Jean Paul Y.

WHERE I END AND YOU BEGIN

Monday, April 02, 2007

چشماتو می بندی ، فشار می دی و از ته دل دعا می کنی که چند روز چشمات بسته بمونن

چند روز هیچی نبینی و هیچ چی نفهمی و فقط همونجوری اون گوشه بخوابی

آدما بیان از روت رد شن ، گربه ها و سگ ها و مورچه ها

ولی تو هیچی نفهمی

خوب باید آدماده شیم ، این عید هم گذشت ، تخمی تر از هر سال

پ.ن : بودن تو اوضاع رو -خوب- می کنه

نمی فهمم

می شه یه کم بفهمم ؟

تَ وَ هُ م

. ساکن به م

صدای آدما

گریه هاشون

قهقهشون

فریاد هاشون تو درد ، تو عصبانیست

فریاد هاشون از خوشحالی

جیغاشون

خنده هاشون ، حرف زدنشون ، بغض کردنشون

چند ثانیه ایه که تکرار می شه track همشون تو سر من یه

تکرار و تکرار و تکرار صدهایی که با نفس ها بیرون داده می شن و قطع می شن و خورده می شن

تکرار صداهایی که بین تک سکوت هاشون به شکل جنون واری صدای قلب و نفس کشیدن

که شاید آخرین اثر های باقی مونده از لذت واقعیم از آدم ها باشه رو می شنوم

" این آهنگه می گه " من نقش خدا رو روی دیوارا کشیدم

باحال می گه

یادمه به اپیزود های آخر که می رسیدم یاد تو می افتادم

الانم افتادم

1 comments

1 Comments:

A Lost Soul said...

هادی پاکزاد رو هستم

11:03 AM