می ده بی تفاوت بی احساس فقط شروع می کنه به راه رفتن ... ها ها ها خیلی ماهرانه تورو می اندازه تو یه قسمتی که پیش خودت فکر می کنی : حتما یه چیزی هست . من یاسمن طاحونی ، وقتی به اینجای داستان می رسم هیچ راه فراری براش نمی بینم . و فکر کنم این ، همون قسمتیه که من هم دارم اون چاله ها رو می بینم . چاله هایی که از ضعف ناشی می شه ، از بی احساسی ، از یه نا امیدیه مسخره که تو وقتی به ته فکرات رسیدی و نمی تونی ادامه بدی قفل ، کاملا قفل . تو می تونی به یه در فقل شده فحش بدی ، می تونی بکوبی بهش ، می تونی سعی کنی درو بشکونی ... درسته ، ولی احمقانس . چون فقط خودتو خسته کردی

من نمی فهمم آدم وقتی به اینجا می رسه باید چی کار کنه . نمی فهمم اون چاله های مسخره رو چجوری باید پر کرد . جایی که فکر می کنی هر چقدر هم که فکر کنی ، تو دنیایی که باید پول داشته باشی ، هر لحظه ممکنه یه موشک بخوره تو سرت ، هر وقت گوشاتو باز کنی گریه ی هزاران زن و بچه رو می شنوی ، وقتی اون پیر مرد 80 ساله رو می بینی که دستمال کاغذی می فروشه و وقتی بهش هزار تومن میدی گریش می گیره از خوشحالی ، می خوای بشینی ، یه زن وارد داستانت کنی و همه چی رو سورئال کنی ؟ خجالت می کشم . از خودم ، از جایی که توشم ، از دنیایی که توش علی خودش رو می کشه و هم روز جیغ دختر هایی که داره بهشون تجاوز می شه ... به گوش هیچ کس نمی رسه . می ترسم ، از زندگی کردن ، از نوشتن ، از فکر کردن به جایی که توشم . از نویسنده ها ، فیلمساز ها ، از وقت هایی که تئاتر می رم و بی دغدغه تو بغل رفیقم ولو می شم ... می ترسم . چون همین الان یه مرد داره به خاطر بی پولی گریه می کنه . یه زن داره برای پول تحصیل بچش فاحشگی می کنه . یه سرباز تفنگشو می ذاره رو کله ی یه سرباز دیگه و ... بنگ

من به اینجای کار رسیدم . برای همین نمی تونم بنویسم . نمی تونم بخونم ، نمی تونم داستانامو تموم کنم و ... همین .

مکث

مکث

مکث طوووولااااااانییییییییییییییییییییییییییییییی

Again